Education: Galatasaray High School & Istanbul University of French and Roman Languages, born 27 April 1950.
I am a philologist, critic and composer interested in world politics, philosophy and history of religions . I am against all kinds of eugenic, supremacist, fanatic, religious, racist, apartheid and imperialist hegemony that threaten Humanism, mankind and world peace. It is a fact that freedom of expression, freedom of thought and freedom of information are under the great threat of this hegemony. So, I urge all intellectuals and free thinkers to resist against the spread of this evil and horrible hegemony.
Küresel düzlemde ülkeler nasıl ki G7 & G20 diye sınıflandırılmışsa, Avrupa Birliği düzleminde de insanlar “EU-Citizens & Non-EU Citizens” olarak sınıflandırılır. Ama bu ayrımı mercek altına alırsak AB konjonktürünün kamufle bir apartheid yapısını içselleştirdiği açığa çıkar. AB insanları 3 sınıfa ayırır:
Birinci Ülke Vatandaşları (EU citizens ) Almanya, Fransa, İtalya, İspanya gibi 29 AB ülkesinin vatandaşları Schengen Bölgesinde serbest dolaşım hakkına sahiptir. Pasaporta bile gerek kalmadan kimlikleriyle istedikleri gibi girer-çıkar, çalışır, yaşar. İkinci Ülke Vatandaşları AB üyesi olmadığı halde özel statüde bulunan İsviçre, Norveç, İzlanda, Liechtenstein’dır. Bu gruptakiler AB vatandaşlarıyla aynı haklara sahiptir. Üçüncü Ülke Vatandaşları (Non-EU Citizens) AB dışında kalan tüm ülkelerin vatandaşları, Türkiye, ABD, İngiltere, Rusya, Çin gibi bu kapsamdadır.
Avrupa Birliğindeki bu yeni sınıflandırmaya dikkat çeken bilim insanları pasaportların artık seyahat belgesi olmadığını; fakat feodal bir sınıflandırma ve ırksal ayrımcılık (apartheid) aygıtı olduğunu belirtirler. Bunların arasında Fransız filozof Prof. Étienne Balibar, Hollandalı hukuk profesörü Dimitry Kochenov, siyasal coğrafyacı Reece Jones ve antropolog Catherine Besteman’ı sayabiliriz. (1)
Ancak, bu sınıflandırma aslında Avrupalı için olağan, kanıksanmış ve alışıla gelmiş bir durumdur. Zira Avrupa’daki 12 devlet halen krallıkla yönetilmekte ve her birinin başında bir kral, prens, dük veya kraliyet aileleri bulunmaktadır. Feodal hiyerarşi ve gelenekler, aristokrasi ve asalet ünvanları Avrupa’da hala geçerlidir ve kraliyet soyunun sıradan halk ile karışmamasına özen gösterilir:
İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda’dan oluşan Birleşik Krallık: Kral III. Charles; İspanya: Kral VI. Felipe; Hollanda: Kral Willem-Alexander; Belçika: Kral Philippe; İsveç: Kral XVI. Carl Gustaf; Norveç: Kral V. Harald; Danimarka: Kral X. Frederik tarafından yönetilir. (2)
İmdi, hiç kimse kalkıp da “bu ülkelerdeki kraliyet aileleri günümüzde sadece, kültürel ve ulusal birliği temsil eden sembolik diplomatik rollere sahiptir; bu ülkelerde seçimler var, partiler var, demokrasi var” diye tepişmeye kalkışmasın. Bu ülkelerdeki rejimler çok partili sistemin, anayasanın ve seçimlerin olduğu, göstermelik, yapay demokrasilerdir. Halk sandığa gider ancak medya ve tüm kurumlar derin devlet tarafından kontrol edildiği için gerçek bir rekabet veya radikal bir iktidar değişimi olasılığı yoktur. Medya, yapay zeka algoritmaları, sosyal medya botları ve deepfake teknolojileri kullanılarak seçmenlerin algıları şekillendirilir; platformlar üzerinden halka "yönetime katılıyormuş" hissi verilirken, arka planda antidemokratik mekanizmalar işler.
Zira İnternetin yaygınlaşmasıyla birlikte dünya egemenleri gerçek anlamda demokrasi ile insanları yönetmenin olanaksız olduğunu fark ettiler ve dünyadaki demokratik uyanışı sönümlendirme çabasına giriştiler. O nedenle artık çoğunluğun değil, güçlünün iktidar olduğu “yapay demokrasiler” çağına, ya da Ortaçağ demokrasilerine geçmiş bulunuyoruz.
Bu geriye doğru sıçrama sonucu dünyadaki demokrasilerin neredeyse tümü yapay demokrasilere dönüşmüştür. İşte Étienne Balibar, Dimitry Kochenov, Reece Jones ve Catherine Besteman’ın irdeledikleri sorunsal budur: Yapay demokrasiler, ülkelerin ve insanları sınıflandırması salgın gibi yayılıyor. Pasaportlar artık masum birer seyahat belgesi değil, ancak küresel düzenin feodal bir sınıflandırma ve ayrımcılık (apartheid) aygıtıdır. Trump'ın bazı ülkeleri “shithole countries” olarak görmesi de bundandır. (3)
Apartheid Pasaportu
Prof. Kochenov’a göre modern vatandaşlık, geçmişteki köleci ve feodal sistemlerinin başkalaşım (metamorfoz) geçirmiş halidir. Zira günümüzde insanların yasal hakları, özgürlük ve yaşam seviyeleri nerede doğduklarına göre belirleniyor ve pasaport da bunun yasal somut bir belgesi oluyor. İnsanların küresel hiyerarşideki sırasını gösteren pasaport insanları kendi coğrafyasına hapseden, fakat seçkin bir azınlığa küresel hareketlilik ve ayrıcalık sağlayan bir ayrımcılık (apartheid) belgesi oluyor.
Kırmızı (AB) ve lacivert (ABD) pasaport sahipleri dünyada istedikleri gibi cirit atarken, diğerleri vize kuyruklarında insan onuruna aykırı süreçlerden geçiyor, aşağılanıyor, sınır dışı ediliyor, hatta seyahat bile edemiyorlar. Kochenov bu sistemi “pasaport apartheid’ı” olarak tanımlar ve kölelik nasıl kaldırıldıysa pasaport ayrımının da kaldırılması gerektiğini belirtir.
Bunun yerine Küresel Sivil Haklar ve Dünya Vatandaşlığı önerir. Yani Avrupa Birliğinin başlangıçtaki ideal modelinin —üye ülkeler arasında sınırların kaldırılması gibi— küresel ölçeğe yayılması gerektiğini belirtir, İnsan Hakları Beyannamesinin kağıt üstünde kalmaması için her bireyin seyahat etme ve çalışma hakkının uluslararası ölçekte güvenceye alınmasını önerir. (4)
Apartheid Avrupa
Prof. Étienne Balibar “Apartheid Avrupa” kavramını ortaya atar: Avrupa, kendi sınırları içinde üçüncü ülke vatandaşı, göçmen veya sığınmacı nüfusa siyasal ve medeni hakları vermeyerek çifte bir hukuk sistemi yaratmıştır. Ülkelerin sınırları sadece coğrafi-milli uçlarda değil, metropollerin göbeğinde, polis kontrollerinde ve kimlik sorgulamalarında yeniden üretilmektedir. Yani ülkelerin milli dış sınırlarından başka bir de milli iç sınırları vardır. Balibar bunun “Sınırların Yayılması” (Diffusion of Borders) olduğunu ve bu durumun Avrupa’da yaşadığı halde insan hakları açısından ” üçüncü sınıf” muamelesi gören, gettolara sıkışmış bir nüfus yarattığını belirtir ki bu apartheid benzeri bir yapıdır.
Güney Afrika’daki rejimi sahada incelemiş bir antropolog olan Catherine Besteman, bu ülkedeki apartheid sistemin ilga edilmiş olmasına rağmen, bugün küresel ölçekte sürdüğünü ve kopyalandığını belirtir. Güney Afrika Cumhuriyetinin apartheid rejiminde Siyahiler “Bantustan” adı verilen, etrafı dikenli tellerle çevrili yoksul bölgelere hapsedilirdi ve sadece ucuz iş gücü olarak kentlere girmelerine izin verilirdi. Catherine Besteman, Avrupa Birliğinin de benzer şekilde sınır duvarları, sığınmacı kampları ve sıkı vize rejimiyle devasa bir açık hava hapishanesine dönüştüğünü örneklerle gösterir.
Sınırlar ve Duvarlar
Siyasal coğrafyacı Reece Jones sınırlar, tel örgüler, mayınlar ve duvarlar, kaçakçılığı ve terörü engellemekten ziyade, zenginlerin refahını yoksullardan korumak için inşa edildiğini belirtir. Batılı ülkeler kendi refahını ve beyaz üstüncülüğü (White Supremacy) korumak için sınırlarını insansız hava araçları, gözetleme kuleleri, tel örgüler ve askeri güçle tahkim etmiştir. Bu, ırkçı ve militarize küresel bir apartheid sistemidir. Jones pasaportun ve sınır kontrolünün aslında —özellikle I. Ve II. Dünya Savaşı dönemi ve sonrasında—- yeni icatlar olduğuna ve insanların seyahat özgürlüğünün devletlerin egemenlik iddiaları ve toprak hırsıyla ellerinden alındığına dikkat çeker.
Vatandaşlık hakkı ve pasaportlar, aslında “eşitlik” veya “güvenlik” sağlayan demokratik ve insancıl araçlar değildir. Tam tersine, sömürgecilik sonrasının dünyasında zenginliği, ırksal üstüncülüğü ve coğrafi adaletsizliği yeniden kalıcı hale getiren postmodern birer prangadır.
Eurodac
Eurodac, Avrupa Birliği üyesi ülkelere sığınma başvurusunda bulunanların parmak izleri ile biyometrik yüz tanıma verilerinin toplandığı merkezi bir veri tabanı sistemidir. Açılımı European Asylum Dactyloscopy Database (Avrupa Sığınma Parmak İzi Veritabanı) şeklindedir. Bir göçmenin daha önce başka bir ülkede kayıt altına alınıp alınmadığı anında görülür. 6 yaşından büyük tüm sığınmacıların ve göçmenlerin parmak izleri, fotoğrafları ve dijital biyometrik verileri Eurodac merkezine gönderilir ve sistemdeki mevcut kayıtlarla karşılaştırılır.
EES Giriş-Çıkış Sistemi
Avrupa Birliği 1993te kurulduktan sonra ilk iş olarak 1995 yılında Schengen Anlaşmasını yürürlüğe koyduğunu anımsayalım. Böylece “EU-Citizens & Non-EU Citizens” ayrımı resmen başlamış oldu. AB vatandaşları sınır kapılarından hızlı geçiş yapabilirken, diğer ülke vatandaşları sıkı bir pasaport ve vize kontrolüne tabi tutuldu. Ancak bu kontrol için gümrük kapılarında mevzuatı bilen eleman çalıştırmak zorunda kaldıklarından zamanla bu işle uğraşmaktan sıkıldılar ve sonunda bu işi yapay zekaya devrettiler.
Nisan 2026’da Schengen bölgesindeki 29 ülkede yapay zeka algoritmalı biyometrik ve dijital Giriş-Çıkış Sistemine (EES – Entry-Exit System) eş zamanlı olarak geçildi. Bu algoritmik düzenek Schengen Bölgesine gelen üçüncü ülke vatandaşlarının biyometrik parmak izi ve yüz görüntüsünü, giriş-çıkış tarihi, saati, pasaport bilgilerini, vize süresini ve 90/180 kuralını aşanları anında tespit edecek. Yani artık “Non-EU Citizens” üçüncü ülke vatandaşlarının giriş/çıkış onayını yapay zeka verecek. Böylece pasaportlara damga vurulması da kalkıyor. Pasaportun tipine göre sistem daha sınıra gelmeden kişileri “riskli” veya “güvenli” olarak kodlayabiliyor. İnsan onurunu hiçe sayan bu dijital filtreleme, aslında Prof. Kochenov’un söz ettiği doğum piyangosunun yapay zeka ile pekiştirilen yeni bir apartheid uygulamasıdır. Buna Neo-Apartheid da yiyebiliriz.
İyi de, es kaza yapay zeka algoritması biyometrik verilere onay vermezse ne olacak ? O zaman vizen bile olsa geldiğin gibi kapı dışarı derdest edilip mahrece iade edilirsin. Ondan sonra git derdini Marko Paşaya anlat diyeceğim ama, o da çoktan tarih oldu. Peki ne yapacaksın ? Bak kardeşim otur oturduğun yerde, fazla kıpraşma, sesin de fazla çıkmasın, sonra öcüler ham yapar. Ecclesiastes’ın dediği gibi git sevinçle ekmeğini ye, keyifle şarabını iç ve kalan ömrünün bütün günlerinde sevdiğin ile hoş bir hayat geçir.
Sonuç olarak
İmdi, Avrupa Birliği, başlangıçta sınırları kaldıran, insan haklarını ve serbest dolaşımı sağlayan bir barış projesi olarak sunulmuştu. Ancak bugün gelinen noktada, o çok övülen “sınırsızlık” sadece kulübün ayrıcalıklı üyeleri ve onların pasaportları için geçerli. Dışarıya karşı ise devasa, militarize ve teknolojik bir duvar örülürken AB’nin apartheid bir yapıya gidişatı hızla inşa ediliyor: Tehdit olarak gördüğü mülteci ve göçmenleri tampon ülkelere şutluyor; Türkiye, Libya, Tunus ve Fas gibi ülkelere milyarlarca Avro fon sağlayarak bu ülkeleri Avrupa’nın bekçi köpekleri haline getiriyor.
Avrupa’da bir zamanlar etik dışı görülen “sınırları kapatma, yabancıları dışlama ve seçici kabul” politikaları artık merkez sağ ve hatta sol partilerin bile seçim vaatleri haline geldi. Kültürel homojenliği koruma arzusu liberal ve hümanist değerlerin önüne geçmiş durumda.
Prof. Balibar bu tehlikeye vurgu yapıyor. Eğer Avrupa, sınırlarını militarize etmeye ve içerideki göçmen nüfusu haklardan mahrum bırakarak “ikinci sınıf insan” statüsünde tutmaya devam ederse, kendi eliyle inşa ettiği o demokratik ortam kaçınılmaz olarak küresel bir apartheid rejiminin merkez üssü haline gelecektir.
Bilim insanlarının endişe ya da öngörülerinin komplo teorisi veya bir distopya olduğu iddialarını zerre kadar ciddiye almıyorum ve kesinlikle kabul etmiyorum: Bu gidişat metastaz yaparak yayılan ve maalesef her geçen gün adım adım örülen somut bir gerçeklik. İnsanlık gelecekte bu yapay prangaları bir gün kıracak olsa bile, bu gidişatın ilk önce çok daha karanlık bir evreye, belki de küresel büyük bir kaosa evrilmesi kaçınılmaz görünüyor.
İnsanlık, apartheid ruhunun yapay prangalarını bir gün kırabilir mi, yoksa bu hiyerarşi insanlığın doğasındaki o “hırs ve mülkiyet” dürtüsünün kaçınılmaz bir sonucu mu? Bu “iyimser umut” ile “kötümser gerçeklik” arasındaki gerilim, insanlık tarihinin en eski çıkmazlarından biri. Umut etmek, dünyanın bu acımasız ve adaletsiz yapısı karşısında zihni ve ruhu diri tutmanın tek yolu belki; ama gidişata büyük çerçeveden bakınca insanın içinin kararmaması da imkansız.
Dipnotlar
1) G7 ülkeleri ABD, Almanya, Birleşik Krallık, Fransa, İtalya, Japonya ve Kanada’dan oluşur. (Avrupa Birliği temsilci gönderir). Çin ve Rusya, G7ye alternatif olarak BRICS ‘i kurmuşlardır. G20 ise başta G7 ülkeleri olmak üzere, Türkiye, Rusya, Çin, Arjantin, Avustralya, Brezilya, , Endonezya, , Güney Afrika, Güney Kore, Hindistan, Meksika, , Suudi Arabistan, Avrupa Birliği ve Afrika Birliğinden oluşur.
2) III. Charles, ayrıca “İngiliz Milletler Topluluğu” (Commonwealth) üyesi Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda, Güney Afrika, Antigua ve Barbuda, Bahamalar, Belize, Grenada, Jamaika, Papua Yeni Gine, Saint Kitts ve Nevis Saint Lucia, Saint Vincent ve Grenadinler, Solomon Adaları, Tuvalu’nun da Başkanıdır. Bunlar bir zamanlar Büyük Britanya İmparatorluğunun eski dominyonlarıydı. Gerçi Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda ve Güney Afrika bağımsız olmuştur ama bu fasulyeden bir bağımsızlıktır. Krallıklardan başka dükalık ve prenslikler de vardır: Lüksemburg Büyük Dükalığı: Büyük Dük Henri; Monako Prensliği: Prens II. Albert; Liechtenstein Prensliği: Prens II. Hans-Adam; Andorra Pensliği: Eş-prenslikle yönetilir. Fransa Cumhurbaşkanı ve İspanya Piskoposu eş devlet başkanıdır. Vatikan: Teokratik bir krallık olun Vatikan’ın başkanı da Papadır. Sanki Ortaçağ’a gittik geldik gibi değil mi ?
3) Yapay (Sanal) Demokrasi anayasal kurumların ve demokratik seçimlerin kağıt üzerinde var olduğu, ancak gerçekte halkın iradesinin karar alma süreçlerine etki edemediği rejimleri tanımlayan bir siyasal bilimler kavramıdır. Bu sistemde demokrasi sadece bir “araç” olarak kullanılır.
4) Kochenov sınırların kalkması durumunda refahın küresel olarak eşitleneceğini varsayar. Ancak sınırlar tamamen kalktığında, milyarlarca insanın gelişmiş metropollere yığılması nasıl engellenecek ? Güçlü devletler, kendi vatandaşlarının pasaport imtiyazlarını korumak için askeri ve teknolojik güç kullanmaktan neden vazgeçsinler? Yine de bu teori Bakunin ve Kropotkin kadar ütopik bir dünya tanımlamasa ve günümüzün vahşi jeopolitik gerçekliğinde hayali kalsa bile, apartheid pasaportun işkencesini yaşayan özellikle entelektüel donanımlı insanlar için, mevcut adaletsizliği açıkça teşhir ettiğinden çok ilginç bir beyin fırtınası vakası sunmuş oluyor. Ya tutarsa ?
Dijital platformların çoğu yapay zeka algoritmaları ile donatılmış olduklarından bu kullanıcılar için büyük bir risk oluşturmaktadır. Özel yaşam, düşünce ve ifade özgürlüğü algoritmik kontrol mekanizmaları ile tehdit altındadır. Bu platformlar “topluluk kurallarını” gerekçe göstererek kullanıcılara verdikleri o eski cezaları büyük oranda terk ettiler, onların yerine artık “Shadowban” (Gölge Yasak) ve “Reduced Distribution” (Kısıtlı Dağıtım) gibi kullanıcıları uyarmadan ve onlara fark ettirmeden daha sofistike “gizli ceza” yöntemlerine geçtiler ki bu tamamen etik ve hukuk dışı bir uygulamadır.
==================================================================== George Orwell’in “1984” adlı distopik romanındaki “Büyük Birader” (Big Brother), Okyanusya adlı totaliter rejiminde her şeyi gören, duyan, her şeyi bilen, insanların her hareketini “Büyük Birader sizi izliyor” sloganıyla sürekli izleyen, gözetim altında tutarak mutlak itaat ve denetimi amaçlayan diktatör bir lideri simgeler. Orwell bu eserini II. Dünya Savaşından hemen sonra 1948 yılında kaleme almış, son iki rakamı ters çevirmiştir.
Bilgisayar konusunda uzman elektronik mühendisi bir arkadaşıma sordum:
“Facebok eskiden sakıncalı gördüğü kullanıcılara bir hafta, hatta bir ay kadar yorum ve paylaşım yasağı koyardı. Uzun süredir bunu yapmıyor. Fakat, sanırım onun yerine yapay zeka Meta AI ile sakıncalı gördüğü yazı veya yorumları sadece 3-5 kişinin görebileceği bir konuma indirgiyor. Ayrıca, kopyaladığım bir linki FB’ye copy paste yapmakta zorluklar yaşıyorum. FB’nin bunları kasten yaptığından kuşkulanıyorum. Yoksa paranoya mı başladı bende?”Arkadaşım “Hayır, paranoya değil ve kuşkularında tamamen haklısın” dedi ve ekledi: “Hayıflanmana gerek yok, zira artık FB ve diğerleri o eski cezaları büyük oranda terk etti, onların yerine “Shadowban” (Gölge Yasak) ve “Reduced Distribution” (Kısıtlı Dağıtım) gibi daha sinsi ve sofistike cezalara, sansürleme-pasifize etme yöntemlerine geçtiler.”Ondan öğrendiğim bilgileri paylaşıyorum:
Shadowban (Gölge Yasak)
Sosyal medya platformlarında sakıncalı (!) kullanıcıların içerik, gönderi, yorum veya mesajlarının yapay zeka algoritmasıyla —kullanıcıya herhangi bir uyarıda bulunulmadan ve haber verilmeden—- gizlice engellenmesi ve görünmez kılınmasıdır. Bu durumda hesaba yasaklama konmaz, ancak içerikler görülemediği için başkalarının erişimi engellenmiş olur. İçerikler hashtag’lerde, keşfet ve aramalarda, önerilen akışlarda yer almaz. Büyüme tamamen durur.
Shadowban genellikle tüm hesabı kapsar, uzun süreli olabilir, hatta mimlenen, daha doğrusu adeta dijital gözaltına alınan kullanıcının ömür boyu çekeceği gizli bir cezaya dönüşebilir. Bunun sonucunda o kişinini arkadaş ve takipçi sayısı yüksek olsa bile beğeniler ve etkileşimler aniden ciddi oranda düşer.
Amaç, platformların topluluk kurallarına (!) aldırmayan ve sürekli sorun çıkaran kullanıcıları platformdan atmak yerine, onu —kendisine fark ettirmeden— dijital bir gözaltında izole etmek, etkisiz ve yetkisiz hale getirmektir. Kullanıcı olan bitenden habersiz —-dağdan kestim kereste/kuş besledim kafeste misali—- içerik paylaşmaya saf saf devam eder. Fakat “persona non grata” olduğunun farkında değildir, paylaşımları kimseye ulaşmadığından, kendi kendine haldır huldur dijital mastürbasyon yapmış olur !
Bu talihsiz (!) kişi istediği kadar yazılarını etiketlesin, allasın pullasın, nafiledir: Sadece havanda su dövmüş olur, havanın dibi çoktan delinmiştir ama o farkına bile varmaz; çabalama kaptan ben gidemem misali debelenir durur; sonunda kendinden kuşkulanmaya başlar, hatta “çirkin ördek sendromuna” düşebilir; kendisini beceriksiz, yetersiz, hatta kimse tarafından sevilmeyen biri, bir suçlu gibi hissedebilir, morali bozulur; “acaba yazım yetersiz mi, kötü mü yazdım?” veya “müziğimi artık kimse beğenmiyor mu ?” gibi triplere ve hatta depresyona bile girebilir.
Reduced Disritbution (Kısıtlı Dağıtım)
Yapay zeka algoritmasının hesabın tamamını cezalandırmak yerine, sakıncalı gördüğü sayfa ya da yazıyı dağıtım havuzunu daraltarak kısıtlamasıdır. Yazı ana akışta yükselemez, sadece arkadaş veya takipçilerinin çok küçük bir kısmına (%1-5) gösterilir. Bir süre sonra da “hiç gösterilmedi” gibi olur ve yazı buharlaşır ! Kısıtlı Dağıtım, Gölge Yasak gibi kalıcı ve sürekli değildir. Sakıncalı gönderi kaldırıldığı takdirde ya da “uslu ve edepli bir çocuk” olunduğunda ceza kalkabilir.
Bunların yanı sıra paylaşım yapıldıktan 1-2 saat sonra toksik (!) bir yazının görünürlüğü yine YZ ile bozulabilir; otomatik metin müdahale sistemi ile Meta AI daha yazıyı FB’ye copy-paste ile koyarken veya edit sırasında, paragraf kayması, yazı silinmesi, harflerin anormal büyümesi gibi format bozulmaları oluşturabilir.
Neler Oluyor Corc ?
Özellikle 2023’ten sonra bu yöntemler Youtube, Google, Facebook, Instagram, Tiktok gibi platformlarda gittikçe arttı. Dünyada binlerce kullanıcı bu tür sinsi ve gizli sansürleme yöntemlerinden sürekli şikayet ediyor. Meta’nın bu bağlamdaki “kullanıcı deneyimini iyileştirmek için dağıtımı optimize ediyoruz” bahanesiyle yaptığı açıklama hiç de inandırıcı ve ikna edici değil. Bunlar milleti enayi mi zannediyor ?
Meta şirketi ve benzerleri bilinçli olarak “açık yasak” yerine “görünmez yasak” yöntemine geçti. Çünkü “open ban” (açık yasak) yiyen kullanıcılar soğuyup platformdan ayrılabiliyor. Müşteri kaybı hoş olmayan bir durum. Sinsi ve gizlice engellendiğini fark edemeyenler ise kendilerinden kuşkulanıyor ve demoralize oluyorlar.
Ancak sorun şu ki bu gibi engellemeler ve sansürleme operasyonlarının asıl amacı ahlak dışı sözleri, ırkçı nefret söylemlerini, küfürlü, hakaret içeren, pornografik ve sapıklıkla ilgili paylaşımları engellemek değildir. Asıl amaç ifade özgürlüğünü, düşünce özgürlüğünü ve küresel elit çete ile emperyalist-siyonist ittifaka yapılan eleştirileri önlemektir !
Zira asıl ahlaksızlığı ve ırkçılığı yapanların onlar olduğunu görmüyor muyuz ? Trump ve Netanyahu’nun diplomatik kurallara uymayan hakaret, küfür ve ırkçılık kokan söylemlerine neredeyse her gün tanık olmuyor muyuz ? Her türlü sapıklığı (Epstein belgeleri) yapanların küresel satanist çetenin aktörleri olduğunu görmedik mi ?
Trump’ın 20 Ocak 2025te başkan seçilmesiyle hızla oluşturulan emperyalist-siyonist ittifaka —Rönesans ve Hümanizm ruhunu çoktan terk etmiş olan— Avrupa ülkeleri de gözü kapalı destek verdiler. Böylece İnsanlık ve Dünya Barışı için en büyük tehdit haline geldiler.
Maşiyahvari kehanetlerin etkisiyle güç sarhoşluğu içinde olan ve tüm dünyaya meydan okuyan bu şeytani ittifak insanlığı yok etmeden, insanlığın bu ittifakı yok etmesi gerekiyor. Zira bu ittifak gittikçe azgınlaşıp saldırganlaştıkça bu ittifakın av köpekleri olan platformlar da kullanıcılara karşı gittikçe gözüpek ve küstah oldular.
Görünen o ki Meta ve diğer teknoloji platformları küresel çeteyle aynı kaba işeyen bir propaganda ve sansürleme öğütücüsüne dönüşmüş durumda. Zira platformlar bu etik dışı sansürleme yöntemlerini küresel elitlerin oportünist çıkarlarını korumak için uyguluyor, ve maalesef artık “açık diktatör” değil, “gölge diktatör” olma yolundalar. Bu gidişat demokrasi, bireysel özgürlükler ve insan hakları açısından büyük riskler içermektedir.
Yeni Dünya Düzeninin kirli işlerini eleştiren ve açığa çıkarmaya çalışan kullanıcıları sinsi, iğrenç ve kalleşçe yöntemler ve stratejilerle izole etmeye, susturmaya ve pasifize etmeye çalışanları kınamak yeterli olmaz: Ben onları lanetliyorum ve insanlık vicdanında sonsuz yokoluşa uğramalarını diliyorum. Çünkü bu yaptıkları kötülük, evrensel hukuk ve etik normlarına, masumiyet karinesine ( presumption of innocence), bireysel özgürlüğe, insan haklarına ve ifade özgürlüğüne tamamen aykırıdır.
Emperyalizm, küresel elitler, lobiler, emperyalizm, siyonizm, apartheid, yeni dünya düzeni, ırkçılık, yabancı düşmanlığı, postmodern sömürgecilik, insan hakları, düşünce ve ifade özgürlüğü gibi konular ve bunların özellikle Batı’yı eleştiren yönü artık en başta FB’nin ve diğerlerinin en gıcık olduğu konular ve yüksek riskli sözcükler arasında. Bu gibi konulardan rahatsız olma nedenleri de bu bağlamda hepsinin kirli bir işbirliği ve dayanışma içinde bu suçlara ortak olmalarıdır.
Herakles vs. Hidra
Bu yeni nesil engelleme ve sansürleme yöntemlerinin hibrit savaştan, dijital autodafé veya dijital aforozdan bir farkı yoktur; tamamen etik ve ahlak dışıdır. Bu yaptıkları insanın varlığına ve yaşama hakkına doğrudan bir saldırıdır. Böyle yapmakla İnsanlık ve barışın düşmanı küresel çetenin aparatları olduklarını açıkça gösteriyorlar. Şirazeden çıkmış, ne yapacağını şaşırmış ve gemi azıya almış bir halde sağa sola saldıran bu av köpekleri bana mitolojideki dokuz başlı Hidra (Hydra) canavarını anımsattı:
Zeus’un oğlu Herakles’in (Herkül) görevlerinden biri Lerna bataklığında yaşayan dokuz başlı canavar Hidra’yı öldürmekti. Hidra’nın ortadaki başı ölümsüzdü; nefesi, kanı ve ısırıkları zehirliydi. Herakles, kesilen her başın yerine iki baş çıkaran bu canavarın boyunlarını meşale ile dağlayarak güçlükle yenmeyi başarmıştır. Geriye kalan ölümsüz başı da gövdeden ayırarak büyük bir kayanın altına gömer. Bakalım günümüzde bu yeni dijital canavarları yenecek, yeni bir Herakles çıkacak mı ?
İmdi, eğer sosyal medya hesaplarında erişim engellerini gidermek veya olası kısıtlamalardan kurtulmak istiyorsanız kendiniz hiç yormayın: Ya sakıncasız (!) toksik olmayan yazılar ya da paylaşımlar yaparsınız ya da bu duruma katlanırsınız. E ne demişler: Hamama giren terler ! Aslına bakarsanız, düşünce özgürlüğü, ifade özgürlüğü ve akademik eleştiriler için bu av köpekleri ideal platform olma özelliğini çoktan yitirdiler, hatta tam tersi, özgür düşünce için bir kabus ve karabasana dönüştüler. Corc iyi ki bu günleri görmedin ! Gelecek günler daha da beter olacak gibi ! Ne dersin Corc? Şöyle dedi Corc:
Yeni bir Herakles çıkmasa bile, özgür düşünceli insanların en azından yapması gereken bir şey vardır: Asla geri adım atmamak ve nabza göre şerbet vermeden, bu gibi platformların sinsi sansürleme yöntemlerini açığa çıkartmak ve onları teşhir etmektir.
“Mavi Lotüs” (Le Lotus Bleu) Tenten’in komik maceralarından biri olmanın çok ötesinde, emperyalizm, ırkçılık, apartheid ve sömürgeciliğin anatomisini deşifre eden, politikacıların ve ultra-kapitalistlerin insanlık dışı eylemlerini çocukların bile anlayabileceği bir dille anlatan muhteşem bir eser, hatta çizgi roman tarihinin belki de en önemli jeopolitik başyapıtlarından biridir. 1
Eserde işlenen tarihsel temalar, neredeyse yüzyıl öncesinden günümüzdeki küresel siyasetin sahne arkasını görmemize ışık tutuyor. Hergé Mavi Lotüs’de 1930’ların işgal altındaki Çin ve Şanghay’ını anlatırken aynı zamanda II. Dünya Savaşına giden yoldaki taşların nasıl döşendiğini Tenten’in gözüyle okuyucuya aktarmış oluyor. 1934 yılında yayımlanan bu eserin hala güncelliğini koruması, tarihsel gerçeğe sadık kalarak günümüze verdiği mesajın anti-emperyalist ve ırkçılık karşıtı bir duruş sergilemesinden olsa gerek.
Eserde Amerikalı iş adamı Gibbons’un şahsında Çin’i işgal eden Batılı ülkelerin takındığı ırkçılık ve “ırksal üstünlük” kompleksi apartheid rejimlerin ilk temelini oluşturması bakımından ayrı bir önem taşır. Her türlü kirli işin organize edildiği bir esrar tekkesi olan Mavi Lotüs’ün sahne arkasından günümüze kadar uzanan kötülük, sapıklık ve vahşetin Epstein dosyalarında açığa çıkanlarla benzer özellikler taşıdığı da görülür. Eserin tarihsel arka planını ana hatlarıyla şöyle özetleyebiliriz:
Irkçılık ve Batılı Ülkelerin Çin’deki Özel Bölgeleri
1930lu yıllarda Batılı sömürgeciler işgal ettikleri Çin topraklarında salt kendilerine ait uluslararası özel bölgeler kurmuşlardır. Bu bölgeler Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Fransa, Hollanda, İspanya, Portekiz gibi ülkelerin ortak yönetimi ve denetimi altındaydı.
Bunlardan en önemlisi olan Şanghay Uluslararası İmtiyaz Bölgesi İngiliz ve Amerikan denetimindeydi; yönetimde Japonya, Fransa ve diğer Batılı devletlerin temsilcileri bulunuyordu. Şanghay Fransız İmtiyaz Bölgesi ise salt Fransa’nın denetimindeydi. Şanghay’daki bu bölgeler apartheid rejimin ilk prototipleridir.
Hergé, Mavi Lotüs’ün ana temasını kurgularken o dönemin gazete haberlerini ve manşetlerini birebir çizgi romana aktarır; Batılıların gözünde Çinlilerin medeniyet nedir bilmeyen sadece birer “hizmetçi” veya “vahşi” olduklarını gösterir.
Amerikalı iş adamı Gibbons’un çekçek arabasını çeken bir Çinliyi kendisine yanlışlıkla çarptığı için sokak ortasında bastonuyla dövmesi, “Ahmak ! Pis Çinli ! Bir Beyaza çarpmaya nası cesaret edersin !” diyerek onu aşağılaması; Tenten’in araya girerek Gibbons’un bastonunu kırması ve ona “kaba herif” diye çıkışması; Gibbons’un öfkelenerek Tenten’i tehdit etmesi ve onu “seni küçük velet! “ diyerek aşağılaması, daha sonra gittiği “Batılılar Özel Kulübü” nde (Ocidental Private Club) servis yaparken içki tepsisini deviren Çinli bir garsonu “Bunu kasten yaptın pis Çinli ! Ben sana beyaz ırktan olan birine saygısızlık etmenin ne demek olduğunu öğreteceğim !” diyerek yumruklaması, günümüzde Avrupa kökenli olmayanlara karşı kamufle edilmiş bir nefrete dönüşen “yabancı düşmanlığı” (xenophobia) olarak hala devam etmektedir. Özellikle Amerikan polisinin Amerikalı Siyahlara ve Hispaniklere karşı aşırı şiddet kullanması ve en küçük bir bahaneyle hedef gözeterek çoluk çocuk demeden vurması haberlerde sıkça rastladığımız acı bir gerçektir.
Şanghay’daki beyazlara ait özel parkların ve kulüplerin kapısında “Çinliler ve Köpekler Giremez” tabelalarının asılı olduğu tarihsel bir gerçekliktir. Günümüzde başkalaşım geçiren bu ırkçı-apartheid ayırımına medeni (!) Avrupa’nın sınır kapılarında “EU-Citizens & Non-EU Citizens” ayrımı ile daha girişte tanık olmuyor muyuz ?
Gibbons karakteri, Çin’i sadece sömürülecek bir pazar ve halkını da köle olarak gören vahşi kapitalizm ile Batı emperyalizminin vücut bulmuş halidir. Çin halkı açlık ve işgalle boğuşurken beyaz üstünlükçü Amerikalı Gibbons ve İngiliz polis şefi Dawson gibileri yaklaşmakta olan Japon tehdidini göremezler. Japon militarizmi, Çin’i hallettikten hemen sonra, 1941’de Batılı imtiyaz bölgelerini de işgal edecek, Batılı iş adamlarını esir kamplarına tıkacaktır. Hergé, Batı’nın kibir ve vurdumduymazlığının kendi sonlarını nasıl hazırladığını kehanet gibi öngörmüştür. 2
Milletler Cemiyeti ve Sahte Bayrak Operasyonu
Mavi Lotüs’ün en çarpıcı bölümlerinden biri Mukden Olayıdır: Japon istihbaratının Çin’deki ajanı saygın iş adamı Mitsuhirato adamlarıyla birlikte Şanghay-Nanking demiryolunu havaya uçurup suçun “Çinli haydutlara” (!) atılmasını sağlar. Haber gazeteler ve radyo kanallarından tipik bir dezenformasyon şeklinde abartılarak servis edilir: Saldırganların tren yolcularının çoğunu öldürdüğü, yolcuları soyup ganimetle kaçtıkları iddia edilir ki bu tamamen palavradır. Hergé, demiryolu sabotajını daha doğrusu terör saldırısını bahane ederek Japonya’nın Uzak Doğuda düzeni sağlamak gerekçesiyle Mançurya’yı işgal ettiğini, ancak saldırının Japon istihbaratı tarafından organize edildiği açığa çıkınca Japonya’nın 1933’de Milletler Cemiyetinden çekilmesinden söz eder ki bu da tarihsel bir gerçektir.
Tipik bir “Sahte Bayrak” (False Flag) operasyonu olan 18 Eylül 1931 Mukden saldırısını gerekçe göstererek Japonların Mançurya’yı işgal etmesine Batı’nın sessiz kalması şaşırtıcı değildi, fakat bu tutum Hitler ve Mussolini’ye şu mesajı veriyordu “Uluslararası hukuk göstermeliktir, güçlüysen istediğin ülkeyi işgal edebilir, istediğin toprağı alabilirsin, Milletler Cemiyeti hiçbir şey yapamaz.
Günümüzde ABD’nin Kanada, Grönland, Küba gibi devletlerin toprağına göz diktiğini hiç çekinmeden açıklaması, Meksika’yı ilhak etmekle tehdit etmesi, İsrail’in yıllardan beri işgal altında tuttuğu Filistin topraklarındaki etnik temizlik ve soykırımı sürdürmesi, üstelik İsrail’in 2018 yılında apartheid bir rejime geçmesi, 1931’den bu yana değişen bir şey olmadığını, hatta durumun daha da korkunçlaştığını gösterir.
Milletler Cemiyetinin acizliği bugünkü BM yapısıyla birebir örtüşmektedir. Günümüzde BM Güvenlik Konseyinin çarpık yapısı ve veto yetkileri nedeniyle, küresel güçlerin karşısında BM’nin sadece seyirci konumunda kaldığını görüyoruz. Rusya’nın Ukrayna’yı işgaline, Batılı Koalisyon güçlerinin Afganistan, Libya, Irak ve Suriye’yi imhasına, Orta Doğuda ABD ve İsrail’in İran ve Lübnan saldırılarına BM seyirci kalmıştır. ABD ve İsrail gibi insan hayatına zerre kadar saygı duymayan, uluslararası diplomasi ve hukuku umursamayan ülkelerin liderleri büyük bir kibirle ve dünya kamuoyu ile dalga geçerek, en sadistçe ve en canice söylemlerle insanlığa ve dünya barışına meydan okumaya devam ediyorlar
Mitsuhirato & Rastapopulos – Epstein Dosyaları
1930ların gazete haberlerinde Çin’deki afyon tekkeleri ve buraları yöneten gizli örgütler ve cemiyetler hakkında çok sayıda sansasyonel haber çıkıyordu. İnsanları uyuşturup köle yapmak, birbirine kırdırmak istihbarat servislerinin ve uyuşturucu çetelerinin tipik yöntemleriydi. Hergé, gazetelerdeki bu haberleri derleyip kullanmış ve eserine eşsiz bir ivme kazandırmıştır.
Mavi Lotüs’teki Japon iş adamı ve ajanı Mitsuhirato ile çete reisi mültimilyoner kapitalist Rastapopulos’un Didi adındaki Çinli gence “racayca” adındaki zehri enjekte edip, eline pala vererek ailesini, babasını, annesini, sevdiklerini ve Tenten’i katletmesini büyük bir sadizm ve keyifle seyretmeye hazırlanmaları çizgi romandaki —özellikle çocuklar için— en rahatsız edici bölümlerden biridir. Katliamı yapacak Çinli ailenin oğlu Didi aslında masum bir kurbandır. Tıpkı Epstein adasındaki kurbanların manipüle edilmesi, uyuşturulması ve iradelerinin ellerinden alınması gibi, Didi de uyuşturucu zehrin etkisiyle sapık bir katile dönüştürülür. Neyse ki Çinli aile ve Tenten son anda Çang adındaki bir Çinlinin müdahalesi ile katledilmekten kurtulur.
Rastapopulos ve Mitsuhirato karakterleri üzerinden Hergé, güç zehirlenmesi yaşayan küresel elitlerin psikopatolojisini neredeyse 100 yıl önceden resmetmiştir. Bu bağlamda Mavi Lotüs aşırı zenginlik ve güç sarhoşluğuyla sapıtanların ne hale gelebileceğini göstermesi bakımından ayrı bir önem kazanır.
Mitsuhirato ve Rastapopulos gibileri için bu canice eylem sadece Tenten ve Çinli bir ailenin toptan katledilmesi değil, palayla kesilen kafaları canlı olarak zevkle izleyecekleri eğlenceli bir satanist tiyatro, bir sadizm gösterisidir. Bu, tam anlamıyla bugün —büyük bir bölümü hala halktan gizlenen— Epstein dosyaları ve satanist ayin iddialarıyla açığa çıkan, gücün, paranın ve dokunulmazlığın getirdiği, her türlü etik ve insancıl değerden yoksun, o en uç sapkınlık noktasının bir modelidir. Her şeye sahip olan elitlerin, artık sadece başkalarının mutlak yıkımından ve masumiyetin katledilmesinden sadistçe zevk aldıkları bir patolojik ve psikotik durumu gösterir. Bir genci narkotik maddeyle zehirleyip kendi ailesini katlettirmekten zevk almak ve bunu izlemek, en karanlık, hatta şeytani, sadist ve satanist zevk içeren ritüellerden biridir ve Hergé bunun gelecekteki karşılığını çok iyi sezinlemiştir.
Rastapopulos karakteri dışarıdan bakıldığında sinema sektöründe, kültürel faaliyetlerde boy gösteren, sosyetik çevrelerde ağırlanan, ünlü sanatçılarca sevilen saygın bir mültimilyonerdir. Ama aslında uyuşturucu kaçakçılığını, köle ticaretini, her türlü karanlık pis işi yöneten ve sadistçe katliamlardan zevk alan bir canavardır. Hergé’nin resmettiği bu sapık karakterler günümüzde hayırsever iş adamı, siyasetçi, din adamı maskesi takıp sahne arkasında en iğrenç suç şebekelerini fonlayan Jeffrey Epstein ve Peter Nygård gibi figürlerin adeta birer erken dönem prototipleridir.
Kanadalı tekstil imparatoru Peter Nygård, tıpkı Jeffrey Epstein gibi, dışarıdan bakıldığında parıltılı bir başarı öyküsüne sahip olan ancak perde arkasında o canice ve sapkın elit ruh halini yaşayan küresel figürlerden biridir. 3
Hergé, Mavi Lotüs ile sadece bir çocuk çizgi romanı yapmıyordu; uyuşturucu kartellerinin, siyasal entrikaların, istihbarat ajanları ve her devrin değişmez gerçeği olan perde arkasındaki sapkın elitlerin anatomisini de ifşa ediyordu. Hergé’nin 1930’larda çizdiği o saygın iş adamı maskeli sapık prototipi, modern dünyada birebir Nygård ve Epstein gibi ultra-kapitalistlerle ete kemiğe bürünmüş oldu.
Hibrit Savaş ve Narko-Terör
“Asya’nın Hasta Adamı” Çin’i bir batakhaneye çeviren “Mavi Lotüs” benzeri afyon tekkelerinin müdavimi olan yabancı misyon şefleri ve diplomatlar bile vardı. Çin halkının direncini kırmak ve işgali kolaylaştırmak için narkotik yasakları kaldırıp afyon içimini ve ticaretini yasal hale getirip serbest bırakanlar, uyuşturucu kartellerini jeopolitik bir silah olarak kullananlar İngilizler ve Batılı sömürgecilerdi.
Bugün aynı taktik küresel çapta tam gaz sürmektedir. Tüm önlemlere (!) rağmen dünyada uyuşturucu kullanımı ilkokullara kadar inmiş ve üstelik marihuana gibi bir çok narkotik maddenin serbest bırakılması için yoğun lobi faaliyetleri küresel çapta sürdürülmektedir. Günümüzde bu durum “Hibrit Savaş” ve “Narko Terör” başlıkları altında yaşanıyor.
Hibrit iki farklı fiziksel, teknolojik veya biyolojik yapının tek bir amaç için kullanılması veya birleştirilmesidir. Hibrit savaş ise, bir devletin bir başka hedef devleti çökertmek amacıyla askeri, siyasal, ekonomik, siber ve psikolojik saldırıları, dezenformasyonu, casusluğu, vekalet savaşlarını eş zamanlı ve koordineli bir şekilde kullandığı bir savaş türüdür. Savaş ilanı yapılmadan hedef ülkeyi yıpratmak ve kaos yaratmak amacıyla her çeşit araç kullanılır.
Hibrit savaşın en belirgin özelliği, niyetin kamuoyu ve dünya gündeminden gizlenerek operasyonların sinsice, büyük bir gizlilik içinde yürütülmesidir. Hibrit operasyonlar savaş ilan edilmeden ve mümkün olduğunca hedef ülkeye fark ettirilmeden, oradaki işbirlikçilerin, mafyatik ve masonik yapılanmaların da katkısıyla düşük yoğunlukta sürdürülür. Amaç hedef ülkeyi kendi içinden fiziksel olarak paralize ederek yıkmak, karar mekanizmalarını felç ederek kendi isteklerini kabul etmeye zorlamaktır. 4
Narko-terör ise, terör örgütleri ile uyuşturucu kartellerinin narkotik maddeleri lojistik ve finansman kaynağı olarak kullandığı ve bunu sürdürmek için terör taktiklerine başvurduğu suç ve şiddet faaliyetlerini kapsar. Terör örgütleri, silahlanma, militan temini, propaganda ve eğitim kamplarının giderlerini karşılamak amacıyla uyuşturucu üretimini, ticaretini, dağıtım ağlarını kontrol altına alır ve haraç toplar. Uyuşturucu kartelleri ve terör örgütleri siyasal otoriteyi zayıflatmak ve kendi kontrollerinde güvenli bölgeler oluşturmak için ortak çıkarlarda birleşirler. Mavi Lotüs’de uluslararası siyasetin ve istihbarat örgütlerinin terör ve uyuşturucu ticaretine bulaştığı ve işbirliği yaptığı açık seçik gösterilir.
Yükselen Çin ve Değişen Paradigma
En ironik ve çarpıcı paradigma ise Çin’in kendisidir. Mavi Lotüs’deki Çin, Batılıların aşağıladığı, Japon ordusunun işgal ettiği çaresiz mahvolmuş bir ülkedir. Bugün ise Çin ekonomik, teknolojik ve askeri olarak küresel bir süper güçtür. Hatta günümüzde, Afrika’dan Asya’ya uzanan “Kuşak Yol” projesiyle Çin, zamanında kendisine uygulanan ekonomik nüfuz stratejilerini tersine çevirip küresel ölçekte uygulayan bir aktöre dönüştü. Tarih, mazlum ile zalimin rollerini yer değiştirebildiğini bir kez daha kanıtladı.
Özetlemek gerekirse, Mavi Lotüs, Tenten’in komik maceralarından biri olmanın çok ötesinde, emperyalizm, ırkçılık, apartheid ve sömürgeciliğin anatomisini deşifre eden, politikanın ve kapitalizmin ahlaksızlığını çocukların bile anlayabileceği bir dille anlatan evrensel bir aynadır. Albümün yayımlandığı 1934 tarihinden 6 sene sonra, 1939-1945 arasında dünya tam anlamıyla alev alacaktır. Aslında II. Dünya Savaşı Polonya’nın Almanya tarafından işgaliyle değil, 1937’de Japonya’nın Çin’i işgal etmesiyle başlamıştır diyebiliriz. Hergé’nin Mavi Lotüs’te çizdiği o sahneler, bugünün jeopolitik krizlerini ve insanlığa dayatılan Yeni Dünya Düzenini anlamak ve çözümlemek için faydalanabileceğimiz ve ders alabileceğimiz, çizgi romandan çok öte, adeta ilginç bir referans kitabı gibi duruyor. Yeniden okuyup o günden bugüne dünyanın kimler tarafından nasıl yönetildiğini ve neden bu hale getirildiğini düşünmekte ve irdelemekte kuşkusuz büyük fayda var.
Dipnotlar
1 Nilüfer çiçeği olarak da adlandırılan Lotüs zihnin duruluğu ve ruh saflığını temsil eder; Budizm ve Hinduizm’de mükemmelliğin simgesidir. Lotüs çiçeğinin beş farklı rengi ve her rengin bir anlamı vardır. Beyaz lotüs saflığı, pembe aydınlanmayı, lotus sevgi ve tutkuyu, mavi lotüs bilgi ve bilgeliği simgeler.
2 Japonya, 1937’de Çin’i işgale başladığında Batılı devletlere ait bölgelere dokunmadı. Buraları Japon ordusuyla çevrili birer tarafsız bölge haline geldi. Milyonlarca Çinli mülteci, Japon saldırısından kaçarak bu bölgelere sığındı. 7 Aralık 1941’de Japonya’nın Pearl Harbour’a saldırması ve ABD ile İngiltere’ye savaş ilan etmesinden sonra Japon birlikleri Çindeki İngiliz ve Amerikan bölgelerini, İngiliz sömürgesi olan Hong Kong, Singapur ve Burma’yı da ele geçirdi. Nazilerle işbirliği yaptığından Japonya Fransız bölgesine 1943 yılına kadar dokunmadı. Çin’de yaşayan binlerce Batılı sivil, iş insanları, diplomatlar, öğretmenler, misyonerler “yabancı düşman” ilan edilerek toplama kamplarına gönderildi; mallarına, mülklerine, banka hesaplarına ve şirketlerine el konuldu.
3 Nygård 1967 yılında kurduğu kadın giyim şirketi ile Kuzey Amerika’nın en büyük tekstil imparatorluklarından birini yönetiyordu. Milyonlarca dolarlık servetiyle Bahamalar’da lüks bir köşkte yaşayan, ünlülerle ve kraliyet aileleriyle boy gösteren “saygın” bir iş adamı olarak biliniyordu. 2020 yılından itibaren sivil davalar ve ceza yargılamalarıyla maskesi düştü ve arkasındaki korkunç sistem açığa çıktı: Genç kadınları ve ergen olmayan kız çocuklarını modellik sözleşmesi, kariyer fırsatı vaatleriyle kandırıp ağına düşürüyordu. Şirket merkezine ve Bahamalar’daki köşküne içeriden açılamayan, özel şifrelerle girilen aynalı gizli odalar yaptırmıştı. Kurbanlarını buralara hapsediyor, uyuşturuyor ve tecavüz ediyordu. Kurbanları fişleyen binlerce kişilik veri tabanları tuttuğu ortaya çıktı. Sonunda cinsel tecavüz suçlarından 11 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Ayrıca, fuhuş ağı kurmak, insan kaçakçılığı ve şantaj (racketeering gibi suçlamalarla karşı karşıya kaldı. Nygård Epstein dosyalarındaki aynı küresel elit şebekelerin bir parçasıydı. “Disgraced fashion mogul Peter Nygard among Canadians named in latest Epstein files release” videosu Nygård’ın Epstein dosyalarıyla olan bağlantısını anlatır.
4 Hibrit Savaşın hedefleri: 1) Siber Saldırılar: Hedef ülkenin kritik altyapılarını (enerji, iletişim, internet, ulaşım, finans) felç etmek; 2) Dezenformasyon ve Propaganda: Yalan haberler ve sosyal medya manipülasyonlarıyla halkı sindirmek, korkutmak veya kışkırtmak, toplumsal etnik, dinsel veya ırksal kutuplaşmayı artırmak ve devlete olan güveni sarsmak; 3) Vekalet Savaşları: Doğrudan cephe savaşı yerine, terör örgütleri, etnik, dinsel veya paramiliter grupları kullanarak çatışmaları sürdürmek; 4) Ekonomik Baskılar: Ambargolar, ticaret savaşları, boykotlar ve enerji tedarikini silah olarak kullanmak; 5) Hukuki, diplomatik ve Siyasal Müdahale: Uluslararası hukukun esnetilmesi, diplomatik şantaj ve hedef ülkelerin seçmen kitlesine ve seçimlere dışarıdan müdahale etmek.
Gerçek lobilerin çıkarlarına ters düşüyorsa, o Gerçek yok edilir.
Oliver Stone’un 1991 yapımı JFK filmi, sinema tarihinin en politik kült yapımlarından biridir. ABD Başkanı John F. Kennedy’ye 1963’te yapılan suikastın arkasındaki tezgahı sorgulayan bir hukuk mücadelesini konu alır. (1)
Stone’un JFK ile verdiği mesaj devletlerin, lobilerin ve güç odaklarının kendi çıkarları için kitlelere sunduğu resmi anlatıların genelde yalan olduğu; sosyal medyada servis edilen her bilgiyi süzgeçten geçirmemiz gerektiğidir. Yapay zeka, algı yönetimi, siyasal dümenler, ahlaksızlık, sapıklık ve bilgi kirliliğinin zirve yaptığı günümüzün “hakikat-ötesi” (post-truth) dünyasında bu mesaj çok daha anlamlı bir hale gelmiştir. (2)
Filmde sunulan siyasal çerçeve, bugün Ortadoğu’da yaşananlara neredeyse birebir örtüşür. Şubat – Mayıs 2026 arasında gerçekleşen ve adı bile İbrani masallarından esinlenen emperyalist-siyonist yapının İran’a karşı başlattığı “Destansı Öfke” operasyonu Tevrat teolojisiyle süslenmiş ve tütsülenmiş olarak dünya kamuoyuna sunulmuştur.
Teopolitik & Teomiliter
ABD bu operasyona “Destansı Öfke” adını koymuşken İsrail bu operasyonun adını nedense “Kükreyen Aslan Operasyonu” olarak değiştirmiştir. Yapılan bu isim değişikliği aslında bu ülkedeki apartheid rejimin yanı sıra teopolitik ve teomiliter kemikleşmiş bir yapının da egemen olduğunu gösteriyor. Zira “kükreyen aslan” simgesi doğrudan İbrani mitolojisi ve Tevrat sembolizmidir. Tevrat metinlerinde İsrail ve Kudüs (Yeruşalim) ten “Ariel” (Allahın Aslanı) olarak söz edilir. (3)
Teopolitik, dinsel kavramların ve teolojinin kullanılarak milli ve siyasal kararların yönlendirmesi ve pekiştirilmesidir; teomiliter ise dinsel dogmalara, şeriata, kutsal kitaplara dayandırılan askeri sistemleri veya savaşları tanımlar. Operasyon için kullanılan bu her iki isim salt psikolojik savaşa yönelik ürkütücü bir askeri terim olarak değil, operasyonun coğrafyası, zamanlaması ve aktörleri nedeniyle özellikle Maşiyah’ın gelişini bekleyen teopolitik çevrelere mesaj vermek amacıyla üretilmiştir. Böylelikle askeri operasyon sanki tanrısal iradenin ve öfkenin bir isteği gibi sunulmuştur.
Yani, İran’a yapılan ve yapılacak teomiliter saldırıların dünya kamuoyuna sanki iyi ile kötünün kozmik bir savaşı olarak yansıtılması hedeflenmektedir. Teomilitarizmde karşı taraf sadece stratejik bir rakip ya da bir düşman değil, doğrudan bir şer ve kötülük (evil) odağıdır. Böylece saldırılar, hatta İsrail’in yaptığı etnik temizlik ve soykırım bile uluslararası hukuk zemininden çıkartılıp ilahi adalet zeminine oturtulur ve bu kanlı tezgahın aktörleri de Vali Pilatus gibi ellerini yıkar, akça pakça olurlar.
Zira Lobiler asla barış istemez, çünkü barış küresel kapitalizme ve silah sanayine zarar verir. Pentagon ve silah fabrikatörleri varlıklarını sürdürmek için her zaman savaşlara, bir öcüye, büyük bir düşmana gereksinim duyar, eğer yoksa icat eder. Soğuk Savaşta SSCB neyse, bugün de Ortadoğu denkleminde İran odur. Bu hedefe ulaşmak için her türlü araç, gereç, din, kutsal kitaplar, mitoloji ve efsaneler de kullanılır. Alman halkı Cermen efsaneleri ve Mein Kampf ile nasıl zıvanadan çıktıysa ,şimdi de İsrail ve Amerika İbrani efsaneleri ve Tevrat ile bu cinnet sarmalına girmiş durumdalar.
Ortadoğu NATO’su !
Lobiler ile savunma sanayi devleri, İran, Rusya ve Çin gibi tehditleri canlı tutarak hem gelecek bütçelerini garantiye alır, hem de militer-kapitalist varlıklarını vazgeçilemez ve dokunulmaz hale getiriler. (4)
Oliver Stone halk tarafından seçilmiş ve sevilen liderlerin aslında kurulu düzenin (müesses nizam) tepesindeki tek karar verici olmadığını, arkada istihbarat servisleri, silah fabrikatörleri, militerler ve lobilerden oluşan, kimseye hesap vermeyen güç odakları olduğunu ve bir derin devlet yapısının kararları dikte ettiğini açığa çıkartır.
Bu bağlamda, emperyalist-siyonist lobilerin Ortadoğu politikaları ve İran saldırısı incelendiğinde, liderler değişse bile süreduran derin stratejinin neredeyse hiç değişmediğini; masa başında barış ve diplomasiden söz edilirken, istihbarat ve terör örgütlerin yürüttüğü nokta suikastlar, siber saldırılar ve sabotajların, seçilmiş siyasetçilerin ve halkın demokratik iradesini hiçe sayan o denetimsiz gücün Damokles’in kılıcı gibi her an insanlığın tepesinde sallandığı görülür.
Şimdi bu kılıç Ortadoğu NATO’su icat edilerek Türkiye’nin üstünde sallanmaya başlarsa şaşırmayın. Görünen o ki, büyük olasılıkla, Türkiye öncülüğündeki Arap devletleri İran’ın imha edilmesi ve İsrail’in güvenliğinin sağlanması için ittifak halinde olacaklardır. Temmuz 2026da Ankara’da toplanan NATO ülkeleri zirvesini bu bağlamda değerlendirmek gerekirse: Koç başı Türkiye’dir. Tarihte örnekler görüldüğü üzere “koç başı” beklenen misyon ve vizyonu gerçekleştirip kullanıldıktan sonra tarihin çöplüğüne atılır ve ondan bir daha söz edilmez.
Bugün küresel ölçekte Ortadoğu bataklığındaki durum tam olarak budur. Kitleler, kendilerini en büyük ve en üstün ülke yapacağını iddia eden Hitler, Netanyahu, Trump gibi liderlerin, ideolojilerin, hatta dinsel kitaplardaki mesihsel vaatlerin arkasından gidiyor; ama işin sonunda o mekanizmalar dönüp kendi insanlarını yutar, insanlık tarihte her zaman olduğu gibi yeni kaoslara ve felaketlere sürüklenir. Tarihten ders almak yok !
Ne yapmalı ?
Küresel çetenin acımasız, hesapçı çarkları durmadan dönerken bunun bedelini her zaman hiçbir şeyden haberi olmayan, sadece kendi yaşamını sürdürmeye çalışan sıradan insanlar ödüyor. Çoğumuz da ekran başında, elimizden hiçbir şey gelmeden bu küresel yıkımı izlemek zorunda kalıyoruz. Sahipsiz aydınlar, özgür düşünceli bireyler ise, bataklığın kenarında, o devasa güçlerin gölgesinde sadece sesini duyurmaya çalışan, ama gidişatı değiştiremeyen Ezop’un kurbağaları gibi kala kalıyor; sesleri medyadaki dezenformasyon bombardımanı arasında kaybolup gidiyor, sansürleniyor.
Bu çaresizlik duygusu insanı tinsel ve tensel olarak çok yoran bir durum. Yine de elimizden gelen tek şey savaşı, soykırım ve vahşeti kanıksamamak, insanların acısını unutmamak ve her şeye rağmen içimizdeki o hümanist yapıyı, sağduyu ve vicdanı korumaktır. Çünkü küresel satanist çete tarafından dayatılan Yeni Dünya Düzeninin en büyük utkusu, bizi tamamen duyarsız, vurdumduymaz yaptığı an gerçekleşir. Buna geçit vermeyelim.
Sorgulamayan, her söyleme balıklama atlayan, elinde tuzlukla oradan oraya koşturan bireylerden oluşan bir toplum demokrasiyi koruyamaz, sahiplenemez. Gücü elinde bulunduran egemenlere ve tüm kurumlara karşı “sağlıklı bir kuşku” geliştirmek, demokratik bir toplumun hayatta kalması için ön koşuldur. O nedenle tuzluğu bırakın, uyanık olun ve aklınızı kullanın. O halde, yeryüzü vatandaşları olarak bu düzene yılmadan direnmeye devam etmek bir insanlık borcudur. Yaşasın insan, yaşasın barış, yaşasın İnsanlık !
DİPNOTLAR
1) Kennedy suikastını araştıran Warren Komisyonu, saldırıyı Lee Harvey Oswald’ın “suikastçı” olarak tek başına işlediğine karar verir. Ancak, Bölge Savcısı Jim Garrison (Kevin Costner) zamanla bu rapor ve kararda büyük boşluklar ve çelişkiler olduğunu fark eder. Savcı ve ekibi derin bir soruşturma başlatır. Araştırmalar derinleştikçe işin içine CIA, FBI, Pentagon ve hatta “derin devlet” ögelerinin karıştığı devasa bir komplo ile karşılaşırlar.
2) Suikastın asıl nedeni, JFK’in Vietnam Savaşından çekilerek Küba ve SSCB ile barış yapmak istemesi, askeri harcamaları azaltması ve barışçıl dış politikalarıdır. Silah endüstrisi, kapitalizm, emperyalizm ve istihbarat örgütleri, yani Amerikan derin devleti savaştan beslendiği için bu tür politikalara karşıdır. Bugün de dünyadaki bölgesel çatışmalar, bitmeyen vekalet savaşları ve devasa savunma sanayi bütçeleri düşünüldüğünde, Stone’un “savaşı kim finanse ediyor ve bundan kim kazanıyor?” sorgusunun güncelliğini koruduğu görülür.
3) “Ariel, Ariel, Davut’un karargah kurduğu kent” (Tevrat, İşaya 29: 1); “Aslan kükrer de kim korkmaz? Egemen Rab söyler de kim peygamberlik etmez?” (Amos 3:8) ayetlerine atıfla, operasyonun ismi tamamen dinsel-mitolojik bir tarihsel köke dayandırılmıştır.
4) Çatışmanın asıl ekonomik ve jeopolitik hedefinin İran petrolüne çökmek, Hürmüz Boğazı ve enerji koridorlarını kontrol etmek olduğu kitlelere sunulan sözde ahlaki hatta mesihsel-dinsel gerekçelerin arkasına gizlenir. Ortadoğu’da yaşanan her karmaşanın, her saldırının, her ekonomik krizin arkasında tek bir günah keçisi olarak Libya, Irak, Suriye ve İran gibi ülkeleri göstermek ve bu ülkeleri şeytanlaştırmak, madalyonun diğer karanlık yüzünü —-İsrail’in Maşiyahvari yayılmacı politikalarını, soykırım ve etnik temizlik operasyonlarını ve ABD’nin bölgedeki emperyalist hegemonyasını sürdürmesini— gizleyen bir taktiktir. 7 Ekim 2023 festivalinde sadece eğlenmek ve müzik dinlemek isteyen fakat yaşamını yitiren o gençlerin trajedisi, ardından gelen süreçte enkaz altında kalan, hayalleri çalınan binlerce masum sivil kadın ve çocuğun dramı da insanlığın ortak belleğinde diğerleri gibi kapanmayacak birer yara olarak kalacak.
Zaman neden bazan su gibi akar ? Günler bir saat, haftalar bir gün gibi geçer ? Bu kuşkusuz psikolojik bir yanılsama veya sıkıntı veya “spleen” denen duygusal hal veya başka nedenlerden olabilir mi ? Aslında dakikaların tik-tak hızı asla değişmez; ancak beyin ya da ruhumuzun içsel saati tamamen öznel/sübjektif yasalara göre çalışır.
Psikolojide zaman algısı iki farklı işlevde devinir: Prospektif ( geleceğe/ileriye yönelik) zaman algısı ve retrospektif (geçmişe/geriye dönük) zaman algısı. Zamanın su gibi hızla akıp gitmesi genellikle bu iki algının kesişmesinde gerçekleşir. Beyin ya da insan ruhu bir işe yoğun bir şekilde odaklandığında (yaratıcı bir üretim, yoğun bir düşünce süreci, bir meşguliyet, hobi), zamanın akışına dair sinyalleri izlemeyi bırakır. Beyin, zamanı ölçmek için harcayacağı bilişsel kaynakları yaptığı işe aktarır: “Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım.”
Ancak, zamanın haftalar veya aylar gibi uzun vadeli dilimlerde hızla uçup gitmesi, retrospektif (geriye dönük) bellek ile ilgilidir. Beyin, birbirine benzeyen rutin/monoton günleri tek bir klasöre tıkıştırır. Eğer yaşantımız yeni anılarla, şaşırtıcı, heyecan verici deneyimlerle dolup taşmıyorsa, geriye dönüp baktığımızda beyin hatırlayacak ve önemseyecek çok az veri bulur ve bu olgu “demek ki zaman çok hızlı geçmiş” yanılsamasını yaratır. Yaşlandıkça da zamanın hızlanması bu yüzdendir; çocukken her şey yenidir ve zaman yavaş akar, yetişkinlikte ise monotonlaşma zamanı sıkıştırır, bu da hızlanma yanılsaması (illüzyon)yaratır.
Baudelaire’in söz etiği “spleen” ( büyük can sıkıntısı, yaşam ağrısı) ve bilinçaltı faktörler bu algıda çok baskın bir rol oynayabilir. Ancak burada paradoksal bir ters orantı vardır:
Büyük bir can sıkıntısı, yas veya depresif bir ruh hali (spleen) içindeyken, o anki dakikalar geçmek bilmez. Zaman yapış yapış olur, adeta durur. Ancak, —-bu sürecin içindeyken günler birbirinin aynısı olduğundan ve birey dış dünyaya kapandığından—- birkaç hafta sonra geriye dönüp baktığında o koca dönemin bir göz kırpması gibi hızla akıp geçtiğini görür. Çünkü o süreç bellekte ya da zihinsel kronolojide etkin bir iz bırakmamış, adeta silinip gitmiştir.
Bilinçaltında çözülmemiş bir sorun, kaygı veya varoluşsal bir bunalım varsa, beyin bu gerilimden kaçmak için bir tür “otomatik pilot” moduna geçebilir. Günlük yaşamı yarı-bilinçli bir “dinlendirici monotonluk” sürecinde yaşamak, günlerin ve haftaların su gibi hızla akıp gitmesine neden olabilir. Heidegger, zaman algısının insanın dünyadaki varlığıyla doğrudan ilişkili olduğunu söyler. Geleceğe dair beklentilerimiz, kaygılarımız veya geçmişin yükü, şimdiki zamanı algılama hızımızı belirler. Geleceğe dair kesin bir amaç belirleme veya tam tersi geleceğe karşı duyulan derin bir anlamsızlık ve güvensizlik duymak, zamanın ritmini kökten değiştirir.
Günlerin bir saat, haftaların bir gün gibi geçmesi; insan ruhunun ya da beynin o zaman dilimini tekdüze bir blok olarak algılamasından, içsel yoğunluğunuzdan veya tam tersine, bireyi kuşatan gerçeklikten entelektüel/duygusal bir uzaklaşma (spleen) yaşamaktan kaynaklanabilir. Yapılması gereken herhalde monotonluktan kaçmaya çalışmak olsa gerek. Yani move it, move it !
Evrenin en değerli varlığı olan İnsanı, İnsanlık ve Hümanizmi savunanlara selam olsun !
İnsan haklarını, düşünce özgürlüğünü, ifade özgürlüğünü savunanlara selam olsun !
Apartheid, faşist ve şeriatçı rejimlere, ırkçılık, beyaz ve etnik üstüncülük ile yabancı düşmanlığına direnen aydınlara, emekçilere, yazarlara, gazetecilere, akademisyenlere, bilim insanlarına, sanatçılara, şairlere, müzisyenlere, sporculara, yaşlılara, gençlere ve çocuklara selam olsun !
Küresel satanist çete tarafından İnsanlığa dayatılan Yeni Dünya Düzeninin karanlığına ve Apartheid dayatmalara boyun eğmeyenlere, karanlıkta ışık arayanlara ve bu çeteyi yenecek olanlara selam olsun !
Julius & Ethel Rosenberg, Edward J. Snowden, Julian P. Assange gibi yeryüzü kahramanlarına selam olsun !
Selam olsun sırtında dünyayı taşıyanlara ve gelecek güzel günlere inananlara!
Yüreğinde insan ve yeryüzü sevgisi taşıyan herkese selam olsun!
Bu durum belgesini onlara ithaf ediyorum.
Her şeye rağmen insanlığın bir gün uyanacağı umut ve dileğiyle ve
en sevdiklerim tarafından taşlanmayı ve dışlanmayı göze alarak
Bu çalışmaya katkı sağlayan görüş ve uyarılarının yanı sıra beni Yeşayahu Leibowitz ve Ariane Bilheran’ın kitaplarıyla tanıştıran Galatasaray Lisesinden arkadaşım Bora Akad’a teşekkür etmeyi onur sayarım.
Apartheid ırk ayrımını kurumsallaştıran ve etnik ırkçılığı yasalarla meşru hale getiren siyasal bir sistemdir. Nazi Almanyasında 1933-1939 döneminde vatandaşlığı kan bağına bağlayan ve Alman ırkını diğerlerinden üstün gören rejim devlet eliyle yapılmış ve yasalarla yürürlüğe girmiş mutlak bir dışlama ve ön-apartheid modelidir. Bu bağlamda Nazi Almanyasındaki 1935 Nürnberg Yasaları dünya tarihindeki ilk apartheid yasalarından biridir.
Hukukçular ve tarihçiler Apartheid ve kurumsallaşmış ırkçılık ve etnik ayrımcılığın kökenini araştırırken ABD’deki “Jim Crow Yasaları” (1870-1965) ile sömürgeci imparatorlukların kolonilerindeki jingoist uygulamalara dikkat çekerler. Hatta Nazi hukukçularının Nürnberg Yasalarını hazırlarken, Amerika’daki siyahları mülksüzleştiren ve ayrıştıran bu yasalardan esinlendikleri belgelenmiştir. 1
Nazilerden sonra Güney Afrika Cumhuriyeti “Apartheid” (ayrılık) terimini açıkça kullanarak 1948’de bu rejimi resmi bir devlet politikası haline getirir. Nazi Almanyasının Güney Afrika’ya ilham veren en radikal “proto-apartheid” (erken apartheid) modeli olduğu açıktır. Her iki rejimde de ırkçılık bir sokak önyargısı değil, anayasal bir zorunluluktur.
Nürnberg Yasaları Almanları en üstün ırk ilan ederek toplumu “Alman kanından olanlar” ve “olmayan aşağı ırklar” (Yahudiler, Romanlar, Siyahlar, vs) diye ikiye bölerken, Güney Afrika yasaları ise insanları Beyazlar, Siyahlar, Renkliler ve Asyalılar olarak dört resmi sınıfa ayırdı.
Her iki rejim de aşağıladıkları etnik gruplarla evlilikleri ve cinsel ilişkileri yasaklayarak (Nazilerde Rassenschande – Irksal Kirlenme; Güney Afrika’da Immorality Act – Ahlaksızlık Eylemi) güya “ırkın saflığını” korumaya çalıştı.
Yahudilerin belirli parklara girmesi, belirli meslekleri yapması, Alman okullarına gitmesi yasaklandı. Bu, Güney Afrika’daki “Petty Apartheid” (Küçük Apartheid) denilen otobüslerin, park ve sokaklardaki bankların, plajların ayrılması uygulamasının birebir aynısıydı.
Nazi rejiminin ilk dönemi tam bir apartheid uygulamasıdır. Ancak rejim daha sonra apartheid sınırlarını aşarak insanlık tarihinin gördüğü en büyük soykırıma dönüşmüştür. Bu nedenle Nazizm, potansiyel apartheid virüsünün mütasyona uğramış ve en ölümcül hale gelmiş biçimidir diyebiliriz. Gerçi Nazi Almanyası 1945, Güney Afrika’daki apartheid rejimi de 1994 yılında tamamen yıkıldı. Ancak Nazi ve Apartheid ruhunun hala dünyada egemen olduğu gözlemlemekteyiz.
Akıl almaz bir şekilde 2018 yılında İsrail meclisinden geçen ırkçı ve apartheid ögeler içeren “Yahudi Milli-Devlet Yasası” uluslararası hukukta ve İsrail’in kendi içinde tam bir şok etkisi yaratmış, çok büyük tepkiler ve kırılmalara yol açmıştır.
9/11 den itibaren Avrupa’daki sağ yükselişle ortaya çıkan “European / Non-European” ayrımıyla koşut olarak aşırı sağın iktidar olmaya başlaması ve üstüne üstlük en son 2026 Dünya Kupası daha başlamadan ABD’ye girişte yaşanan skandal boyutlarına varan bazı ülke futbolcularına yönelik ırkçı vize ve giriş engelleri “American / Non-American” ayırımını ve güçlü bir küresel apartheid tehdidin için için büyümekte olduğunu gösteriyor. “Shithole” diye aşağılan belirli ülkelerden gelen sporcuların, bilim insanlarının veya sivillerin toptan engellenmesi, apartheid uygulamasının insanları doğuştan gelen etnik-genetik bariyerlere hapsetmenin ve onları aşağılamanın modern bir dışa vurumudur.
ABD ve Avrupa’da gittikçe güçlenmekte olan bu potansiyel tehdidi şovenizm, dışlayıcı popülizm veya duvarlar ören milli-devlet modeli gibi beylik söylemlerle geçiştiremeyiz. Davos’ta toplanıp bir taraftan dünya devleti kurulsun, sınırlar kalksın diye tepişeceksin, ama diğer taraftan kamufle edilmeye çalışan Apartheid’a gidişe yeşil ışık yakacaksın. Yemezler birader !
Dünya egemenleri artık insanları sınırların içinde değil, sınırların dışında ve girişinde “EU- Passports / Non- EU Passports” diye dijital olarak ikiye ayırıyor; Amerikalı veya Avrupalı olmayanlar daha girişte aşağılanıyor. Batılı bir pasaporta sahip olanların dünyayı özgürce gezebildiği, ama diğer insanların en temel insani haklar (eğitim, spor, sığınma) için bile aşılmaz vize duvarlarına çarptığı bu duruma sosyologlar küresel Apartheid Pasaport uygulaması diyor. Görünen o ki sahte demokrasilerde, insan hakları birdenbire yıkılmıyor; yasalar esnetilerek, güvenlik bahane edilerek “ötekinin” hakları adım adım, yavaş yavaş elinden alınıyor. Önce vize engeli, sonra sınır dışı, sonra mala mülke çökme, el koyma, mülksüzleştirme sürüp gidiyor.
Dünya tam anlamıyla sınır içi apartheid rejimlerine dönmüyor; ancak küresel çapta görünmez bir Sanal veya Siber Apartheid inşa ediliyor. Liderler, kitleleri yönetmek için en eski ve en ucuz yönteme başvuruyorlar: “Biz ve Onlar” ayrımı.
Eğer uluslararası toplum, spor müsabakaları gibi evrensel alanlarda bile bu ayrımcı gidişata güçlü bir ses çıkarmazsa, insanlığın eşitlik, kardeşlik, özgürlük ilkeleri ile yüzyıllık evrensel insan hakları idealleri hep birlikte tarihin çöplüğüne atılacak, yerini maalesef güçlünün yaptırımlarına ve ayrıcalıklı pasaportun hukukuna bırakacaktır.
Bu yazı ve araştırmanın amacı apartheid karanlığına karşı dünya çapında kahramanca direnenlerin mücadelesini dile getirmek ve gittikçe güçlenmekte olan bu habis virüse karşı tüm insanlığı uyarmak ve aynı zamanda 2018 yılında beri İsrail’de hüküm süren apartheid rejimin baskılarına ve İsrail’in politikalarına karşı direnen muhalif seslerin mücadelesini ve uyarılarını kamuoyuna yansıtmaktır.
Nazi Almanyası ve Güney Afrika Cumhuriyetindeki ırkçı-apartheid rejimlerin yıkılmasından sonra şu an dünyada hala apartheid bir rejimi ısrarla sürdürmeye çalışan bir ülke vardır: İsrail ! 2018 yılında mecliste kabul edilen Temel Yasa’nın yürürlüğe girmesiyle İsrail Apartheid bir yapıya dönüşmüştür.
İsrail’deki Apartheid rejime karşı çıkan, işgali, hükümet politikaların, soykırımı ve askeri operasyonları eleştiren anti-siyonist entelektüeller, aydınlar, akademisyenler ve gazeteciler vardır. Fakat her nedense bunlara ne Batı Medyasında ve ne de Türk medyasında pek yer verilmez, hatta görmezden gelmeye çalışma gibi ortak bir eğilim de sezilir.
Özellikle Türk kamuoyunun İsrailli muhaliflere sempati duyması İsrail’deki iktidarın işine de gelmez. Apartheid rejime karşı muhalif seslerin varlığı İsrail’i yekpare bir siyonist yapı gibi göstermek isteyen Atlantik’in iki yakasındaki lobilerin işine de gelmez. Zira, o zaman İsrail’e az da olsa bir sempati duyulabilir, bu da antisemitizm ateşini düşürebilir, ve işte o zaman İsrail’in mağduru oynamak için kullandığı bu en önemli koz ya da bahanenin anlamı kalmaz, hatta ortadan kalkabilir.
Gerçek olan şu ki İsrail’deki muhalif ve anti-siyonist aydınlara karşı çok yönlü sosyal, ekonomik ve psikolojik baskılar uygulanmaktadır. Apartheid iktidar muhalif sesleri susturmak ve sindirmek için Nazilere özgü taktikler kullanır: Sosyal ve ekonomik izolasyon, işten atma, maaş ve fonları kesmek, faşist ve şeriatçı grupların fiziki veya dijital tacizleri, ölüm tehditleri ve adli soruşturmalar yoluyla ülkeyi terk etmeye zorlamak gibi…
Ancak, İsrail dışında, Amerika, İngiltere ve Fransa gibi ülkelerde yaşayan anti-siyonist Yahudi aydın ve bilim insanlarına rejim pek karışamaz. Ama apartheid rejimin Batılı ülkelere ihraç edilmesi gibi bir takım formüller aranmakta ve İsrail’i eleştirmenin ırkçı bir nefret suçu antisemitizm kapsamına alınması için özellikle 2019 yılından beri yoğun çabalar ve lobi faaliyetleri sürdürülmektedir.
Bu bağlamda Fransa prototip ülke seçilmiştir. Fransa’da anti-siyonizmin antisemitizm gibi bir suç sayılması için bizzat Macron tarafından 2019 yılında girişimlerde bulunulmuş ama yasal bir yaptırım sağlanamamıştır. Yine de Fransız Milli Meclisi, 3 Aralık 2019’da anti-siyonizmi antisemitizm sayan Macron’un tasarısını onaylamıştır. Bu lobiler için küçük de olsa apartheid lehine laik ve özgür Fransa’dan koparılmış zehirli bir ısırıktı.
Gerçi onaylanan metin bir kanun ya da cezai yaptırım içeren bağlayıcı bir “yasa” değil, salt siyasal bir “tavsiye kararı” idi. Ancak, tavsiye kararı bile olsa böyle akıl ve mantık dışı zoraki bir tavsiye kararını lobilerin Fransa’ya nasıl kabul ettirdiği irdelenmesi gereken problematik bir konudur. Tavsiye kararı bile olsa bu zehirli ısırığın ifade özgürlüğü ile özgür düşünceyi kısıtlayacağı açıktır. İsrail’in apartheid ve soykırım politikaları insanlık suçu sayılması gerekirken, tam tersi yapılarak bu politikalara yönelik eleştirilerin suç sayılmasının ve mecliste kabul edilmesinin hangi hastalıklı düşünceden kaynaklandığı üzerinde durulması gereken bir sorundur: Kötülük, vahşet, ırkçılık, etnik ayrımcılık ve soykırım yapma özgürlüğü sanki koruma altına alınıyor !
Bu utanç verici canice tavsiye kararı hem Fransa, hem de dünya çapında çok sert tepkilere ve yoğun eleştirilere neden oldu. Ama Apartheid İsrail’e dokunulmazlık kazandırmak isteyen lobiler asla geri adım atmadı. Düşündüler, taşındılar ve son olarak, antisemitizmin mütasyon benzeri bir başkalaşım geçirerek yeni bir antisemitizmin türediği iddiasıyla yeni bir tasarıyı gündeme taşıdılar ! Bu yeni antisemitizm (!) hakkındaki yasa tasarısı 16 Nisan 2026’da görüşülecekti ama reddedileceğinden korkan Macron tasarıyı meclis gündeminden apar topar çekti, ama benzer bir tasarının yeniden meclise gelmesi bekleniyor.
Eğer Fransa meclisi yeni icat edilecek yasalarla Apartheid İsrail’i eleştirmeyi antisemitizm kapsamına alan bu tasarıyı onaylarsa, o zaman İsrail’i soykırım nedeniyle bile eleştirmek suç sayılacak, para ve hapis cezası da olmak üzere çeşitli cezalar uygulanacak; akabinde bu yasanın tüm Avrupa Birliği ülkelerine ve belki de daha sonra tüm BM üyelerine dayatılacağını böylece kapsama alanının genişletileceğini varsayabiliriz.
Abarttığımı sanmıyorum. Zira bu gidişatın ya da apartheid virüsünün Dünya Kupasına da sıçradığı ve bulaştığı kanısındayım. 2026 FIFA Dünya Kupası için geri sayım sürerken, futbol coşkusundan çok buram buram apartheid, ırkçılık ve yabancı düşmanlığı kokan skandallar gündeme damga vurmaya başladı. Özellikle ABD’nin birçok ülkenin milli takım oyuncularına ve görevlilerine yönelik skandal boyutlarına ulaşan keyfi vize engelleri, uzun sorgular, sıkı güvenlik önlemleri, sınır dışı etme ve giriş yasakları koyması dünya kamuoyu ve futbol severler arasında büyük tepkilere yol açtı.
Tüm bu olan biten skandal ve rezillikler zaten temeli ırkçılığa ve Beyaz Üstüncülüğe (White Supremacy) dayanan ABD’nin hızla Apartheid bir rejime doğru kaydığının göstergesidir. Dünya ülkeleri Apartheid’a karşı ciddi önlemler ve yaptırımlar almadıkları takdirde bu trendinin bir salgın gibi başta Fransa ve İngiltere olmak üzere tüm Avrupa ülkelerine yayılacağını öngörebiliriz. “Yadan tasarısı” olarak bilinen yeni antisemitizm iddiası taşıyan yasa tasarısına ve Dünya Kupasındaki sorunsala ayrıca bu durum belgesinin 4.cü Bölümünde ve Ekler-3 bölümlerinde ayrıntılı olarak değiniyorum. (Bknz: IV. Bölüm İfade ÖzgürlüğüneBüyük Tehdit: “Yadan Tasarısı”; EKLER 3– 2026 Dünya Kupasında ApartheidGölgesi)
İmdi konumuza tekrar dönersek, İsrail’de medya ve üniversitelerden kovulan muhalifler için artık güvenli bir çalışma ortamı bulmak, hatta varolmak, hayatta kalabilmek ve yaşamak giderek zorlaştığından, yurt dışına kaçışlarda belirgin bir artış gözlemleniyor. Muhalif aydınların biyografilerine, eserlerine wikipedia gibi angaje kanallarda pek rastlanmaz, hele Türkçe metin olarak neredeyse hiç yoktur. Bunları adını, eserlerini Türkiye’de duyan da pek yoktur, hiçbir Türk aydınının da İsrailli aydınların dramıyla ilgileneceğini sanmıyorum. Onların dramı zaten kendilerine yeter.
I. BÖLÜM- AKADEMİSYENLERİN DİRENİŞİ
1) Tarihçi Prof. İlan Pappé “Filistin’de Etnik Temizlik” (2006) kitabını yazdıktan sonra Hayfa Üniversitesi tarafından dışlanmış, istifaya zorlanmış, Eğitim Bakanı tarafından açıkça hedef gösterilmiş, sayısız ölüm tehditleri aldıktan sonra can güvenliği için 2007 yılında İngiltere’ye kaçmak, sürgüne gitmek zorunda kalmıştır. Halen görevini Exeter üniversitesinde sürdürmektedir.
2024 yılında yayımladığı “siyonizmi Pazarlamak: Atlantik’in İki Yakasında Siyonist Lobicilik” (Lobbying for Zionism on Both Sides of the Atlantic) adlı kült eseri siyonist lobilerin ABD ve İngiltere’deki faaliyet ve propagandalarını mercek altına alır; lobilerin Amerikan-İngiliz ortak Ortadoğu politikalarını nasıl yönlendirdiğini anlatır. Pappe, Batılı devletlerin İsrail’in Filistinlilere yönelik etnik temizlik ve soykırım politikalarına desteğini ve sessizliğini sorgular. Türkçeye çevrilen başlıca eserleri şunlardır:
Filistin’de Etnik Temizlik (The Ethnic Cleansing of Palestine) – İletişim Yayınları / Phoenix; İsrail Hakkında On Mit (Ten Myths About Israel) – Nika Yayınevi; Yeryüzünün En Büyük Hapishanesi: İşgal Altındaki Toprakların Tarihi (The Biggest Prison on Earth) – Ketebe Yayınları; Atlantik’in İki Yakasında Siyonist Lobicilik – Ketebe Yayınları.
2)Prof. Neve Gordon üniversitede siyaset bilimi profesörü iken, İsrail’e karşı uluslararası boykot (BDS) hareketini destekleyen yazıları nedeniyle çok büyük bir linç ve siyasal baskıların hedefi oldu. Üniversite ve hükümet tarafından suçlandıktan ve ölüm tehditleri aldıktan sonra İngiltere’ye kaçtı. Şu anda Londra Queen Mary Üniversitesinde görev yapmaktadır. İngiliz antropolog Nicola Perugini ile 2015 yılında yazdığı ve başyapıtı olan “The Human Right to Dominate” (Tahakküm Etmenin İnsan Hakkı) paradoksal yeni bir olguya dikkat çeker: Artık “insan hakları” kavramının mağdurlar veya kurbanlar için değil ezen, baskı yapan, saldıran veya tahakküm eden taraf için kullanıldığını söyler.
İsrail/Filistin örneğinden yola çıkan Gordon insan haklarının artık evrensel ve apolitik olmadığını, kimin elindeyse onun çıkarına hizmet eden esnek bir silaha dönüştüğünü savunur. Ekonomik ve askeri bakımdan güçlü olanlar söylemlerini manipüle ederek kendi tahakkümlerini ahlaki ve hukuki bir zemine oturturlar. Örneğin, Yahudi yerleşimcilerin işgal ettikleri Filistinlilere ait evlerden arazilerden yasal yoldan tahliye edilmesini “etnik temizlik” veya “insan hakları ihlali” olarak gösterip mağduru oynamaları gibi ! Kitap insan haklarının ve terminolojisinin güçlü olanlar tarafından mazlumları ezmek, sömürgeciliği ve apartheid rejimi meşrulaştırmak için nasıl bir silaha dönüştürüldüğü, bunun ideolojik ve hukuki olarak insan hakları kavramlarıyla nasıl perdelendiğini gözler önüne seren eşsiz bir kült eserdir. Gordon’un tek bir kitabı bile Türkçeye çevrilmedi.
3) 1946 doğumlu sosyalist tarihçi Prof. Şlomo Sand (İsrail / Fransa): Tel Aviv Üniversitesinde ders vermiş, ömrünün önemli kısmını Fransa’da geçirmiş ve siyonizmin tarihsel tezlerini tamamen çürüten “Yahudi Halkı Nasıl İcat Edildi?” ve “İsrail Toprağı Nasıl İcat Edildi?” kitaplarını yazmıştır. Eserleri Türkçede (Doğan Kitap) vardır. Son olarak “Ben Neden Yahudi Olmaktan Vazgeçtim” kitabını yazmıştır. Fransa bağlantısından dolayı olsa gerek hükümet bu tarihçiyi susturmak için fazla uğraşmamıştır.
Sand, İsrail’i, yeni yasalar ve Temel Yasa ile bir “etno-demokrasi” ve “apartheid” rejimine dönüştüğü için sert bir şekilde eleştirir. Yahudilere anti-demokratik ayrıcalıklar verildiğine tanıklık eder, İsrail’in bir apartheid Yahudi Devleti olarak kalmakta ısrar etmesinin, ülkedeki Arap azınlığı ve diğer Yahudi olmayan milletleri sonsuza dek “ikinci sınıf vatandaş” konumuna hapsettiğini belirtir. İsrail’in tüm vatandaşlarının (Arap, Hristiyan,Yahudi, Rus vb.) eşit haklara sahip olduğu bir devlet olması gerektiğini savunur.
Yahudiliğin biyolojik veya genetik bir süreklilik olduğu fikrini şiddetle reddeder; bu dinin modern dünyada “tanrısal seçilmişlik” miti üzerinden kabileci-aşiretçi (tribalism) bir yapıya dönüştüğü saptamasında bulunur. Seküler (laik) bir Yahudinin, dine inanmadığı halde hala Yahudi kimliğini korumasını, evrensel hümanist değerlerle çelişen bir “etnik üstüncülük” çabası olarak görür. Zira çağdaş Yahudilerin çoğu antik İbranilerin torunları değil, tarih boyunca din değiştirmiş çeşitli etnik toplulukların torunlarıdır. Dolayısıyla İbrahim’e kadar giden kan ve soy bağına dayalı bir bağlantı kurmak rasyonel değildir der.
Sand Yahudilikteki etnosantrizme ve seçilmişlik kibrine karşı derin bir tiksinti ve bıkkınlık duyar; dine inanmayan, sinagoga gitmeyen ama yine de kendisini genetik veya tarihsel olarak başkalarından üstün ya da seçilmiş görenlerden iğrenir: Bu üstüncülük ve ayrıcalık duygusunun apartheid ile meşrulaştırdığını gördükçe o kimliği üzerinde taşımayı bir suç ortaklığı gibi duyumsar ve yetti artık diyerek suç ortaklığından istifa eder.
Sand “bu kimlik kurgusu neden insanların acı çekmesine neden oluyor?” sorusuyla ilgilenir. Öfkesi, adaletsizliğedir; bir parçası olduğu aile sofrasını terk eden birinin öfkesini taşır. Yahudilik artık sadece bir inanç sistemi değil; askeri kontrol noktaları, vatandaşlık yasaları, mülkiyet hakları ve bitmek bilmeyen bir savaşın “gerekçesi” haline getirilmiş bir kimlik olur.
Sand Tevrat mitlerini “Büyük Sürgün”ü tarihsel belgelerle çürütüp, kimliği “soyut bir kutsallıktan” çıkarıp “somut bir siyasal vatandaşlığa” indirger. Onun bir diğer öfke odağı da kendi meslektaşlarıdır. Tarihsel gerçekleri bilmelerine rağmen, milli çıkar veya toplumsal huzur adına sessiz kalan akademisyenlere karşı büyük bir tepki duyar: “bu sofra kanlı ve ben bu sofrada oturduğum sürece bu kana ortağım” diyerek Yahudi olmayı reddeder. Kitabın sonunda artık kendisini “Yahudi” olarak değil, sadece “İsrailli” olarak tanımladığını ilan eder, kimliğin bir “kader” değil, bir “seçim” ve etik duruş olması gerektiğini vurgular.
4) Prof Avi Şlaym Pappé gibi İsrail’in resmi tarihi sorgulayan, eleştiren “Yeni Tarihçiler” akımının öncülerinden tarihçi Şlaym da tehditler nedeniyle ülkeden kaçmış, akademik çalışmalarını ve yaşamını uzun yıllardır İngiltere Oxford Üniversitesinde sürdürmektedir.
5)Prof Raz Segal Holokost ve soykırım uzmanı tarihçi Segal, Gazze’deki durumu “kitlesel bir soykırım vakası” olarak tanımlayan bir makale yazdıktan sonra medyada hedef gösterilir, ölüm tehditleri alınca ABD’ye kaçarak kariyerini Stockton Üniversitesinde sürdürmek zorunda kalır. Türkçeye çevrilen tek bir kitabı yok.
6) Prof Omer Bartov Tarihçi Bartov, İsrail ordusunun operasyonlarını ve hükümetin apartheid ve şeriatçı söylemlerini eleştirdiğinden kaçmak zorunda kalıp akademik hayatına uzun süredir ABD’de Brown Üniversitesinde devam etmektedir. Bartov’un Türkçeye çevrilmiş tek bir kitabı bulunmuyor.
7) Prof. Pierre Stambul Türkiye’de adı bile bilinmeyen Paris 1950 doğumlu Fransız tarihçi Stambul Fransa’daki muhalif Yahudi hareketinin en aktif isimlerinden biridir. “Barış İçin İsrail Karşıtı Yahudi Birliği” üyesi ve eski sözcüsüdür. Ailesi Holokost’tan sağ kurtulmuş, kendisi ise siyonizmi bir sömürgecilik biçimi olarak tanımlayan komünist gelenekten gelmektedir. Önemli Yapıtları: “Le Sionisme en question” (Sorgulanan siyonizm), “Du projet sioniste au génocide” (Siyonist Projeden Soykırıma), “Contre l’antisémitisme et pour les droits du peuple palestinien” (Antisemitizme Karşı ve Filistin Halkının Hakları İçin). Stambul’un Türkçeye çevrilen tek bir kitabı yoktur.
8) Dr. Rony Brauman Fransa’nın en etkili Yahudi entelektüellerinden biridir. Sınır Tanımayan Doktorlar örgütünün eski başkanı tıp doktoru ve akademisyen Brauman, İsrail’in “kendini savunma hakkı” bahanesiyle yürüttüğü askeri operasyonları ve insani hukuk ihlallerini televizyonlarda ve kitaplarında en cesurca eleştiren isimlerdendir. “La discorde: Israël-Palestine, les juifs, la France” (Anlaşmazlık: İsrail-Filistin, Yahudiler, Fransa) ve “Manifeste pour les Palestiniens” (Filistinliler İçin Manifesto) gibi önemli yapıtları vardır. Türkçeye çevrilen kitabı yoktur.
9) Michel Warschawski 1950 Strasbourg doğumlu anti-siyonist bir aktivist olup 16 yaşında Kudüs’e göç etmiş ve İsrail’in militarist yapısına karşı radikal bir muhalefet örgütlemiştir. İsrail ordusunda askerlik yapmayı reddettiği için hapis yatmıştır. “Programmer le désastre: La politique israélienne à l’œuvre” (Felaketi Programlamak: İş Başındaki İsrail Siyaseti) kitabıyla ünlenmiştir.
Warschawski’nin “İsrail Toplumunun Krizi: Açık Bir Mezara Doğru” (À tombeau ouvert: la crise de la société israélienne) kitabı siyonizmin İsrail toplumunu nasıl bir krize sürüklediğini analiz eder; işgal ve şiddet politikalarının İsrail’i “açık bir mezara” doğru sürüklediğini belirtir. Yazar işgalin sadece kurbanları (Filistinliler) değil, işgalcileri (İsrailliler) de psikolojik ve toplumsal olarak çürüttüğünü savunur; siyonist ideolojinin militarizme ve demokrasi krizine yol açtığını ileri sürer. Bu kitabı Agora yayınları tarafından Türkçeye çevrilmiştir.
10) Kimya ve nörofizyoloji profesörü Yeşayahu Leibowitz (1903 – 1994) efsanevi bir figürdür. İsrailli dindar bir Yahudi ve siyonist olmasına rağmen İsrail’i hiç çekinmeden tepeden tırnağa eleştirir. İsrail devleti ile siyonizmin Jüdaizmden daha kutsal bir hale dönüştüğünü göstermiş, işgal edilen Filistin topraklarındaki İsrail askerlerini “Yahudi-Naziler” (Jüdeo-Naziler) olarak suçlamış, işgalin hem mağdurlar, hem de zalimler üzerindeki insanlık dışı etkisi konusunda uyarılarda bulunmuştur.
Yahudi-Naziler sözü İsrail’de tam bir şok etkisi yaratmış yaşamı boyunca iktidarla arasındaki gerginlik sürmüştür. Leibowitz Apartheid rejimi görmedi, fakat Yahudi-Naziler söylemi ile İsrail’in nasıl korkunç bir metamorfoz sürecine girmiş olduğu sezinledi, kehanet gibi bu gidişatı öngörmüş oldu.
Eğer apartheid rejimi görseydi tepkisi çok daha ağır olur, büyük olasılıkla sürgüne gitmek ya da kaçmak zorunda kalırdı. Belki de Prof. Şlomo Sand gibi İsrail’in apartheid politikalarından ve Yahudi üstüncülerden tiksinerek “Ben Neden Yahudi Olmaktan Vazgeçtim” diyerek bir kitap da yazabilirdi.
Leibowitz, 90 yaşındayken 1993 yılında “Yaşam Boyu Başarı” dalında İsrail’in en yüksek sivil onuru olan İsrail Ödülü’ne layık görülür. Doğal olarak ödülü kabul eder; ancak bu duyulurduyulmazortalık karışır. Dönemin Başbakanı Yitzhak Rabin, Leibowitz’in hükümet, ordu ve işgal politikaları hakkındaki sert eleştirileri nedeniyle törene katılmayacağını ve töreni boykot edeceğini açıklar.
İsrail kabinesi de toplanarak ödül verilmesine karşı çıkar. Askeri yetkililer Leibowitz’in İsrail’in ordusunun yöntemlerini Hamas’ın yöntemlerine benzettiği ve işgal edilen Filistin topraklarında görev yapmayı reddeden askerlere destek verdiğini tekrar gündeme taşırlar.
Toplumsal protestolar da başlayınca ödülün iptal edilmesi için konu sonunda Yüksek Mahkemeye kadar taşınır. Leibowitz tansiyonu düşürmek için sakin bir şekilde ödülü almaktan vazgeçtiğini açıklar.. Tevrat’ta anlatılan peygamber ve prens İşaya gibi hiç taviz vermeden sergilediği duruş ve ağır ithamları nedeniyle “Gazap Peygamberi” olarak anılmıştır. 2
1967 savaşının ardından İsrail toplumunda ve dini çevrelerde yaşanan “maşiyahçı/kutsal zafer” cinnet hezeyanlarına Leibowitz karşı çıkmış, işgalin İsrail’i milliyetçi-militarist bir canavara dönüştüreceğini, dinin ise devletin fahişesi olacağını ima eden kehanet gibi uyarılarda bulunmuştur. 1968 tarihli ünlü makalesinde birebir şunları yazar:
“Başka bir halkı tahakküm altında tutan bir devlet, kaçınılmaz olarak bir gizli servis devletine dönüşmek zorundadır. Bu durum eğitim, konuşma özgürlüğü ve demokratik kurumlar üzerinde feci bir etki yaratacaktır. Ortaya çıkan milliyetçilik kaçınılmaz olarak militarist bir canavarlığa evrilecektir.”
Radikal bir seküler olan Leibowitz, din ve siyasetin ayrılmasından yanaydı. “Judaism, Human Values, and the Jewish State” (Yahudilik, İnsani Değerler ve Yahudi Devleti) kitabında Jüdaizm (Yahudilik) devlet otoritesinin ve milliyetçi çıkarların emrine girdiği an, ilahi değerini kaybeder ve egemen siyasal gücü meşrulaştıran devletin bir hizmetçisi, kendi deyimiyle “devletin fahişesi” haline gelir saptamasında bulunur.
Vefatından kısa bir süre önce 1994 yılında kendisiyle yapılan bir röportajda işkenceyi Yüksek Mahkeme kararıyla yasal hale getiren İsrail’in kötü bir vicdanı olan “Yahudi-Nazi” (Judéo-Nazi) bir devlet olduğunu tekrar vurgular. (La Mauvaise Conscience d’Israel/İsrail’in Kötü Vicdanı, s: 122-123, Y. Leibowitz & J. Algazy, Le Monde-Editions, Paris, Janvier, 1994). Türkçeye çevrilen tek bir kitabı yoktur.
II. BÖLÜM – MUHALİF GAZETECİLERİN VE BTSELEM’İN DİRENİŞİ
19 Temmuz 2018 yılında 55 ret oyuna karşı 62 evet oyuyla Temel Yasa mecliste kabul edilip Apartheid rejim yasalaştıktan sonra Netanyahu’nun yargıyı zayıflatma girişimleri ve ardından gelen savaş süreci, Haaretz yönetimini “ülkenin demokratik ve ahlaki olarak tamamen çöktüğü” saptamasında bulunmasına yol açar; sert eleştiriler sadece askeri operasyonlara değil, İsraillilerin kolektif ahlakına ve devletin yapısına da yönelir. Geçmişte işgal, baskı veya orantısız güç gibi terimleri tercih eden gazete İsrail’in —ABD, İngiltere ve AB’nin desteğiyle— gittikçe saldırganlaşması üzerine 2024ten itibaren insansızlaştırma, etnik temizlik ve soykırım söylemlerini daha büyük bir cesaret ve özveriyle makalelere, başyazılara ve kurumsal kimliğine taşır.
6. Israel Frey Ultra-Ortodoks şeriatçı bir arka plandan gelen sol eğilimli bağımsız gazetecidir, Filistinlilerin haklarını savunan, hükümetin politikalarını eleştiren yazıları ve duaları nedeniyle faşist ve şeriatçı grupların açık hedefi haline gelir. Evi basılır, linç girişimlerine uğrar ve canını kurtarmak için uzun süre gizlenmek zorunda kalır.
7. BTselem –Hagay Elad İsrail insan hakları sivil örgütü BTselem’in direktörüdür. Birleşmiş Milletlerde İsrail’in Apartheid bir devlet olduğunu söyledikten sonra hükümet tarafından hain ilan edilir ve yoğun tehditlerle karşılaşır. 12 ocak 2021 tarihinde örgüt İsrail’in Apartheid bir yönetim olduğunu kanıtlayan bir durum belgesi yayınlar. “Bu bir Apartheid Rejimidir: İsrail Akdeniz ile Şeria Nehri arasında Yahudi Üstüncülük (Jewish Supremacy) Düzenini Teşvik Ediyor ve Sürdürüyor” başlıklı durum belgesinde İsrail’in kontrol ettiği tüm topraklarda Apartheid rejimi nasıl yürürlüğe koyduğu ayrıntılı bir şekilde anlatılıyor.
BTselem İsrail’in Filistinliler üzerindeki üstünlüğünü ve kontrolünü pekiştirmek için geliştirdiği yeni politik uygulamaları ve yeni yasaları kanıt olarak göstererek İsrail’in Apartheid bir rejim olduğu sonucuna ulaşıyor; İsrail’in Yeşil Hat sınırları içinde bir demokrasi olarak algılanmasını reddediyor. 3 Durum belgesinin özetini aşağıda veriyorum.
İsrail’in Yahudi üstüncülük ve Apartheid düzenini uygulamak için kullandığı yöntem bölgedeki toprakları coğrafi, demografik ve siyasal olarak yeniden tasarlama, dizayn etme tezgahıdır. İsrail’in bir tarafında demokrasi diğer tarafında anti-demokratik baskı ve işgal vardır. Bu durum görmezden geliniyor. Batı Şeria’ya yerleştirilen yüz binlerce Yahudi yerleşimcinin varlığı, Doğu Kudüs ve Batı Şeria’nın ilhakı görmezden geliniyor. Tüm bölgede yaşamın kontrolu, nüfus kayıtlarını belirleme, arazi tahsisi, seçmen listeleri, seyahat etme hakkı tamamen hükümeti denetimimdedir. İsrail Apartheid rejimi dört koldan sürdürür:
1) Toprak – İsrail tüm bölgeyi yahudileştirmek için çalışır (Israel works to Judaize the entire area); 1948’den bu yana Yeşil Hat içindeki toprakların %90’ından fazlasını ele geçirmiş ve özellikle Batı Şeria’da salt Yahudiler için 280 yerleşke (yeni yerleşim yerleri) inşa etmiştir.
2) Vatandaşlık – Dünyanın herhangi bir yerinde yaşayan Yahudiler, çocukları, torunları ve eşleriyle birlikte İsrail vatandaşlığına hak kazanır. Buna karşılık Filistinliler İsrail kontrolündeki bölgelere göç edemezler, İsraillilerle evlenseler bile vatandaşlık alamazlar.
3) Seyahat özgürlüğü – İsrail vatandaşları ülkeye serbestçe girip çıkabilir, ancak teba konumunda olan Filistinliler kendilerine ayrılan alanlarda bile seyahat etmek ve yurt dışına çıkmak için izin almak zorundadır.
4) Siyasal katılım – İsrail’deki Filistinli teba oy kullanabilir ve aday olabilir, ancak bu çeşitli yasal bahanelerle zora sokulur; neticede 5 milyon Filistinli siyasete katılamaz, ifade ve dernek kurma özgürlükleri engellenir.
2018 yılında mecliste onaylanan ve yürürlüğe giren “Yahudilerin Milli Devleti İsrail’in Temel Yasası” adlı yasa ile Yahudiler ile Yahudi olmayanlar arasındaki ayırım meşrulaşmıştır. Böylece arazi yönetimi, konut, vatandaşlık, dil ve kültürde kurumsal ayrımcılığa izin verilmiş ve Apartheid bir devlet politikası olarak tescil edilmiştir. Özellikle tam da Covid-19 salgınına denk getirilen bu ırkçı yasa böylece dünya kamuoyunun gözünden kaçırılmak istenmiştir.
İsrail, özellikle 7 Ekim 2023’teki Hamas saldırısından bu yana, Gazze Şeridindeki Filistin halkını yok etmek amacıyla koordineli ve kasıtlı bir şekilde soykırım uygulamaktadır. İsrailli karar alıcıların kamuoyuna yaptığı açıklamalar ve uluslararası toplumun soykırıma duyarsızlığı göz önüne alındığında, Gazze’deki soykırımın İsrail’in kontrolü altındaki diğer bölgelere, özellikle Batı Şeria’ya kadar genişletilmesi yönünde ciddi kuşkular ve riskler vardır. BTselem, İsrail ve uluslararası kamuoyunu İsrail’in Filistin halkına karşı işlediği soykırıma derhal son vermek için uluslararası hukuk kapsamında mevcut tüm araçları kullanmaya çağırıyor.
1656 yılında Amsterdam Yahudi şeriat mahkemesinin Spinoza’ya verdiği herem (aforoz) kararı, aslında tam bugün İsrail’in 21.ci yüzyıldaki halinin izdüşümüdür. “Felsefenin Prensi” olarak dünya çapında ünlenen Spinoza, statükoyu ve Jüdaizmdeki yerleşik dogmaları rasyonel bir şekilde eleştirdiği ve Tevrat’taki metinlerin tanrısal olmadığını kanıtladığı için “en ağır lanetlerle” Yahudilikten ve cemaatten kovulmuştur.
Bugün İsrail’de, muhalif yazarlara ve akademisyenlere hukuksal ya da dinsel olarak resmi bir “herem” cezası verilmesi yasal olarak mümkün değil. Ancak dinsel olmasa da toplumsal, ekonomik ve siyasal bir herem mekanizmasının uzun süredir devrede olduğunu gözlemliyoruz. Örneğin, Gideon Levy, Israel Frey, Amira Hass gibi bir çok muhalif aydın sokakta yürürken hakaretlere uğruyor, restoranlara alınmıyor veya hain ilan edilerek sosyal hayatın dışına itiliyorlar.
İsrail üniversitelerinde hükümeti ya da orduyu eleştiren akademisyenlerin dersleri iptal ediliyor, kürsüleri ellerinden alınıyor , maaşları ve fonları kesiliyor. Tıpkı Spinoza’nın cemaatle her türlü ekonomik ve sosyal bağının koparılması gibi, bu insanların da yaşam alanları daraltılıyor. Bu, modern bir herem ya da aforozdur.
Yani Spinoza’nın dönemindeki o ağır dinsel “gündüz lanetli olsun, gece lanetli olsun, yatarken ve kalkarken lanetli olsun” gibi Musa şeriatı ve İbrani aşiretlerine özgü lanetler bugün yerini sosyal medya linçlerine, fiziki saldırılara, ölüm tehditlerine ve kurumsal dışlamalara bırakmış durumda. İsimler ve çağlar değişiyor ama yerleşik dogmaları ve egemen kötü güçleri sorgulayan, irdeleyen özgür düşünce ve rasyonel akla gösterilen gerici tepki ne yazık ki hep aynı kalıyor.
III. BÖLÜM SİYASAL HEREM SÜRÜYOR İsrail’deki Apartheid yönetimin muhalif aydınlara karşı uyguladığı yıldırma ve sindirme taktikleri şunlardır: Sosyal ve ekonomik izolasyon, işten çıkarılma, üniversitelerde fonların kesilmesi, faşist ve şeriatçı grupların fiziksel saldırıları, dijital tacizleri, ölüm tehditleri ve adli soruşturmalar yoluyla muhalif aydınların ülkeyi terk etmeye zorlanması. Otorepresyon olarak tanımlanan bu uygulama ile bir korku iklimi yaratılmakta ve Apartheid rejim hedef aldığı kişiyi doğrudan tehdit etmek yerine onun yakın çevresini tehdit ederek, tutuklayarak veya cezalandırarak dolaylı bir korku üretir. Birey, “sıra bana geliyor” psikolojisiyle kendi kendini sansürlemeye, sürgüne (self-exile) ve ülkeyi terk etmeye mahkum eder. Özellikle ana akım medya ve üniversitelerden kovulanlar için İsrail’de güvenli bir çalışma ortamı bulmak ve yaşamak giderek zorlaştığından, yurt dışına kaçışlarda belirgin bir artış gözlemlenmektedir.
1656 yılında Amsterdam Yahudi şeriat mahkemesinin Spinoza’ya verdiği herem (aforoz) kararı, aslında tam bugün İsrail’in 21.ci yüzyıldaki halinin izdüşümüdür. “Felsefenin Prensi” olarak dünya çapında ünlenen Spinoza, statükoyu ve Jüdaizmdeki yerleşik dogmaları rasyonel bir şekilde eleştirdiği ve Tevrat’taki metinlerin tanrısal olmadığını kanıtladığı için “en ağır lanetlerle” Yahudilikten ve cemaatten kovulmuştur.
Bugün İsrail’de, muhalif yazarlara ve akademisyenlere hukuksal ya da dinsel olarak resmi bir “herem” cezası verilmesi yasal olarak mümkün değil. Ancak dinsel olmasa da toplumsal, ekonomik ve siyasal bir herem mekanizmasının uzun süredir devrede olduğunu gözlemliyoruz. Örneğin, Gideon Levy, Israel Frey, Amira Hass gibi bir çok muhalif aydın sokakta yürürken hakaretlere uğruyor, restoranlara alınmıyor veya hain ilan edilerek sosyal hayatın dışına itiliyorlar. İsrail üniversitelerinde hükümeti ya da orduyu eleştiren akademisyenlerin dersleri iptal ediliyor, kürsüleri ellerinden alınıyor , maaşları ve fonları kesiliyor. Tıpkı Spinoza’nın cemaatle her türlü ekonomik ve sosyal bağının koparılması gibi, bu insanların da yaşam alanları daraltılıyor. Bu, modern bir herem ya da aforozdur. Yani Spinoza’nın dönemindeki o ağır dinsel “gündüz lanetli olsun, gece lanetli olsun, yatarken ve kalkarken lanetli olsun” gibi Musa şeriatı ve İbrani aşiretlerine özgü lanetler bugün yerini sosyal medya linçlerine, fiziki saldırılara, ölüm tehditlerine ve kurumsal dışlamalara bırakmış durumda. İsimler ve çağlar değişiyor ama yerleşik dogmaları ve egemen kötü güçleri sorgulayan, irdeleyen özgür düşünce ve rasyonel akla gösterilen gerici tepki ne yazık ki hep aynı kalıyor.
IV. BÖLÜM – İFADE ÖZGÜRLÜĞÜNEBÜYÜK TEHDİT: “YADAN TASARISI”
İsrail’den kaçmak zorunda kalan tarihçi Prof. İlan Pappé’nin de dikkat çektiği gibi Atlantik’in iki yakasındaki lobilerin İsrail’e karşı yapılan siyasal eleştirileri ve suçlamaları önlemek, dünyanın çeşitli ülkelerindeki anti-siyonist muhalif akademisyenleri, bilim insanları susturmak amacıyla yasal yolları zorlamak veya Nazilerin yaptığı gibi yeni kanunlar icat ederek bunları yasalaştırma çabası içinde olduğunu görüyoruz. Oysa gerçek antisemitler, yani Yahudi karşıtları, bu siyonist lobiler ve şu an İsrail’de iktidar olan zihniyettir. Zira bunları yaptıkça antisemitizmi beslemiş oluyorlar.
Öte yandan, semitik etnik grup ve dil ailesindeki milletler Araplar, İbraniler (Yahudiler), Süryaniler, Habeşler (Etiyopyalılar), vs olarak kabul edilir. O nedenle “antisemitizm” dendiğinde bu halkların da işin içine girmesi gerekir. Yani, “antisemitizm” kavramı sadece Yahudi karşıtlığı olarak değil, Arap, Süryani, Habeş karşıtlığı için de kullanılmalıdır. Ya da antisemitizm yerine “Yahudi karşıtlığı” (Anti-Jewish) demek daha mantıklı olacaktır.
Bu bağlamda “Yadan Tasarısı” adıyla bilinen “Antisemitizmin Yeni Biçimleriyle Mücadele Kanunu” Macron’un Rönesans partisinden milletvekili Caroline Yadan tarafından 19 Kasım 2024’te meclise sunulan bir yasa teklifidir. Tasarı “yeni antisemitizm” iddiasına dayanıyor.
Bu iddiaya göre yeni antisemitizm, ırkçı bir nefret değil, siyasal bir nefrettir. İsrail’i eleştirmek, suçlamak, varlığını, meşruiyetini sorgulamak Yahudilerden oluşan bir toplumu eleştirmektir, bu da bir nefret suçu olan antisemitizm yani Yahudi düşmanlığıdır. O nedenle bu kapsama giren ifadeler ve söylemler de antisemitizm sayılmalıdır.
Böylesine gülünç ve büyük bir mantık hatasından yola çıkan tasarıda İsrail ve siyonizmin eleştirisini antisemitizm kapsamına alma, eşitleme ve alaşımlama (amalgame) çabası açıkça görülüyor. Her şeyden önce İsrail salt Yahudilerden oluşan homojen bir nüfus yapısına sahip değildir; nüfusun % 20 si Filistinli ve çeşitli milletlerden Müslüman ve Hristiyanlardan oluşmaktadır.
Aslında tasarıyla yapılmak istenen ırkçı bir siyasal görüş olan siyonizmi ve İsrail’i eleştirmeyi antisemitizm kapsamına alarak Apartheid İsrail’e dokunulmazlık kazandırmaktır. Fakat tasarı ifade özgürlüğünü kısıtlıyor, hukuki belirsizlik yaratıyor ve asıl sorunları, yani gerçek nefret suçlarını, ırkçılık, Apartheid ve etnik üstüncülüğü çözmeden yeni kutuplaşmaların doğmasına yol açıyor. Ama illa ve ısrarla isteniyor ki İsrail’i eleştirmek antisemitizm kapsamına girsin ve yasal suç sayılsın. Peki neden ? Bu ısrar, bu telaş, bu acele, bu panik atak neden ?
Zira Yeni Dünya Düzenini insanlığa dayatmaya çalışan küresel satanist çete tamamen şirazeden çıkmış, gözü dönmüş bir durumda çırpınıyor; dünyada yükselen uyanışa, halkların özgürlük arayışına, emperyalist-siyonist ittifaka gösterilen tepki ve eleştirilere karşı artık ne yapacağını şaşırmış durumda. Geri adım atmamak için dünya çapında gösterilen tepkileri zorla ve yeni yasalar icat ederek engellemek, İsrail’e dokunulmazlık kazandırmak, protesto ve eleştirileri antisemitizm torbasına doldurarak basın özgürlüğü, düşünce özgürlüğü ve ifade özgürlüğünü tamamen ortadan kaldırmayı planlıyor.
Avrupa’da aşırı sağın gittikçe güçlenmesi, gidişat ve işaretler gösteriyor ki bu yasa tasarısı kabul edilirse Avrupa Birliği Fransa’yı prototip model ülke olarak ele alıp tüm birliği kapsayacak bir düzenlemeye gidebilir. Bu durumda İsrail’in savaş ve soykırım suçlarını inceleyen Uluslararası Ceza Mahkemesi de lağvedilip yargıçları ve savcıları tutuklanıp hapse atılırsa hiç şaşırmayın. Emperyalist-siyonist ittifakın hayal ettiği dünya sanırım bu olsa gerek. Naziler Yahudisiz bir dünya hayal ediyordu, bunlar da Goyimsiz (Goyim: Yahudi olmayanlar, diğer milletler, kafirler) bir dünya hayal ediyor. Arada bir fark yok.
Yadan Tasarısı 16 Nisan 2026’da görüşülecekti ama reddedileceğinden korkan Macron tasarıyı meclis gündeminden apar topar çekti. Ancak, elverişli bir ortam oluştuğunda tekrar gündeme gelecektir.
Bu bağlamda benim hipotezim şu: Nasıl ki 7 Ekim 2023teki meydana gelen Hamas saldırısı Gazze’ye operasyon düzenlemenin gerekçesi olarak kullanıldıysa, bu kez Fransa veya herhangi bir ülkede tezgahlanacak benzeri bir oyunla yaratılacak kaos ve kargaşa ortamında yeni bir tasarının meclise getirilerek kabul edilmesi ve yasalaşması pekala mümkündür. Yeri gelmişken 7 Ekim saldırısının perde arkasına bakmakta fayda vardır:
7 Ekim 2023’te Hamas’ın gerçekleştirdiği saldırı hakkında önceden hiçbir bilgi olmadığı iddiası New York Times ve Haaretz’in açıkladığı belgeler ve askeri yetkililerinin itiraflarıyla geçerliğini yitirmiştir. Bu açıklamalara istinaden İsrail’in elinde bilgi olduğu, ama bu bilginin değerlendirilmesinde başarısızlık yaşandığı; bilindiği ve beklendiği halde güvenlik ve istihbarat zafiyeti nedeniyle saldırının engellenemediği iddia edildi.
İyi de bu iddia da hiç inandırıcı değil ki. Yani bu istihbaratçılar bu kadar zayıf ve umursamaz mı ? Sonra, “bilindiği ve beklendiği halde” önlem almamak da ne demek oluyor ? Hırsızın gece yarısı eve geleceğini biliyorsunuz, hatta bekliyorsunuz, ama engelleyeceğiniz yerde kulağınızın üstüne yatıp fosur fosur uyuyorsunuz. Olacak iş mi bu ?
Hamas’ın Mossad tarafından eski Filistin devlet Başkanı sosyalist Yaser Arafat’ı zayıflatmak için kurulmuş olan bir örgüt olduğunun ayırdına varırsak, bu işte bir danışıklı dövüş olması yüksek bir olasılık olarak karşımıza çıkar. Demek istediğim şu:
Bu olayda bir güvenlik ve istihbarat zafiyeti olsa bile, ben bunu kasıtlı, bilerek yapılan bir zafiyet olarak görüyorum. Hamas saldırısını İsrail devleti ve istihbarat servisleri önceden bal gibi biliyordu. Ama aptalı oynadılar. Zira bunu daha sonra Gazze’ye yönelik topyekun bir imha operasyonunu başlatmak ve iç siyasette konsolidasyon sağlamak amacıyla haklı ve meşru bir gerekçe olarak kullanmayı planlıyorlardı ve nitekim aynen öyle oldu. Gazze yerle bir edildi ve İsrail kamuoyu da operasyonu destekledi.
Tıpkı Pearl Harbour ve 9/11 gibi. Pearl Harbour baskını da ABD üst yönetimince önceden biliniyordu. Ama saldırının yapılmasına göz yumdular. Zira ABD daha sonra bunun karşılığını Hiroşima ve Nagazaki kentlerine atom bombaları atmanın gerekçesi olarak kullanacak ve sonuçta Japonya kayıtsız şartsız teslim olacaktı. Aynı şekilde 9/11 terör saldırıları da ABD Başkanı Bush dahil CIA tarafından biliniyordu ve Ortadoğu bölgesine topyekun bir askeri harekat başlatmak, bölgeye yerleşmek, petrole çökmek, Irak ve Suriye’yi imha etmek ve iç siyasette konsolidasyon sağlamak amacıyla 9/11 saldırısına izin verdiler.
SON SÖZ
Önsözde belirtildiği gibi dünya egemenleri, daha doğrusu “Yeni Dünya Düzeni” dayatmasıyla her şeyi resetleyip (Great Reset Projesi) dünyayı yeniden dizayn etmeyi planlayan küresel satanist çetenin mimarları ve aktörleri artık insanları sınırların içinde değil, sınırların dışında ve girişinde “EU- Passports / Non- EU Passports” uygulamasıyla dijital olarak ikiye ayırıyor. Batılı bir pasaporta sahip olanların dünyayı özgürce gezebildiği, ama diğerlerinin aşılmaz vize duvarlarına çarptığı bu uygulamaya sosyologlar “Küresel Apartheid Pasaportu” diyor. Sanki küresel ölçekte görünmez bir Sanal-Siber Apartheid adım adım, alıştıra alıştıra inşa ediliyor.
İsrail’i ele geçiren ve gittikçe güçlenen bu Apartheid tümörünün metastaz yaparak ABD ve Avrupa ülkelerine sıçraması yüksek bir olasılıktır. Zira aşırı sağ ve yabancı düşmanlığının güçlü olduğu bu ülkelerdeki toplumsal yapılar Apartheid’a dönüşmek üzere uygun kıvama gelmek üzeredir ve gelmiştir.
Küresel apartheid ve apartheid pasaport oluşumuna dikkat çeken sosyologlar ve bilimcilere göre uluslararası sınır rejimleri asla özgürlükçü değil, aksine ırksal ve sınıfsal bir ayrımcılık mekanizmasıdır; pasaport gücü de “doğum piyangosuna” dayalı sömürgeci, etnik ve sınıfsal bir kast sistemidir.
“Apartheid pasaportu” dünya çapında vatandaşlık ve pasaport eşitsizliğini tanımlamak için kullanılan sosyolojik bir terimdir. Bireylerin doğdukları ülkeye göre sınıflandırılıp seyahat hakkının sınırlandırılması veya kolaylaştırılması bir çok sosyolog ve bilim insanı tarafından ırksal ve ekonomik küresel bir apartheid ayrımcılığı olarak tanımlanır.
Bazı ülke vatandaşları neredeyse tüm ülkelere vizesiz veya sınırda vize kolaylığı ile girebilirken, diğerleri ağır vize süreçleri ve engelleri ile karşılaşırlar. Zengin ülkeler, yatırım karşılığı vatandaşlık hakkını varlıklı kişilere tanırken, sıradan insanlar vize ve bürokratik engeller, sıkı sınır kontrolleri ve seyahat ambargoları ile ömürlerini tüketirler.
Amerikalı sosyolog ve antropolog Catherine Besteman’a göre bir çok Batılı ülkenin vize ve sınır rejimleri doğrudan Güney Afrika’daki eski Apartheid rejiminin bir kopyasıdır. Besteman 2020’de yayımlanan “Militarize Küresel Apartheid” (Militarized Global Apartheid) kitabında kuzey küredeki ülkelerin (ABD, İngiltere, AB, Avustralya) sınırlarını militarize ederek, biyometrik takip ve vize duvarlarıyla güney küredeki insanları nasıl “harcanabilir veya köleleştirilebilir” bir hale getirdiğini anlatır. Küresel kuzeyin uyguladığı “geçici işçi vizesi”, Güney Afrika’daki siyah işçilerin seyahat hakkını kısıtlayan eski “Geçiş Defteri” (Passbook) sisteminin bir kopyasıdır.
Hollandalı hukukçu Prof. Dimitri Vladimiroviç Koçenov da pasaport eşitsizliğini “modern feodalizm” olarak tanımlar. Koçenov’a göre demokrasi, özgürlük ve insan hakları iddialarında bulunan Batı dünyası, sınır kapılarında tamamen soy ve kan bağına, doğum yerine dayalı, köleci ve ırkçı bir feodal aristokrasiye, hatta aşiret kültürüne dönüşür. Bireylerin Batılı ülkelerde doğmadıkları için en temel insani hareketlilik ve seyahat özgürlüğü hakkından mahrum bırakılmasını bireysel şiddet ve “pasaport apartheidı” olarak tanımlar.
Hawai üniversitesi sosyoloji profesörü Reece Jones tarihsel gelişme bakıldığında pasaportların seyahat özgürlüğü için değil, insanları kontrol etmek için tasarlandığını savunur. Sınırlar ve vizeler, küresel kuzeyin kendi refahını korumak için dünyanın geri kalanına uyguladığı bir ayrımcılık, aşağılama ve dışlama biçimidir. Seyahat özgürlüğü artık küresel bir hak değil, yalnızca güçlü pasaporta sahip azınlığın lüksüdür.
Fransız sosyolog Étienne Balibar’a göre “Avrupa vatandaşlığı” terimi hatalı ve tehlikelidir; zira Avrupa vatandaşı olanlar ve olmayanlar diye iki ayrı sınıf insan yaratmaktadır. Balibar, Fransa’nın göçmenlere ve azınlıklara davranışının demokratik ve insancıl olmadığını bunun düzeltilmesini ve çok kültürlü bir dünyada vatandaş olmanın ne anlama geldiğinin yeniden tanımlanması gerektiğini belirtir. Avrupa’ya gelen ve büyük ölçüde siyah ve renkli göçmenlerin, vatandaşlık haklarından mahrum bırakılmaları halinde, kalıcı bir alt sınıfa dönüşme tehlikesiyle karşı karşıya kalacaklarını ve bunun Güney Afrika’daki apartheid rejimi aratmayacak bir gidişatın doğmasına neden olacağını ve sonunda bir “Apartheid Avrupa” oluşacağının uyarısında bulunur.
Eğer uluslararası toplum ve İnsanlık Bilinci İsrail’deki apartheid rejime, Apartheid pasaporta, spor müsabakaları gibi evrensel alanlarda bile bu ayrımcı gidişata güçlü bir ses çıkarmazsa, insanlığın eşitlik, kardeşlik, özgürlük ilkeleri ile yüzyıllık evrensel insan hakları idealleri hep birlikte tarihin çöplüğüne atılacak, ve o ilkelerin yerini güçlünün yaptırımları, ayrıcalıklı pasaportun hukuku, üstün milletler/aşağı milletler ayrımı gibi kavramların egemen olacağı bir Apartheid Avrupa, derken bir Apartheid Dünya Düzeni’nin insanlık düşmanı kuralları ve dayatmaları alacaktır.
EK 1. İSRAİL’DE ONAYLANAN APARTHEID YASASI NEDİR ?
19 Temmuz 2018’de yeni bir temel yasa 55 ret oyuna karşı 62 evet oyuyla İsrail meclisinde kabul edildi. Bu on bir maddelik yasa “İsrail, Yahudi Halkının Milli-Devlet Yasası” adını taşıyor. Bir anayasası olmayan İsrail’de bugüne kadar kabul edilmiş birçok temel yasa, Anayasa işlevi görüyor ve bu 1958’den beri kabul edilmiş on beşinci temel yasa. Yasanın ilk maddeleri Apartheid ile başlar:
1. İsrail toprağı, üzerinde İsrail devletinin kurulduğu, Yahudi halkının tarihsel vatanıdır.
2. İsrail devleti Yahudilerin milli vatanıdır; bu vatan içinde Yahudiler kendi doğal, kültürel, dinsel ve tarihsel kaderini belirleme hakkını yerine getirir.
3. İsrail devleti içinde milli düzlemde kendi kaderini belirleme hakkı sadece Yahudilere özgüdür.
Yasa ile getirilen ikinci değişiklik 4. maddede devletin resmi dilinin sadece İbranice olduğunun belirtilmesidir. Daha önceleri Arapça da resmi dil sayılıyordu. Ancak, bu yasa ile Arapça resmi değil “devlet içinde özel statüye sahip bir dil” konumuna indirgeniyor.
Nüfusun %22sinin Arap olduğu ülkede, tek resmi dil dayatmasının yaratacağı tepkileri engellemek için dördüncü maddenin sonuna “Bu ifade bu yasanın yürürlüğe girmesinden önce Arapçaya tanınan statüyü bozmaz” şeklinde bir ek konmuş. Kısacası Arapça devlet dairelerinde veya yargıda kullanılan bir dil olmaya devam edecek, ama bu sınırlı kalacak, yeni kullanım alanları için geçerli olmayacak ve muhtemelen zamanı geldiğinde bu ek iptal edilerek İbranice tek resmi dil olacak.
Yasanın başka bir maddesi ise işgal edilmiş toprakların ilhakı kapısını ardına kadar açıyor. Yedinci maddedeki, “Devlet Yahudi yerleşimlerinin gelişmesini bir milli değer olarak görür ve Yahudi yerleşimi yaratılmasını ve güçlendirilmesini teşvik etmek ve desteklemek için çalışır” ifadesiyle, yeni yerleşimlerin işgal altındaki topraklarda açılmasını anayasal bir misyon ve vizyon konumuna getiriyor.
Netanyahu yasanın kabul edilmesini “İsrail devleti ve siyonizm tarihinde yaşamsal bir dönüm noktası” olarak yorumluyor ve mahkemelerin gerektiğinde Jüdaizm inancına göre karar vermesini istiyordu, fakat bu istek tepkiler üzerine tasarından çıkarıldı.
Milli devlet yasası kabul edilmeden önce özgürlükleri kısıtlayan birkaç yasayı daha meclis kabul etmişti. Örneğin, STK’ların orduyu eleştirmesini ve işgal edilmiş topraklarda gayrimenkullerine el konan Filistinlilerin buna Yargıtay nezdinde itiraz hakkını sınırlayan ama bu hakkı Yahudi yerleşimcilere tanıyan yasalar kabul edilmişti.
Milli yasanın yürürlüğe girmesinden sonra bir mahkemenin saldırıda yaralanan bir Yahudi’ye sadece Yahudi olduğu için ek tazminat ödenmesine karar vermesi üzerine 16 Eylül 2018 tarihli Haaretz’deki makalesinde Gideon Levi bu kararın, iki farklı kan değerinin İsrail’de yürürlükte olduğunun somut delili olduğunu saptar:
“Milli-devlet yasası üzerinden mahkemenin yaptığı bu kaçınılmaz karara bakarsak artık gerçek bir ırkçı yasa var karşımızda. Bundan böyle İsrail’de iki tür kan hukuk metinlerinde yer alacak: Yahudi kanı ve Yahudi olmayan kan. Bu iki kanın değeri de farklı. Yahudi kanının değeri paha biçilmez nitelikte. Mümkün olan her türlü yolla korunmalı. Yahudi olmayan kan ise ucuz, onu su gibi dökebilirsiniz. Bu daha önce zaten fiilen yürürlükteydi ve Yahudilere ve diğerlerine farklı normlar ve cezalar uygulanıyordu. Ama şimdi bu fark bir mahkeme kararıyla tescil edilmiş oluyor.
Yetmiş yıldır mağdurlara karşı yürütülen milliyetçilik ve ırkçılığın artık hukuki bir gerekçesi var. Bu yasanın doğasının sadece simgesel bir beyan olduğunu bize söylüyorlardı. Şimdi yargı bunun gerçek anlamını ortaya çıkardı. Bu temel yasa Yahudi kanının üstünlüğünü ilan ediyor. Bundan böyle İsrail bir ırk yasasına sahiptir.”
İsrail’deki bu ırkçı ve şeriatçı Apartheid rejime ses çıkarmayan, görmezden gelen, hatta açıkça destek veren ABD, İngiltere, Fransa gibi ülkeler İsrail’e adeta öykünmektedirler. Fırsatını buldukları an bu ülkelerin de Apartheid rejimlere kayma olasılığı vardır. Bunun en somut örneğini ABD’nin Dünya kupasındaki tavrında gözlemlemekteyiz. (Bkz: EK 3: Dünya Kupasında Apartheid Gölgesi)
EK 2. JÜDAİZASYON VE YAHUDİ ÜSTÜNCÜLER
Jüdaizasyon (yahudileşme) terimi ilk defa İncil’de kullanılmıştır. Erken Hristiyanlık döneminde ilk Hristiyanların büyük çoğunluğu Yahudi idi. Zamanla Yahudi olmayanlar da (Goyim/Gentiles/Milletler) kiliselere gelmeye başlayınca elçi Petrus ve bazı yetkililer bu kişilerin Hristiyan olabilmesi için öncelikle Yahudi şeriatına uyması gerektiğini iddia etmeye başlar. Yani vaftiz olmadan önce sünnet olacak, kaşer yemek yiyecek, Şabat yasağına uyacaklardı. Bu saçmalığa şiddetle itiraz eden elçi Pavlus olur. Pavlus Petrus’u ikiyüzlülükle suçlar ve onu
“Sen Yahudi olduğun halde milletler gibi yaşıyorsun, nasıl olur da milletleri yahudileşmeye (jüdaize/judaïsé) zorlarsın?” (Galatyalılar 2:14)
diyerek azarlar. Yani Petrus’a şunu demek ister:
“Sen Yahudi olduğun halde bir Yahudi gibi değil milletlerden biri gibi (bir goyim gibi) yaşıyorsun, yani Yahudi şeriatına uymadan yaşıyorsun. O halde, nasıl olur da milletleri (goyim) Yahudi şeriatına uymaya yani yahudileşmeye zorlarsın?
Pavlus kurtuluşun Jüdaizm, sünnet ve Musa şeriatıyla değil, ancak tanrısal inayet (kayra-providence) ile olacağına dair İsa’nın öğretisini hatırlatır. Bu bağlamda, Yahudiliğin (Jüdaizm) tanrısallıkla alakası olmadığını kanıtlayan Spinoza’nın Etika’sı; “Yahudilerin kurtuluşu Yahudilikten kurtulmalarıyla gerçekleşir” saptamasında bulunan Karl Marx ve “Ben Neden Yahudilikten Vazgeçtim” kitabını yazan İsrailli tarihçi Prof. Şlomo Sand’dan çok önce, Pavlus, Yahudilerin Yahudilikten (Jüdaizm) kurtulması gerektiğini fark etmiştir.
XX.ci yüzyılda Naziler bu kavramı Almanca “Verjudung” dekadans, dejenere olma anlamında kullandılar. Modern sanat, avangard edebiyat ve caz müziği Nazilerce dejenere/dekadan ilan edilir.
Günümüzde bu terim siyaset biliminde Filistin bölgesi ve Kudüs’ün yahudileştirilmesi yani Filistin nüfusuna karşı Yahudi nüfusu artırma ve toprak işgal/ilhak politikaları için kullanılır. İsrail Hükümeti ve sağ kanat akademisyenler bunu asimilasyona karşı pozitif bir terim ve siyonizmin doğal bir sonucu olarak görürler. Ancak, sosyolog Prof. Baruch Kimmerling (1939-2007), tarihçi Prof. İlan Pappé ve coğrafyacı Prof Oren Yiftaşel gibi İsrailli muhalif akademisyenler bu kavramı ırkçı ve sömürgeci bularak karşı çıkarlar. Amerikalı siyaset bilimci Prof. Norman Finkelstein, 2000 yılında yayımlanan The Holocaust Industry (Holokost Endüstrisi) kitabında jüdaizasyon politikalarını reddeder.
Yahudi Üstüncüler (Jewish Supremacists)
“In the course of time Israel should no longer exist”
(Zamanın akışı içinde İsrail artık var olmamalı)
Noam Chomsky
Amerikalı dilbilimci ve filozof Prof. Avram Noam Chomsky bu sözleri, 2010’da Brown Üniversitesindeki “Filistin’e Karşı Amerikan-İsrail Suçları” panelinde bir soru-cevap sırasında söylüyor. Bir katılımcı ona, “İran’ın İsrail ile ilgili resmi açıklaması hakkında” ne düşündüğünü soruyor. Chomsky de şu yanıtı veriyor:
“Açıklama şu ki, biliyorsunuz, zamanın akışı içinde İsrail artık var olmamalı…. Pekala, aslında ben de buna tamamen katılıyorum.” (“The statement is that, you know, in the course of time Israel should no longer exist…. Well, actually I happen to agree with that too.”)
Chomsky, İsrail’i “Jewish supremacist state” Yahudi üstüncü bir devlet olarak görüyor: İsrail Yahudi olanlara yasal ve fiili ayrıcalık tanıyıp İsrail vatandaşı olan Filistinlileri ikinci sınıf vatandaş yapan ırkçı ve Apartheid bir yapıdır. Bu etnik/dini üstünlük temelli devlet modeli insancıl ve adil değildir, der.
Ancak, Chomsky İsrail’in değil, bu mevcut ırkçı ve Apartheid yapının yok olmasını ister. Bunu Güney Afrika Cumhuriyetindeki Apartheid rejiminin yıkılmasına benzetir, “ben Yahudiyim diye gerçeği görmezden gelemem” der. Aynı panelde İsrail’in Filistin politikasının uluslararası hukuka aykırı olduğunu ancak bunun ABD’nin desteğiyle sürdüğünü vurgular.
Kimyager Prof. Israel Şahak (1933-2001) ve siyaset bilimci Prof. Norman Gary Finkelstein “Yahudi Üstüncülüğü” kavramını Yahudilerin seçilmişliği inancının siyasal bir şovenizme dönüşmesini eleştirmek için kullanırlar.
Finkelstein, 1967 Altı Gün Savaşından sonra Amerikalı Yahudi elitlerin ve örgütlerin Holokost’u ideolojik bir silah olarak istismar ettiğini, siyasallaştırdığını ve endüstrileştirdiğini saptar. İsrail’in Filistinlilere yönelik insan hakları ihlallerine karşı her türlü eleştiriyi “antisemitizm” suçlamasıyla savuşturmak için Holokost’un bir dokunulmazlık kalkanı, ideolojik bir silah olarak kullanıldığını; İsviçre ve Alman bankalarından gelen milyarlarca dolarlık soykırım tazminatlarının, kamplardan kurtulan mağdurlara çok az ulaştığını; bu paraların devasa Yahudi lobileri, kurumları ve avukatlar tarafından lüks harcamalar ve kurumsal bütçelerle çarçur edildiğini açığa çıkartır.
Bu aynı zamanda Holokost’un da jüdaize edilmesidir. Zira 2025 sonunda BBC’nin yayınladığı bilgiye göre Holokost’ta hayatını kaybedenlerin sayısı 11 milyon olup, bunun 6 milyonu Yahudi diğer 5 milyonu çeşitli milletler ve etnik gruplardandır.
Holokost Endüstrisi yayımlandığında yer yerinden oynamış, Finkelstein antisemit olmakla suçlanmış, akademik ünvanı iptal edilmiştir. Ancak kitap, İsrail’in Holokost’u tamamen judaize ederek Yahudilere özgü bir soykırım olarak pazarladığını, bunu nasıl paraya ve güce tahvil ettiğini gösteren dünya çapında bir baş yapıttır.
Kökeni Tevrat ve İbrani aşiret geleneklerine dayanan Yahudi Üstüncülüğü (Jewish Supremacy) WASP’a göre çok daha ırkçı ve dinsel bir yapısı olup Yahudi ırkının Allah tarafından seçilmiş ve tüm diğer ırklardan üstün olduğunu ve sadece Yahudi egemenliğinde bir devlet veya ayrılmış bölgeler kurulması gerektiğini iddia eder. Vizyon ve misyonları ekonomik pastanın aslan payını tekellerine almak, kendi değer yargılarını “norm” olarak tüm insanlığa dayatmak ve kabul ettirmek, statükoyu korumak, Yahudi olmayan goyim siyasetçi, sanatçı, bilim insanlarının önünü kesmek, yükselmesini engellemek, görmezden gelmek; Yahudi olmayanların haklarını hiçe sayan Musa şeriatına bağlı teokratik yapıları dünyaya dayatmak; Yahudi olmayı ve İsrail’in güvenliğini/toprak bütünlüğünü her türlü evrensel etik ve hukukun üzerinde tutmaktır. Bu tür üstüncü ırkçı gruplar kendilerini genellikle o toplumun koruyucusu veya seçilmiş hizmetkarları olarak pazarlar, ancak rasyonel bir analiz genellikle arkadaki güç, çıkar ve mülkiyet ilişkilerini açığa çıkarır.
EK 3. 2026 DÜNYA KUPASINDA APARTHEID GÖLGESİ
2026 FIFA Dünya Kupası için geri sayım sürerken, futbol coşkusundan çok buram buram ırkçılık ve yabancı düşmanlığı kokan skandallar gündeme damga vurmaya başladı. Ev sahibi ülkelerden ABD’nin birçok ülkenin milli takım oyuncularına ve görevlilerine yönelik skandal boyutlarına ulaşan vize engelleri, uzun sorgular, sıkı güvenlik uygulamaları ve giriş yasakları koyması dünya kamuoyu ve futbol severler arasında büyük tepkilere yol açtı.
Dünya Kupasına katılacak ülkelerin milli takımları, teknik direktörleri ve hatta FIFA’nın resmi hakemleri, ABD sınır kapılarında ve havalimanlarında ardı ardına büyük skandallarla karşı karşıya kaldı. Sınırdışı edilenler, göz altına alınanlar, aşağılananlar oldu. 1 Ocak 2026 itibarile başta Küba, Filistin, Türkmenistan ve İran olmak üzere ABD 39 ülkeyi güvenlik gerekçesiyle yasaklı ülkeler kapsamına aldı.
Uluslararası Mülteci Yardım Projesi Hukuk Programları Başkan Yardımcısı Laurie Ball Cooper, “Bu genişletilmiş yasak ulusal güvenlikle ilgili değil; insanların sadece geldikleri yer nedeniyle şeytanlaştırılmasına yönelik bir başka utanç verici girişimdir,” dedi. İşte 13 Haziran 2026 itibarile Dünya Kupasında durum:
İRAN FUTBOL TAKIMINA ENGEL
İranlı futbolcuların maçların oynanacağı gün ABD’ye girip aynı gün ayrılmak zorunda kalacağı belirtilmişti. Ama sonra büyük bir lütuf yapıldı, ABD İç Güvenlik Bakanlığı sözcüsü ise “İran takımı, maçlarından bir gün önce gelebilecek” dedi.
12 Haziran 2026 günü İran Futbol Federasyonu kendilerine ayrılan bilet kotasının ABD tarafından iptal edildiğini açıkladı. Federasyon, “İran Futbol Federasyonu’na verilen kontenjan geri çekildi ve mevcut koşullar altında federasyon, milli takım taraftarlarına tek bir bilet bile sağlayamamaktadır” ifadelerini kullandı. İran, ekipte yer alan 15 idari ve yönetim personelinin vizelerinin ABD tarafından onaylanmadığını ve bu kişilerin ülkeye girişinin engellendiğini de duyurmuştu. İran Milli Takımı, daha önce ABD’nin Arizona eyaletindeki Tucson kentinde yapılması planlanan Dünya Kupası hazırlık kampını iptal ederek, kamp merkezini Meksika’nın sınır kenti Tijuana’ya taşımak zorunda kalmıştı.
IRAKLI FUTBOLCU 7 SAAT SORGULANDI, FOTOĞRAFÇI ABD’YE ALINMADI
1986’dan bu yana ilk kez Dünya Kupası’nda mücadele edecek olan Irak’ın futbol takımından Aymen Hüseyin, Chicago’ya varışında havalimanında gözaltına alındı ve tam 7 saat boyunca sorguya çekildi. Hüseyin’in cep telefonu da incelemeye alındı. Sorgunun ardından serbest bırakılan Hüseyin’in, daha sonra takım arkadaşlarına katıldığı aktarıldı.Takımla birlikte seyahat eden resmi fotoğrafçının ise ABD’ye girişine izin verilmedi.
SENEGALLİ FUTBOLCULLARIN ÜSTLERİ ARANDI
Senegal Milli Takımı ekibinin, ABD’de havalimanında sıkı güvenlik denetimlerinden geçirildiği iddia edildi. Medyada paylaşılan görüntülerde, Senegal Milli Takımı futbolcularının ABD’ye iniş yaptıktan sonra terminale geçmeden önce detaylı güvenlik aramalarından geçirildiği görüldü. Futbolcuların tek tek kontrol edildiği anlar kameralara yansıdı.
ÖZBEKİSTAN TEKNİK DİREKTÖRÜ CANNAVARO
Özbekistan Milli Takımı’nın İtalyan teknik direktörü eski futbolcu Fabio Cannavaro’nun, havalimanında güvenlik güçleri tarafından durdurularak üzerinin ve eşyalarının arandığı görüntüler ortaya çıktı. Özbekistan teknik ekibi ve futbolcularının da takım otobüsünden indirildiği ve güvenlik personeli tarafından el dedektörleriyle detaylı bir üst aramasından geçirildiği bildirildi.
İSVİÇRELİ FUTBOLCUYA VİZE VERİLMEDİ
İsviçre Milli Takımı’nın 29 yaşındaki forvet oyuncusu Kamerun asıllı Breel Embolo vize engeline takıldı. Daha önce onaylanan ESTA (vizesiz seyahat) izni, salı günü uçağın kalkışına üç saatten az bir süre kala iptal edildi. Embolo, çarşamba günü Bern’deki ABD Büyükelçiliği’ne giderek sorgulamadan geçti ve ardından gerekli seyahat onayını zar zor alabildi.
GÜNEY AFRİKA FUTBOL TAKIMINA VİZE ENGELİ
Güney Afrika Milli Takımı’nın pazar günü gerçekleştirilmesi planlanan seyahati, bazı futbolcu ve yetkililerin vize işlemlerinin yetişmemesi nedeniyle iptal edildi. Güney Afrika Futbol Federasyonu (SAFA) tarafından konuya ilişkin yapılan açıklamada, “bazı futbolcu ve yetkililerin vizelerinde yaşanan sorunlar nedeniyle aksaklık yaşamıştır. Bu doğrultuda ekip, bu sabah Kuzey Amerika’ya planlanan seyahatini gerçekleştirememiştir” ifadelerine yer verildi.
FİFA’NIN SOMALİLİ HAKEMİ SINIRDIŞI EDİLDİ
Fifa’nın görevlendirdiği Somalili hakem Ömer Abdülkadir Artan, ABD’ye girişinin engellenmesi üzerine turnuva kadrosundan çıkarıldı. Cumartesi günü ulaştığı Miami Uluslararası Havalimanı’nda ABD’den bir açıklama yapılmadan sınırdışı edildi. 2025 yılında Afrika’nın en iyi erkek hakemi seçilen ve Afrika Futbol Konfederasyonu (CAF) tarafından Dünya Kupası için seçilen 7 Afrikalı hakemden biri olan Artan, turnuvada görev alan ilk Somalili hakem olarak tarihe geçmeye hazırlanıyordu.
Böylece kapsamlı seyahat sınırlamalarından etkilenen ülke ve yönetimlerin sayısı 39’a çıktı.Filistin, Suriye, Afganistan, Myanmar, Çad, Kongo Cumhuriyeti, Ekvator Ginesi, Eritre, Haiti, İran, Libya, Somali, Sudan ve Yemen alınmış; Burundi, Küba, Laos, Sierra Leone, Togo, Türkmenistan, Venezuela, Burkina Faso, Mali, Nijer, Güney Sudan, Suriye, Angola, Antigua ve Barbuda, Benin, Fildişi Sahili, Dominika, Gabon, Gambiya, Malavi, Moritanya, Nijerya, Senegal, Tanzanya, Tonga, Zambiya ve Zimbabve.
Uluslararası Mülteci Yardım Projesi’nin (IRAP) ABD Hukuk Programları Başkan Yardımcısı Laurie Ball Cooper, “Bu genişletilmiş yasak ulusal güvenlikle ilgili değil; insanların sadece geldikleri yer nedeniyle şeytanlaştırılmasına yönelik bir başka utanç verici girişimdir,” dedi.
Böyle kepazelikler 1936 Berlin Olimpiyatlarında bile görülmedi. Nazi Almanyası hiçbir ülkeyi dışlamadı ve davetsiz bırakmadı. Dönemin rekor katılımı sağlanarak 49 ülke Berlin’e geldi. SSCB, İspanya gibi kendi istekleriyle Olimpiyatlara katılamayan ülkeler oldu. ABD, Fransa, İngiltere, Hollanda ve İsveç gibi ülkelerde Nazi ırkçılığına karşı boykot kampanyaları yürütüldü. Ancak, Trump yönetiminin yaptığı gibi yabancı sporculara yönelik herhangi bir vize engeli, sınır dışı etme veya ülkeye sokmama gibi ırkçı ve Apartheid politikalar uygulanmadı. O nedenle, ABD’nin Dünya Kupasındaki bu Apartheid ve süpremasist tavırları görmezden gelinemez ve üzerinde ciddiyetle durmak gerekir.
Zira, tüm bu olan biten skandal ve rezillikleri temeli ırkçılığa ve Beyaz Üstüncülüğe (White Supremacy” dayanan ABD’nin hızla Apartheid bir rejime doğru kaydığının, daha doğrusu 2018 yılında yürürlüğe giren İsrail’deki Apartheid rejimin ABD’ye ihraç edilmekte olduğunun göstergesi olarak görmek mümkündür. Kuşkusuz, dünya ülkeleri ırkçılık ve Apartheid’a karşı ciddi önlemler ve yaptırımlar almadıkları takdirde bu trendinin bir salgın gibi başta Fransa ve İngiltere olmak üzere tüm Avrupa ülkelerine yayılacağını öngörebiliriz. Oysa yapılması gereken en basit eylem ABD’li ırkçı siyasal aktörler ile İsrailli ırkçı, faşist ve şeriatçıların dünya ülkelerine kabul edilmemesidir.
1Jim Crow yasaları, 19. ve 20. yüzyılda ABD’nin güney eyaletlerinde uygulanan, siyahlar ile beyazları ayıran yerel apartheid yasalardır. Bu yasalar, ABD’deki iç savaş sonrası yeniden yapılanma döneminde siyahların elde ettiği politik ve ekonomik kazançları engellemek için çıkarılmıştır. Bu yasalar kapsamında siyah ve beyaz çocuklar için ayrı okullar kurulması; trenler, otobüsler, restoranlar, parklar, tiyatrolar ve su çeşmelerinin ırka göre ayrılması; siyah seçmenlerin oy kullanmasını engellemek için okuma yazma testleri yapılması; siyah ve beyazların evlenmesinin yasaklanması; kan bağış bankalarının ırka göre ayrılması gibi yaptırımlar uygulanmıştır. Jim Crow yasaları, 1964 Medeni Haklar ve 1965 Oy Hakkı Yasası ile yürürlükten kaldırılmıştır.
Jingoizm: 19. yüzyıl sonlarında İngiltere’de ortaya çıkan Jingoizm kavramı kendi milletinin üstünlüğüne inanan, diğer milletlere karşı saldırgan, kibirli, savaş yanlısı, psikolojik ve ideolojik bir dış politika tutumudur. Bir ülkenin dışarıya karşı zorbalık yapmasını meşrulaştırır.
2MÖ 740-700 yıllarında yaşamış prens İşaya bir İsrail soylusu ve peygamberiydi. O devirdeki İsrail kralı ve yöneticilerin yaptıkları yolsuzluk ve soyguna dikkat çekmiş, Yeruşalim kentini sapıklık ve ahlaksızlığıyla ünlü Sodom ve Gomorra’ya benzetmiş, devleti yönetenleri “Sodom reisleri”, İsraillileri de “Gomorra halkı” diyerek suçlamıştır. İşte sözlerinden bir seçki: “ Ey Sodom egemenleri, Rabbin sözünü dinleyin; ey Gomorra halkı, yasalara kulak verin. Sadık kent nasıl da fahişe oldu! Adaletle doluydu, doğruluğun barınağıydı. Şimdiyse soyguncularla doldu. Gümüşü cüruf olmuş, şarabına su katılmış. Yöneticileri bozguncu ve hırsızlarla ortak. Hepsi rüşveti seviyor, hepsi hediye peşine düşmüş” (Tevrat-İşaya 1-5 bölümler)
31949 yılında varılan anlaşmayla Filistin toprakları Yeşil Hat adı verilen sınır çizgisiyle İsrail ve Filistin arasında paylaştırılmıştır. Doğu sınırı Şeria nehri ve Lut gölü üzerinden uzanan Yeşil Hat Doğu Kudüs, Batı Şeria ve Gazze Şeridini kapsar ve bu üç yer Filistin halkının egemenliğinde kalacaktı. Ancak 1967deki 6 Gün Savaşından sonra İsrail bu toprakları işgal etmiştir. Bunun üzerine Filistinliler ilk önce sürgünde bir hükümet kurmuş, daha sonra işgal altındaki Batı Şeria, Doğu Kudüs ve Gazze bölgelerini kapsayan Filistin devletinin bağımsızlığını 1988de ilan etmişlerdir. Birleşmiş Milletlerin 193 üyesinden 157’si Filistin’i devlet olarak resmen tanımıştır. 22 Eylül 2025’te İngiltere, Fransa, Kanada ve Avustralya da Filistin devletini resmen tanımışlardır.
(Barok döneme ait Tablo: “Abraham and Sarah Before Abimelech – Johann Heinrich Roos” (1631-1685). Abraham karısı Sara’yı Gerar kralı Abimelek’e “kız kardeşim” diyerek ikram ederken. Tevrat’a göre İbrahim kız kardeşi Sara ile evlenmiştir. (Tevrat-Yaratılış 20: 12)
ABRAHAM KİMDİR ?
Abraham/İbrahim Yahudilik, Hristiyanlık ve Müslümanlık dinlerince peygamber olarak kabul edilen bir kişidir. Ali İmran Suresi 67 – 68 ayetlerde şöyle yazar:
“İbrahim ne bir Yahudi idi, ne de bir Hristiyan. Fakat o, Allah’ı bir tanıyan dosdoğru bir Müslümandı.”
Abraham/İbrahim ismi etimolojik olarak İbranice kökenli olup Abram sözcüğünden gelir. Ab: Baba veya Ata. Ram: Yüce, yüksek veya yüceltilmiş anlamlarına gelir. Yani Abram “Yüce Ata” “Yüce Baba” anlamlarına gelir ve İbranilerin (Yahudilerin) atası kabul edilir. Efsaneler ve Tevrat, Abram isminin onun Allah ile yaptığı ahit (anlaşma-sözleşme) sonrası “milletlerin babası” anlamına gelen Abraham’a dönüştüğünü iddia eder. Bu iddiayı ve babalık vurgusunu Kuran da onaylar ve Müslümanlara hitap ederken şu ifadeyi kullanır:
“Hac Suresi 78: Allah uğrunda hakkıyla cihad edin. O, sizi seçti ve dinde üzerinize hiçbir güçlük yüklemedi. Babanız İbrahim’in dinine uyun. Allah, sizi hem daha önce, hem de bu Kuran’da Müslüman diye isimlendirdi.”
Tevrat’ta yazdığı gibi İbrahim’in Allah ile yaptığı anlaşma ve ardından Musa’nın Allah ile yaptığı anlaşmayla İbrahim’in soyunda gelen İsrailoğulları Allah tarafından tüm diğer milletlerden üstün kılınmak üzere seçilir, kutsanır ve yüceltilir.
KURAN’A GÖRE İSRAİLOĞULLARININ ÜSTÜNLÜĞÜ
Kuran’da Musa ismi 136 kez, İbrahim 69 kez, İsa sadece 25 kez geçer. Bu Kuran ve Müslümanlığın Tevrat ve Yahudiliğe Hristiyanlıktan çok daha önem verdiğinin ve çok daha yakın durdurduğunun etkin bir göstergesidir. Üstelik İbrahim İslam teolojisinde birlik (tevhid) inancının öncüsü Halilullah (Allahın dostu) olarak anılır ve Kuran’da onun adını taşıyan İbrahim Suresi vardır. Bu bağlamda Kuran da Tevrat gibi İsrailoğullarının Allah tarafından seçilmiş, kutsanmış ve tüm milletlerden üstün kılındığını onaylar. İlgili ayetler aşağıdadır:
“Bakara 47 ve 127: Ey İsrailoğulları, size verdiğim nimetlerimi anın, sizi bütün alemlerden üstün ettiğimi anın. Ey İsrailoğulları! Size verdiğim nimeti ve sizi alemlere üstün tuttuğumu hatırlayın.”
“Duhan 32: And olsun ki, İsrailoğullarının durumunu bilerek onları dünyaların üzerinde seçkin kıldık.”
“Casiye Suresi 16: And olsun ki Biz, İsrailoğullarına Kitap, hüküm ve peygamberlik verdik; onları temiz şeylerle rızklandırdık; onları dünyalara üstün kıldık.”
“Enam 161: De ki: Şüphe yok, Rabbim, beni doğru yola sevk etti, İbrahim’in tek Allahı tanıyan dosdoğru dinine hidayet etti.” (Eski Diyanet çevirisi: “Şüphesiz Rabbim beni doğru yola, gerçek dine, doğruya yönelen ve puta tapanlardan olmayan İbrahim’in dinine iletmiştir” de.” )
(Türkçe Kuranlarda Abdülbaki Gölpınarlı, Diyanet Eski ve Yeni çevirileri ve İngilizce çeviriler göz önünde tutulmuştur. Zira son yıllarda yapılan yeni çevirilerde bazı hassas konuları siyasal kaygılarla kamufle etme eğilimi ve ayetin anlamını değiştirme gibi etik dışı uygulamalar görülmektedir.)
ABRAHAM’IN BİYOGRAFİSİ
İbrahim, Mezopotamya bölgesinde MÖ XXI. yüzyılın sonunda Ur şehrinde doğmuştur. Dünyanın ilk imparatorluğu sayılan Akadlar (MÖ 2334 – 2154) o dönemde bölgeye egemendi. İbrahim’in Sami etnik (semitik) grubundan gelen Amurrulardan olduğu kabul edilir. Akadlar da aynı semitik etnik dil ve gruptandı. 1
Akadlardan sonra Mezopotamya Sümerlerin egemenliğine girer ve Ur Sümer başkenti olur. İbrahim eğer MÖ XXI. yüzyılın sonunda doğduysa, Sümer Kralı Ur Nammu döneminde yaşamış olması muhtemeldir. Amurrular putlara, gök cisimlerine, yıldızlara, aya ve güneşe tapan bir topluluktu. Bu bağlamda Tevrat (Yeşu 24:2) İbrahim’in babası Terah’ın ve atalarının “başka allahlara kulluk ettiğini” belirtir. İbrahim’in kendisi ve ailesi pagandı. Babası da put imalatçısı ve putperestliğe inanan biriydi.
MESLEĞİ VE YAŞAMI
Öncelikle İbrahim’in gariban bir çoban değil, yarı-göçebe bir klan lideri ve çok varlıklı bir feodal ağa statüsünde olduğuna dikkat çekeyim. Tevrat’a göre İbrahim’in büyük ve küçükbaş hayvan sürüleri, gümüşü, altını ve emrinde yüzlerce kölesi vardı ve yeğeni Lut’u kurtarmak için 318 silahlı adamı hızla seferber edebildiği anlatılır (Tevrat: Tekvin 14). Bu, onun küçük bir orduyu besleyebilecek ekonomik ve askeri güce sahip olduğunu gösterir.
Bölgede egemen olan Gerar Kralı Abimelek’in İbrahim ile doğrudan muhatap olması ve daha sonra onunla bir barış antlaşması (Beer-Şeba Antlaşması) imzalamak istemesi de İbrahim’in bölgede diplomatik bir aktör, bağımsız bir feodal güç olarak kabul edildiğini gösterir.
İbrahim ekonomik gücün miras yoluyla başka bir aileye/zürriyete geçmemesi için olsa gerek kız kardeşi Sara ile evlenir. Kız kardeşiyle evlenmekten hiçbir ahlaki sakınca görmeyen Abraham, daha da ileri giderek Gerar kralı Abimelek ile görüşürken ona karısını ikram etmekten de zerre kadar utanç duymaz. Fakat karısı olduğunu gizler, sadece bu benim kız kardeşim der.
Abimelek, Sara’nın İbrahim’in karısı olduğunu öğrendikten sonra bu zina skandalını örtbas etmek amacıyla Sara ve İbrahim’e inanılmaz hediyeler verir. Bu hediyeler: çok sayıda davar, sığır, kadın ve erkek köleler; bin parça gümüş ve arazilerden oluşur. 2
Ancak etik ve ahlak açısından şaşırtıcı olan şu ki İbrahim bu şantaj stratejisini ilk kez uygulamıyor. Tevrat’ın (Tekvin 12) bölümüne göre, İbrahim daha önce Mısır’a gittiğinde de aynı şantaj numarasını çevirmiş, Firavuna Sara için “kız kardeşim” demiş, Firavun da Sara’yı sarayına almıştır. Zina skandalı patlak verince Firavun da İbrahim’e büyük servetler, sürüler, köleler vererek onu Mısırdan sepetlemiştir. İşin komediye kaçan yanı şudur: İbrahim’in kurban edilmekten kurtulan oğlu İshak da karısı Rebeka’yı yanına alarak kral Abimelek’e gidip “bu kız kardeşimdir” diyerek İbrahim gibi karısını Abimelek’e sunmasıdır.
OĞLUNU KURBAN ETME GİRİŞİMİ VE TEK TANRI İNANCI Dinsel inanış İbrahim’in oğlunu kurban etmeye kalkışmasının salt imandan kaynakladığını iddia eder. Oysa, tarihçiler, arkeologlar ve dilbilimcilere göre İbrahim’in yetiştiği ve içinden çıktığı Mezopotamya ve Kenan (Filistin) semitik dinlerinde hayvan, insan ve özellikle çocuk kurban etme olağan ve yaygın bir ritüeldi. Moloh ve Baal tanrılarına ailenin ilk doğan erkek çocuğu ateşte yakılarak kurban edilirdi. Arkeologlar, Mezopotamya/Kenan kültürünün uzantısı olan Kartaca ve Levant bölgelerinde “Tophet” adı verilen özel çocuk mezarlıkları buldular. Bu bölgelerde yapılan arkeolojik kazılarda çivi yazısı ve Fenike yazıtlarıyla belgelenmiş, tanrılara ve putlara yakılarak kurban edilen binlerce bebek ve çocuk kemiği içeren vazolar gün yüzüne çıkarılmıştır.
O halde, İbrahim imanı nedeniyle değil, bu pagan dinlerdeki çocuk kurban etme gibi canice ritüellerin etkisiyle oğlunu gözünü kırpmadan Allaha kurban etmeye kalkışmıştır.
Tevrat’a göre İbrahim’in monoteizm ve tek Allaha ulaşması tamamen vahiyle olmuştur. Allah, İbrahim’e doğrudan seslenmiş, o da bu sese anında iman etmiştir. Tevrat’ın Yaratılış 12. bölümünde Allah ona şu emri verir: “Ülkeni, akrabalarını, baba evini bırak, sana göstereceğim ülkeye git.” İbrahim bu çağrıyı aldığında 75 yaşında ve Haran’daydı. Allah, yaşlı ve çocuksuz olan İbrahim’e soyunun gökteki yıldızlar kadar çok olacağını vadeder (Tevrat-Yaratılış 15: 6).
Ancak bu hikaye pek inandırıcı durmuyor. Tarihçilere göre monoteizm (tek bir ilah veya tanrıdan başka hiçbir ilahın var olmadığına inanış) İbrahim’den çok sonraki dönemlerde, ilk kez antik Mısırda ortaya çıkmıştır. Tarihçiler İbrahim’in paganizmden monoteizme değil, önce henoteizm (tek bir ilaha bağlanma ama gerektiğinde pagan ilahlara tapınma) sonra da monolatri (pagan ilahların varlığını dışlamadan tek bir ilaha bağlanma) yöneldiğine dikkat çekerler.
İbrahim, Mezopotamya ve Kenan (Filistin) dinlerinin pagan tanrıları arasında en yüce olan “El” tanrısından esinlenerek, kendine, ailesine ve soyuna özgü bir “Kabile/Aile Tanrısı” icat etmiş ve bu inancı benimsemiştir. Bu inanç zamanla evrim geçirerek Musa ve İsrailoğulları vasıtasıyla monoteizme dönüşecektir.
Ancak, arkeolojik araştırmalar göstermiştir ki Musa’dan çok önce ilk monoteizm MÖ 1353de antik Mısır’da Firavun IV. Amenhotep döneminde görülür. Amenhotep paganizmi ve çok tanrılı tapınmayı tamamen yasaklar ve güneş kursu ile simgelenen Aton’u tek evrensel tanrı ilan eder. Mısırdaki bu monoteizm dönemi 17 yıl sürer.
Tarihçi ve dilbilimcilere göre Mısır saray kültürüyle yetişen ve prens ünvanı alan Musa’nın Mısır tarihinin en çarpıcı teolojik deneyi olan ve 17 yıl süren monoteizm döneminden haberdar olmaması ve etkilenmemesi olanaksızdır. Bilim insanları Mısır’daki monoteist akımın Musa’yı etkilediğini ve ön-Museviliğin şekillenmesinde çok güçlü bir dip dalgası yarattığını kabul ederler. Musa ve Museviliğin gökten zembille inmediği, köklerinin Ortadoğu ve Mısır’ın ortak kültür ile coğrafyasından beslendiği arkeolojik bulgularla desteklenir..
ABRAHAM HAKKINDA SON OLARAK NE DİYEBİLİRİZ ?
Görüldüğü gibi feodal ağalar olan İbrahim ve oğlu İshak’ın muazzam zenginlik, toprak ve mülk sahibi olmalarının altında ikisinin de birer pezzo novante olması yatar.
Peki böyle bir adamın şahsından, oğlundan, ailesinden, soyundan, kurduğu bir dinden kime ne hayır gelir ? Ensest ilişki var, yalan var, sahtekarlık var, parasal açgözlülük ve materyalizm var, kölecilik var, karısı bir mal gibi başkasına pazarlamak var, şantaj yaparak maddi güç kazanmak var. Yani Allah milletlerin babası olması için bula bula bunu mu bulmuş ?
Bu bağlamda her türlü ahlak, etik, edep ve terbiye yoksunu böyle bir adamın adıyla kurulan Abraham Anlaşmasından kime ne hayır gelir ? Gelse gelse ancak uğursuzluk, felaket, şantaj ve yıkım gelmez mi ? Bu antlaşamaya katılanlar, katılacaklar Tevrat’taki bu menkıbeleri bilmiyorlar mı ?
TRUMP’IN ÇAĞRISI
26 Mayıs 2026 günü Trump, Türkiye, Suudi Arabistan, Mısır, Katar, Ürdün ve Pakistan gibi ülkelerin de hep beraber İbrahim Anlaşmalarına (Abraham Accords) katılmasını istedi ve hatta tehdit etti:
“İran İslam Cumhuriyeti ile müzakereler iyi ilerliyor! Ya herkes için harika bir anlaşma olacak ya da hiç anlaşma olmayacak ve çatışmalara eskisinden daha büyük ve güçlü şekilde dönülecek” diyen Trump, katılımın zorunlu olması gerektiğini, bunu yapmamanın ise kötü niyet göstergesi olacağını vurguladı ve ekledi:
“ABD’nin bu son derece karmaşık yapbozu bir araya getirmeye çalışmak için yaptığı tüm çalışmaların ardından, bu ülkelerin en azından tamamının aynı anda İbrahim Anlaşmalarına imza atmasının zorunlu olması gerekir” dedi
Trump’ın ilk döneminde, 2020 yılında yapılan İbrahim Anlaşmaları öncelikle Arap ülkeleri ile İsrail arasında diplomatik ve ekonomik ilişkiler kurulmasını öngörüyordu. Anlaşmaya şu ana dek BAE, Bahreyn, Fas, Sudan ve Kazakistan katılmıştı. İsrail zaten anlaşmanın patronu ve merkezinde olduğundan anlaşmaya katılmış durumda ve zaten baş aktör.
Bu bağlamda “normalleşme” sözüne dikkat çekmek isterim. Günümüzde moda olan bu söylem kullanılarak aslında “anormalleşme” anormal koşulların ve anormalliklerin zorla kabul edilmesi dayatılıyor. Zira karşımızda 2018 yılından beri Apartheid ile yönetilen bir ülke var: İsrail. 20 Mayıs 2024 tarihinde Uluslararası Ceza Mahkemesi, Netanyahu ve İsrail Savunma Bakanı hakkında insanlığa karşı işlenen savaş suçları nedeniyle tutuklama kararı çıkarmıştır. Fakat kimse bundan söz etmiyor, görmezden geliyor.
Apartheid bir rejimle yönetilen, üstelik 20 Mayıs 2024 tarihinde Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından haklarında savaş ve soykırım suçları nedeniyle tutuklama kararı çıkarılmış bulunan liderlerce yönetilen bir ülkenin baş aktör olduğu bir anlaşmaya katılmak o suçlara da katılmak anlamına gelmez mi ?
Trump’ın davet ettiği, daha doğrusu anlaşmaya katılmaya zorladığı Türkiye, Mısır ve Ürdün gibi ülkelerin zaten İsrail ile diplomatik ve ekonomik ilişkileri bulunuyor. Bu ülkelerin davet edilmesindeki amaçlardan biri İran’a karşı bir İslamo-Siyonist-Haçlı ittifakı oluşturmak olsa gerek. Kuşkusuz başka karanlık amaç ve dayatmaların olduğunu da göreceğiz.
APARTHEİD NEDİR ?
Apartheid ırkçılık ve yabancı düşmanlığının devlet eliyle meşrulaştığı bir siyasal rejimdir. Böyle bir rejimde ırkçılık ve yabancı düşmanlığı suç sayılmaz. Irkçılık bir ideoloji, zihniyet ve önyargılar bütünüdür; Apartheid ise bu ırkçı zihniyetin devlet eliyle ve kanunlarla resmi ve meşru bir siyasal sistem haline getirilmesidir. Böyle bir yönetimde ırkçılık suç olmak bir yana, bizzat hukuk ve yasaların kendisidir. Devlet, insanların etnik ve ırksal kökenini resmi olarak kayıt altına alır, kimin nerede yaşayacağını, hangi okula gideceğini, kiminle evlenebileceğini yasalarla belirler. 3
Apartheid terimi, uluslararası hukuk olan Roma Statüsünde bir insanlık suçu olarak kabul edilir ve bir etnik grubun diğer bir etnik grup üzerinde kurduğu sistematik, baskıcı ve kurumsallaşmış her türlü ayrımcı rejimi tanımlamak için kullanılır.
Roma Statüsü 17 Temmuz 1998de Uluslararası Ceza Mahkemesini (International Criminal Court – ICC) kuran uluslararası bir antlaşmadır. 125 devletin imzalayıp onayladığı antlaşmayı ABD, Rusya, İsrail ve Türkiye de imzalamış ancak onaylamamışlardır. Çin ise taraf değildir. 20 Mayıs 2024 tarihinde Netanyahu ve İsrail Savunma Bakanı hakkında tutuklama kararı çıkaran Uluslararası Ceza Mahkemesi Başsavcısı Karim Khan yaptığı açıklamada
“Ofisim tarafından toplanan ve incelenen delillere dayanarak, İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu ve İsrail Savunma Bakanı Yoav Galantsavaş suçları işlediğine dair haklı gerekçelerimiz var. Filistin Devleti topraklarında 8 Ekim 2023 tarihinden itibaren insanlık suçu işleniyor. Bugün Uluslararası Ceza Mahkemesi I. Ön Yargılama Dairesi nezdinde Filistin Devletindeki durumla ilgili tutuklama emri için başvuruda bulunuyorum” demiştir.4
İSRAİL’DEKİ APARTHEİD REJİM
Uluslararası insan hakları örgütleri Amnesty International, Human Rights Watch ve İsrail insan hakları örgütü Btselem yayımladıkları raporlarda İsrail’in politikalarının uluslararası hukuktaki “Apartheid” tanımına uyduğunu savunurlar. Gerekçeler şunlardır:
1) İsrail işgali altındaki Filistin toprağı Batı Şeria’da yaşayan iki farklı etnik grup vardır. Buradaki Yahudi yerleşimcilere sivil ve demokratik hukuk uygulanırken, Filistinlilere askeri mahkemeler ve sıkıyönetim kuralları uygulanır. Çifte hukuk olması kabul edilemez.
2) Berlin Duvarının bir benzeri olan İsrail’deki “Ayrım Duvarı” ile Filistinlilerin kontrol noktaları, beton duvarlar ve özel izin sistemleriyle seyahat özgürlükleri kısıtlanırken işgalci Yahudi yerleşimciler için özel yollar ve serbest geçiş hatları inşa edilmektedir.
3) Filistinlilere ait arazilerin kamulaştırılması, evlerinin rasgele yıkımları ve yeni imar izni verilmesinde inanılmaz engeller çıkartılması, buna karşın Yahudi yerleşim sitelerinin sistematik olarak genişletilmesi kabul edilemez.
4) 2018 yılında İsrail meclisinin kabul ettiği Milli Devlet Yasası “ülkenin kaderini tayin etme hakkının sadece Yahudilere ait olduğunu” ilan etmiştir. Böylece ülkedeki İsrail yurttaşı Araplar ve diğer milletler hukuken “ikinci sınıf” yurttaş konumuna itilmiştir.
5) Milli Yasa kapsamında Arapça ülkenin iki resmi dilinden biri olmaktan çıkarılmış; Birleşmiş Milletler kararlarına aykırı olarak Filistinliler’den ele geçirilen işgal altındaki topraklarda Yahudi yerleşimleri ya da kolonilerin yapımına devam edilmesi “milli çıkar” olarak tanımlanmıştır.
6) Yasada “Yahudiler” ve “Yahudi olmayanlar” (Jews and Non-Jews) ayrımı net ve açık bir biçimde vurgulanmış, böylelikle ülkedeki azınlıklar, Müslüman ve Hristiyan Filistinliler, Ortodokslar, Katolikler, Süryaniler, Dürziler, Çerkezler, Bahailer görmezden gelinmiştir. Bu Apartheid’dır. Yani artık İsrail vatandaşı olmak yeterli değil: Önemli olan Yahudi ırkından gelmek!
7) Böylesine Apartheid bir rejimde Filistinliler ulusal kimlik ve tarihsel köklerini inkar etmeleri şartıyla, ama ancak ikinci sınıf vatandaşlar olarak kabul edilebiliyorlar. Yahudilere özgü topluluklara katılmalarına, onlarla aynı yasal ve eşit haklara sahip olmalarına, toprak edinmelerine, seyahat etme ve örgütlenme özgürlüğüne izin verilmiyor.
İlhak edilmesi planlanan bölgelerdeki Filistinlileri de kapsayacak olan bu yasa ve Apartheid rejim iktidara gelecek tüm hükümetleri şimdiden bağlayıcı oluyor. Yani hiçbir hükümet bu yasanın söz konusu maddelerine itiraz edemeyecektir.
ABRAHAM ANLAŞMALARININ PERDE ARKASI
Ben Abraham Anlaşmalarının modern bir diplomatik anlaşma olduğunu sanmıyorum. Zira ABD’nin İsrail Büyükelçisi Mike Huckabee Şubat ayında hiç çekinmeden İsrail’in Tevrat’ta vadedilen toprakları almaya hakkı vardır diyerek “dinsel” bir açıklama yaptı. Evanjelik Hristiyan Siyonist olan Amerikan Büyükelçisi Huckabee 21 Şubat 2026da yayımlanan röportajında Tevrat-Tekvin 15de yazan İbrahim’e vaat edilen Ni Fırat kadar olan topraklar ve Hitit torakları hakkında kendisine soru sorulunca tam olarak şöyle dedi:
“It would be fine, if they took it all” (Eğer hepsini alsalar iyi olurdu” dedi.
İsrail ana muhalefet lideri Yair Lapid de 24 Şubattaki basın toplantısında
“Siyonizm Tevrat’a dayanır, İsrail toprağı üzerindeki hakkımız Tevrat’a dayanır, Tevrat’taki sınırlar nettir… Yahudilere büyük, geniş, güçlü bir toprak ve güvenli sığınak sağlayacak her şeyi desteklerim. Toprağın tapu senedi Tevrat’tır, sınırlar Tevrat’ın sınırlarıdır.”
diye bir açıklama yapmaktan çekinmedi.
u anlaşmaya en sonunda Türkiye de davet edilmiş bulunuyor. Yalnız İbrahime vadedilen topraklarla ilgili Türkiye bağlamında traji-komik bir paradoks var. Zira vadedilen topraklar arasında Hitit topraklarının olması, neredeyse Anadolu’nun tamamını ve Hatay’ı da kapsıyor. Tevat’ta Allahın İbrahim’e vaat ettiği topraklar şöyle tanımlanıyor:
Hititler, MÖ 2. bin yılda Anadolu’nun büyük kısmında egemen olan bir imparatorluktu. Başkentleri Hattuşa (Çorum) idi ve toprakları Suriye’den Orta Anadolu’ya, hatta Karadeniz’e kadar uzanıyordu. Bu yüzden vaat edilen Hitit toprakları neredeyse Anadolu’nun tamamını, Güney Anadolu, özellikle Hatay, Adana, Gaziantep civarını da kapsıyor.
SONUÇ
Amerikan Büyükelçisinin ve İsrail muhalefet liderinin yaptığı tüm bu dinsel açıklamalar -ki bunun arkası gelecektir- Abraham Accords’un sadece bir barış ve normalleşme çerçevesi olmadığını, arka planda dini-mitolojik-tevratik hezeyanlarla örülü bir “dinsel hak” hatta “fetih” iddiasının kol gezdiğini açıkça gösteriyor. Abraham Accords’un akordu en baştan bozuktur, zira bu anlaşmaların sözde modern diplomatik kılıfı altından İsrailiyat masalları, Musa şeriatının sapıkça iddiaları ve Tevrat ayetleri fışkırınca işin rengi değişiyor: Bu barış anlaşması mı, yoksa tehditlerle dayatılan dini bir fetih, ilhak ya da de facto bir gasp iddiasının kirli bir örtüsü mü?
Sanki orta çağdayız ve siyasetçiler, devlet başkanları tarafından dinsel açıklamalar ve tartışmalar yapılıyor, sahnede bir tek engizisyon veya Yahudi şeriat mahkemesi Sanhedrin eksik. Bir yanda Evanjelik Hristiyan Siyonist Amerikan büyükelçisi “Nil’den Fırat’a kadar hepsini alsalardı iyi olurdu” diyor, öbür yanda İsrail ana muhalefet lideri ki güya merkez-sol “Siyonizm Tevrat’a dayanır, toprağın tapu senedi Tevrat’tır, sınırlar Tevrat’ın sınırlarıdır” diye çıkış yapıyor.
Trump’ın Türkiye, Mısır ve Ürdün gibi zaten İsrail ile diplomatik ve ekonomik ilişkileri bulunan ülkeleri davet etmesi ve hiç çekinmeden bu ülkeleri açıkça tehdit etmesindeki amaçlardan biri Avrupa ülkeleriyle İran’a karşı oluşturamadığı koalisyona alternatif bir İslamo-Siyonist-Haçlı ittifakı oluşturmak olsa gerek.
İbrahim Anlaşmalarının asıl misyon ve vizyonun İsrail’deki apartheid rejimi güçlendirmek ve meşrulaştırmak; Tevratik vaatlere göre İsrail’in ilhak etmeyi planladığı toprakların Müslümanların ve Yahudilerin kutsal kitaplarında yazdığı gibi peygamber ve milletlerin babası olarak kabul görmüş, Allah tarafından seçilmiş, ailesi ve soyu kutsanmış olan İbrahim’e verilen bir ilahi vaat ve hak olduğunu göstermek, böylece İslam ülkelerinin İsrail’e biat etmesini ve hatta bu toprakların hak sahibine seve seve armağan edilmesini sağlamak olduğu kanısındayım.
Bu saçmalığı ve komediyi sonlandırmak için yapılması gereken şudur: Abraham Anlaşmalarını lagara lugara yapmadan, fazla tepişmeden ve hiç vakit kaybetmeden tarihin lağım çukurunun (çöp sepeti demiyorum) en dibine fırlatmak ve İsrail’deki Apartheid rejimi yıkmak için, Güney Afrika Cumhuriyetine yapıldığı gibi, İsrail’e karşı uluslararası protestolar, BM yaptırımları, spor, ekonomik, kültürel ve diplomatik alanlarda boykotları bir an önce başlatmaktır. Yoksa İsrail’deki Apartheid rejim ve kötü ruh ABD’ye, oradan İngiltere ve Avrupa ülkelerine de ihraç olabilir ve dünya kaostan kaosa sürüklenir durur.
1 Semitik etnik grup ve dil ailesindeki milletler: Araplar, İbraniler (Yahudiler), Aramiler, Asurlular, Süryaniler, Habeşler (Etiyopyalılar), Afrika’nın doğusunda Amharalar, Tigrayanlar, Keldaniler, Akadlar.
2Abimelek İbrahim’e “İşte memleketim önünde, neresi gözüne hoş gelirse orada otur” diyerek ona istediği yerde yaşama ve sürülerini otlatma özgürlüğü verir. Sara’ya da: “İşte ağabeyine bin parça gümüş verdim; bu hediye senin yanında olanların hepsine karşı senin iffetinin bir kanıtı olsun. Herkes karşısında temize çıktın.” der. İbrahim’in ailesindeki ve akrabalarındaki bitip tükenmeyen cinsel skandalların başka bir boyutu da İbrahim’in yeğeni ve yine peygamber olarak kabul gören feodal ve varlıklı bir aktör olan Lut’un iki öz kızıyla cinsel ilişkiye girmesi ve kızlarından çocuk sahibi olmasıdır. Bu ensest skandal da (Tevrat-Yaratılış 19: 33-36) bölümlerinde anlatılır.
3 Örneğin, Güney Afrika’daki Apartheid yönetimde siyah halk, kendi topraklarında mülteci konumuna düşürülmüş ve ellerinden vatandaşlık hakları alınmıştır. Bugün benzerini İsrail’de görüyoruz.
4Dünyadaki ilk apartheid devlet Güney Afrika Cumhuriyeti idi. Bu ülkede 1948-1994 yılları arasında uygulanan Apartheid rejim, yoğun iç direniş, milletlerarası ve BM yaptırımları, spor, ekonomik ve diplomatik boykotlar sonucunda 1994 yılında yapılan demokratik seçimlerde Nelson Mandela’nın devlet başkanı olmasıyla resmen yıkılmıştır. İsrail’deki Apartheid yönetim de umarım en kısa zamanda ortadan kalkar.
“Yakın bir gelecekte tüm bilimler yıkılacak ve büyücülüktek dinamik değer olarak yeniden doğacaktır.”Müh. Astronom Hanns Hörbiger (1860-1931)
Bu söylem Nazi döneminin etkin teorisyenlerinden biri olan mühendis ve astronom Hanns Hörbiger’e atfedilir. 1925 yazının bir sabahı, postacı, Alman ve Avusturyalı bilginlerin kapısına aynı mektubu bırakıyordu:
“Adolf Hitler siyaset alanını temizlerken, Hans Hörbiger de sahte bilimleri ortadan silip süpürecektir.”
Hörbiger bilim insanı olmasına rağmen, insanın evrenle olan bağını akıl ve deney yoluyla değil, sezgi, kan bağı ve doğaüstü güçlerle kurması gerektiğini; bu bağlamda, modern bilimi “Yahudi bilimi” veya “sahte bilim” olarak nitelendirip, yerine büyücülüğün ya da büyülü bir anlayışın geçeceğini savunuyordu. Naziler Hörbiger’i hemen sahiplendiler.
Dünyanın haline bakınca Hörbiger’in öngörüsünün büyük ölçüde gerçekleşmiş olduğunu söyleyebiliriz. Dünya tarihinde küresel bir irrasyonellik patlaması, bir “Yeni Orta Çağ” ya da “Teknolojik-Dijital Okültizm” başlamış gibi görünüyor. Ortalık, elini sallasan astrolog, medyum, şifacı, cinci, büyücü, efsuncu, titreşimci, UFOcu, spiritizmacı, enerjici, jeobiyolog, pandülcü, ateş kesici, kabalist, teozof, eneagramcı, falcı, tarotçu, reikici gruplar, yaşam koçu ve ne idüğü belirsiz gurular ve şarlatanlar ile kaynıyor. Ortak yönleri şu ki hemen hepsi dijital teknolojiyi ve bilimsel kavramları kullanıyor. Baharatçılar, aktarlar artık neredeyse her türlü kocakarı ilacının allanıp pullanıp satıldığı para-eczanelere dönüştü.
Erik Davis “TechGnosis: Myth, Magic & Mysticism in the Age of Information” (TeknoGnosis: Bilgi Çağında Mit, Büyü ve Mistisizm) kitabında gelişmiş teknoloji ve büyünün aynı şey olduğunu, bu iki olgunun insani güçlerimizle yakalayamayacağımız şeyleri yakalamamıza yardımcı olduğunu açıklıyor.
Gnostisizm gerçek bilgiye salt esin ve sezgiyle ulaşılabileceğini öğreten antik felsefi bir görüştür. Dünya görünen (zahir, dışrak, egzoterik) ve görünmeyen (batın, içrek, ezoterik) katmanlardan oluşur, Hakikat’e ancak ezoterik bilgiye ulaşarak mümkün olabilir; bu aşamaya geçip gizli öğretilere kabul edilmiş, sırra ermiş kişilere erenler (les initiés), ermişler, sırdaşlar, bilgeler denmektedir.
Teknolojinin ve yapay zekanın insanlara daha önce mucize denebilecek pek çok şeyi mümkün kılarak majik, inanılmaz güçler verdiğini söylemek abartı sayılmaz. Bugün dünyanın öbür ucundaki, örneğin Paris’teki bir arkadaşımızla tek bir tuşa basmakla anında görüntülü olarak konuşabiliyoruz ve istersek ona Fransa’daki bir AVM’den her türlü giyecek, yiyecek ve hediyeyi göndermemiz mümkün olabiliyor. “Nil novi, sub sole” (Güneşin altında yeni bir şey yok” diyen Vaiz yazarı bu günleri görse herhalde çok şaşırırdı.
İNSANIN BİTİP TÜKENMEYEN ARAYIŞI
Dinlerin insan üzerindeki kurumsal yetkesinin zayıflaması insanın yaşamı boyunca Hakikat ve anlam arayışını, ruhsal gereksinimlerini ortadan kaldırmadı. İnsanlar artık paketlenmiş şekilci bir din yerine, içinde reiki, astroloji, büyü, okült ve paranormal olayların uçuştuğu çok renkli inanç sistemlerini tercih ediyor. Ateist, agnostik, dinsiz biri bile, evrenin kendisine mesaj gönderdiğine inanabiliyor. Bu, spiritüel açlığın veya boşluğun, büyüsel inançlar ve doğa üstü uygulamalarla doldurulmasıdır aslında.
Ancak sorunsal şu ki eğer toplum, bu sanal tiyatroyu asıl somut gerçeğin ve bilimin yerine koymaya başlarsa Hörbiger’in kehaneti tam anlamıyla gerçekleşmiş olur. Bilimin nasıl sorusuna verdiği zor yanıtlar, büyünün sahte ama tatlı yalanlarına yenik düşer.
Modern tıp çok makineleşti. Doktorlar bazen hastayla bağ kurmak için medikal sınırların dışına çıkarak bilim dışı alanları hastalarına önermesi, büyücülüğü toplumun gözünde yasallaştıran en tehlikeli etmendir, kurumsal çürümenin zirvesidir.. Çünkü: “Koskoca profesör dediğine göre vardır bir hikmeti” düşüncesi, kuşkuları tamamen devre dışı bırakır. Eğer bu yöntem plasebo etkisiyle başarılı olursa, hasta o aşamadan sonra başka metafizik, metapsişik, okült veya paranormal alanlara sıçrayabilir.
Ancak, bir fenomenin “işe yarıyor gibi görünmesi” onun “gerçek” olduğu anlamına gelmez. Bir doktorun hastasını ameliyattan sonra, ya da önce, büyücüye yönlendirmesi, kanseri tedavi etmediği sürece sadece bir ağrı yönetimi tiyatrosudur. En büyük risk ise beyni uyuşmuş, adeta büyülenmiş ve sersemleşmiş bir kitleye her türlü abur cuburu, hurafeyi, efsaneyi kolaylıkla satabilme olanağının doğmasıdır. Bu bir şifa seansı, satanist bir ritüel veya dünya barışını ve insanlığı tehdit edecek radikal bir siyasi karar veya savaş da olabilir.
Bir çok değerler yaratmış olan Alman halkının Cermen mitleri ve üstün ırk palavrasıyla büyülenmiş bir şekilde psikopat bir onbaşının peşinden sürüklenmesini başka hangi akıl, hangi mantık veya tarih bilimi açıklayabilir ki ? Tıpkı bugün ABD ve İsrail’in yaptığı soykırım ve savaşı “tanrısal ve mesihsel” olduğunu iddia ettikleri ve inandıkları gibi ?
ABD’nin 1 Mart 2026’da İran’a gerçekleştirdiği saldırıyı”Destansı Öfke” olarak adlandırmasının altında İsrailiyat, Talmud ve Tevrat efsaneleri yatmaktadır. Emperyalizm-Siyonizm ittifakı dinsel kavramları kullanarak -postmodern bir Haçlı-Magen ordusu gibi- yaptıkları soykırım ve saldırıları mesihsel ve göksel kehanetlerin gerçekleşmesi olarak görüyor. Nazilerden hiçbir farkları yok, aynı kafa ! Ve bir çok insan buna inanıyor.
Sözdebilim (pseudoscience) ile büyücülüğün en büyük başarısı, bilimsel kavramları çalarak kendisini halkın gözünde meşrulaştırmasıdır. Kuantum sıçraması, enerji, titreşim (vibrasyon) gibi terimler, fiziksel anlamlarından koparılıp spiritüel birer pazarlama aracına dönüşüyor. Bilim dışı yollara yönelen bilim insanları, doktorlar, psikologlar bile var. Bilimsel kavramların istismarı modern rasyonel dünyanın kalelerinden biri olan tıbbın da içten içe sarsıldığının en net kanıtı.
Tüm bunlar belirsizliklerle dolu dünyada insanlara yapay ama rahatlatıcı, konforlu bir kontrol illüzyonu ve öngörü hissi sunuyor. Gerçeği verilerde ve şüphede arayan özgür düşünceli insan ve Kartezyen zihin için bu manzara, doğrulanmış bir kehanetten ziyade, entelektüel ve dehşetengiz bir karanlık çağ uyarısı niteliğindedir.
Hörbiger ve takipçileri haklı çıkmış gibi görünse de, bu bir başarı değil, sosyo-politik kitlesel bir bilişsel çöküş ve küresel bir gerileme göstergesidir. Büyünün yeniden baş tacı edilmesi ve tüm bu gidişat aslında modern insanın yalnızlığını, korkularını, mantık ve rasyonel düşüncenin getirdiği ağır sorumluluktan kaçma arzusunu da yansıtıyor. Kuşkusuz bu gidişatı dünyada egemen olmaya çalışan küresel satanist çete de tüm gücüyle destekliyor.
Bilimkurgu yazarı Arthur C. Clarke’ın “Yeterince gelişmiş bir teknoloji, büyüden ayırt edilemez” söyleminde az da olsa bir gerçeklik payı yok mu ? Yoksa bilim ve teknoloji metamorfoz geçirip büyüye mi dönüşüyor ?
İlk Nükleer Silah yapma fikri ilk önce hangi ülkede başladı ? İlk nükleer denemeler ne zaman yapıldı
Nükleer enerji ve silahlanma yarışı 20. yüzyılın en dramatik ve dünyayı kökten değiştiren süreçlerinden biridir. Nükleer çağ, İkinci Dünya Savaşının bitimine doğru ABD’nin yaptığı gizli deneylerle başladı.
Ancak, ilk nükleer bomba fikri Nazi Almanyasında ortaya çıktı. 1938de Nazi Almanyasının kimyacıları Otto Hahn ve Fritz Strassmann uranyum atomunu parçalamayı (fisyon) başardılar. Bu keşif, uranyum atomun parçalanmasıyla devasa bir enerjinin açığa çıkabileceğini kanıtladı.
Bu enerjinin bir kitle imha silahına dönüştürebileceğinden korkan fizikçiler Albert Einstein ve Leo Szilard 2 Ağustos 1939da ABD Başkanı Roosevelt’e ünlü mektuplarını yazarak uyarılarda bulundular. Her ne kadar fikir ve ilk bilimsel buluş Almanya’da gerçekleşmiş olsa da, Naziler savaşın getirdiği kaynak sıkıntıları ve ekonomik yıkım nedeniyle bombayı üretmeye vakit bulamadılar. ABD ise sınırsız bütçe ve devasa bir mühendislik operasyonu olan Manhattan Projesi (1943-1945) ile bu fikri gerçeğe dönüştüren ilk ülke oldu. Bu proje tarihin gördüğü en geniş kapsamlı ve en gizli bilimsel işbirliğiydi. (1)
Buna rağmen SSCB 1944ten itibaren Alfred Rosenberg gibi bilm insanların istihbarat vermesiyle Manhattan projesinden haberdar oldu, sızdırılan teknik data ve çizimlerden faydalanarak onlar da çalışmalarını yürüttüler. Manhattan Projesinin beyin takımının önemli bir kısmı Almanya’daki Nazi rejiminden kaçan bilim insanlarıydı. Einstein projede aktif çalışmadı ama uyarılarda bulundu, Leo Szilard, Edward Teller ve Hans Bethe “Naziler bombayı bizden önce yapmasın” motivasyonuyla projede çalıştılar.
Sonunda ilk atom bombası denemesi Trinity Testi 16 Temmuz 1945te Amerikada Meksika sınırında New Mexico çölünde gerçekleştirildi. Kendi topraklarında yaptığı bu denemeden üç hafta sonra 6 Ağustos 1945 Hiroşima ve 9 Ağustos 1945te Nagazaki nükleer saldırıları gerçekleşti.
Sovyetler Birliği ise ancak dört sene sonra ABD’nin nükleer tekelini yıkmayı başardı ve ilk atom bombası denemesini 29 Ağustos 1949da Kazakistan’daki Semipalatinsk test sahasında yaptı. Kod adı “RDS-1” olan bu deneme, Soğuk Savaşı ve nükleer silahlanma yarışını resmen başlattı.
NAZİ BİLİM İNSANLARIN KAÇIRILMASI
İkinci Dünya Savaşı biterken müttefikler sadece toprak değil, aynı zamanda Alman-Nazi bilimini de paylaşmak için birbirleriyle yarıştılar. Manhattan Projesinde aktif olarak çalışan Naziler yoktu. Ancak savaş biter bitmez (1945) “Operation Paperclip” (Ataç Operasyonu) ile yaklaşık 1.600 Nazi bilim insanı ABD’ye kaçırıldı.
Bunlardan V1-V2 roketlerinin tasarımcısı Wernher von Braun eli kanlı bir SS subayı olmasına rağmen ABD’nin uzay programında (NASA) ve kıtalararası balistik füze yapımında kilit rol oynadı. Atom bombasını yapanlar Nazilerden kaçanlardı; roketleri yapıp Aya gidenler ise savaştan sonra ABD’ye kaçırılan Nazi bilim insanlarıydı. ABD’ye gelenlere vatandaşlık ve lüks yaşamlar sağlandı, isimler ve kimlikler, hatta yüzler estetik ameliyatla değiştirilerek Nazi bağlantıları yok edildi.
Sovyetler de işgal altındaki Doğu Almanya’dan yaklaşık 2.500 Nazi bilim insanı, mühendis ve teknisyeni —aileleriyle birlikte toplam 6.000’den fazla kişi— trenlere bindirilerek Osoaviyakim Operasyonu ile 22 Ekim 1946da Rusya’ya kaçırdılar. Rusya’ya kaçırılanların çoğu savaş ganimeti muamelesi gördü. Bu Nazi bilim insanları SSCB’nin kapalı ve gizli bilim şehirlerinde çalıştırıldılar. Manfred von Ardenn bombanın yakıtı olan uranyum izotoplarının ayrıştırılması için elektromanyetik yöntemler geliştirdi. Nobel ödüllü fizikçi Gustav Hertz uranyum zenginleştirme üzerine çalıştı. Max Steenbeck uranyum zenginleştirmede bugün bile kullanılan yöntemin temelini atan kişidir. Nikolaus Riehl atom bombası projesi için gereken saf uranyum üretimini yönetti.
Ruslar V1-V2 roket fabrikalarının bulunduğu yerleri ele geçirdikleri için donanıma ve alt kademedeki Nazi mühendisleri kaçırmışlardı. Von Braun’un çalışma arkadaşlarından Helmut Gröttrup Sovyetler tarafından kaçırıldıktan sonra roket programını yürüten Sergey Korolev ile birlikte R-1 ve balistik füzelerinin temelini attılar.
ABD’deki Nazi bilim insanları Amerikan kahramanı olurken, SSCB’deki Naziler hep perde arkasında kaldı ve isimleri gizli tutuldu.
1 ) Robert Oppenheimer: Projenin bilimsel direktörü. “Atom bombasının babası” olarak bilinir. Enrico Fermi: 1942’de Chicago’da ilk kontrollü nükleer zincirleme reaksiyonu gerçekleştiren İtalyan fizikçi. Richard Feynman: O dönemde henüz çok genç olmasına rağmen teorik hesaplamalarda devleşen dahi. Niels Bohr: Kuantum fiziğinin babalarından biri. Leo Szilard: Bombanın mantığını ilk kavrayan ve Einstein’ı mektup yazmaya ikna eden Macar fizikçi.
Dünyanın bugün geldiği aşamanın ve bundan sonra getirileceği şekillendirilmenin nasıl ve hangi kurgularla tasarlandığını ve hangi amacın hedeflendiğini hiç beklenmedik bir yaklaşımla ama o oranda da gerçek belgelere dayanarak yaptığı araştırmada Ariane Bilheran komplotizm olarak nitelenemeyecek ve insanlık için somut anlamda tehlikeli olabilecek bir olasılığı gözler önüne seriyor. Bu olasılıktan yola çıkarak Erdağ Duru da gözlerden kaçırılmak istenen bir başka yapılanmaya ve neden sonuç çıkarımına dikkat çekiyor :
Nazizm ile küreselci finans ağababalarının organik bağlantıları hatta işbirlikçi stratejileri ! Genetik yapısı kurgulandığında ise, uluslar ve devletler üstü Finans İmparatorluğunun bugünkü tartışılmaz gücüne erişmesinde Rothschild, Goldmann Sachs, Merrill Lynch vb.. gibi Yahudi kökenli finans gruplarının neredeyse monopolistik varlıklarının katkısı somut olarak gözlemleniyor. Bu durumda çok çarpıcı bir çıkarım ortaya seriliyor : Naziler ve Yahudi ağırlıklı finans imparatorluğunun ortaklığı !!!! Öte yandan bu Finans İmparatorluğunun ( Edmond Rothschild, Samuel Montagu vb,, ) siyonizmin kurgulanmasında oynadığı rol ve yaptığı katkı hatırlandığında son tahlilde Nazilerle doktriner siyonizmin belli bir hedef doğrultusunda ortaklık yapıyor olmaları akla geliyor.
Doğal olarak bu çıkarım bizlere dayatılan tarih kurgusunda ilk aşamada çok çelişkili gibi gelebilir hatta fantazist gibi algılanabilir. Öyle ya bir Yahudi egemenliği kuramı olarak oluşturulan ve bilinen siyonizm, temel doktrinleri arasında başsal olarak Yahudileri yok etmeyi hedefleyen Nazizm ile nasıl bir ‘’yakınlaşma’’ içinde olabilir ki ?
Böyle bir sorgulama, resmi tarihin neredeyse bir asırdır dünya kamu oyuna ısrarla sunduğu anlatımla doğal olarak uyuşmuyor, ancak İngiliz ekonomist ve tarihçi Antony Sutton ‘’Wall Street ve Hitler’in Yükselişi” isimli kitabında bu yalan, aldatma ve ikiyüzlülük bataklığını ortaya çıkararak, II. Dünya Savaşının en çarpıcı, ancak daha önce bildirilmemiş gerçeklerinden birini gözler önüne seriyor: Wall Street bankaları ve büyük Kuzey Amerika şirketleri, Nazi Almanyası’nı finanse ederek ve onunla iş yaparak Hitler’in iktidara yükselişini desteklemiştir 1
Bu sıkı korunan sırrın izini titizlikle takip eden ve yadsınmaz belgeler ve tanıklıklar kullanan Sutton, 1939-45 felaketinin öncelikle ayrıcalıklı finansal imparatorluğa fayda sağladığı sonucuna varıyor. Araştırmasında Rothschildler, Morganlar, Rockefellerler, Warburg kardeşler, Fordlar vb,, gibi büyük şirketlerin, doğrudan veya şirketleri aracılığıyla, tarihin en kanlı ve yıkıcı savaşını finanse ederken herkesin oynadığı aşağılık rolün ayrıntılı bir anlatımını, destekleyici kanıtlarla birlikte sunuyor :
“Kuzey Amerika finans imparatorlarının Alman savaş hazırlıklarına katkısı olağanüstüydü ve onlar olmadan Almanya, milyonlarca masum insanın katledilmesine yol açan askeri kapasiteye asla sahip olamazdı. […] Bu Kuzey Amerikalı bankacılar ve iş adamları sadece Nazizmin doğasının farkında olmakla kalmadılar, aynı zamanda çıkarlarına uygun olduğu her durumda Nazizm’e yardım ettiler—muhtemelen sonucun Avrupa ve Amerika Birleşik Devletlerini kapsayan bir savaş olacağının tamamen farkındaydılar.”
Bu gerçeğin ışığında ve tabii Kuzey Amerika finans imparatorlarının hemen hepsinin Yahudi olduğu ve büyük bir kısmının da tarihsel akışta siyonizmi destekleyenleri kapsadığı da hatırlandığında siyonistlerin insanlığa hükmeden seçilmiş üstün ırk inançlarını kolaylaştırmak adına Nazileri ve onların Dünya Hakimiyeti kuramlarını kullanmayı düşündükleri de yabana atılmaması gereken bir olasılık olarak öne çıkıyor.
Bu aşamada, haklı olarak, peki ama Naziler kendi dindaşlarını soykırımlarla yok ederken niye bu hemen hepsi Yahudi olan finansal güçler Nazileri desteklediler diye de sorulabilir. İşte perdenin arkasında saklanan gerçek plan burada.
Öncelikle farkında olunması gereken şey siyonizm doktrininin ilksel hedefinin, ’üstün ırk’’ safsatasıyla önce ‘’vadedilmiş toprakları’’ elde etmek ve ardından da o toprakları genişletip bir dünya hükümeti kurarak diğer bütün ulus ve halklara hükmetmek olduğu gerçeğidir. Bu hedefte öncelik toprak kazanımıdır. Bu amaca erişmek de ancak dünya kamuoyunun çok büyük bir kesiminin bu toprak talebini kabul edecek bir kıvama getirilmesiyle mümkün olacaktır.
Burada siyonizmin kullandığı strateji çok kurnazcadır, Yahudileri kurban etmek ve Naziler tarafından soykırıma uğratılmalarına karşı çıkmamak, hatta Nazilerin savaş bütçelerine alttan alta katkıda bulunmak ve savaş sonunda da bu Yahudi kurbanları ve yaşatılan acıları ve mağduriyet gerçeğini kullanıp toprak taleplerini somut olarak gerçeğe eriştirmek. Doğal olarak dünya kamuoyu böyle bir vahşete duyarsız kalamayacaktı ve biraz da bilinçaltında oluşan suçlukluk duygusuyla siyonistlerin bu talepleri yerine getirilecekti.
Artık hedef bir dünya hükümeti kurmak olacaktı. Ve işte bunda da Nazilerin dünya hakimiyeti kurma hayalleri siyonizmin tek dünya devleti amaçlarıyla örtüşüyordu ! Ne var ki ideolojik altyapı ortak olsa da somut organizasyon için yeterli deneyim ve birikim siyonistlerin ellerinde yoktu ! İşte tam burada savaş sonrası neredeyse boşta kalan veya hüküm giyen, ama cezaları hafifletilen eski Nazi teorisyen ve/veya teknisyenleri galip devletlerce himaye altına alındı ve bugün artık yavaş yavaş su yüzüne çıkarılmaya başlanan küreselci ve öjenist yapının temelleri atılmaya başlandı. Bu küreselci yapının dümeninde ise yine finans imparatorlukları var.
Ve o finans imparatorlukları da siyonist ideolojinin kullanımında,,
Bilheran araştırmalarında bu gerçeği yadsınmaz bir açıklıkla gözler önüne seriyor. Erdağ Duru ise çözümlemeyi daha da ileriye götürerek olan bitenin aslında neredeyse 1,5 asırdır süregiden uzun vadeli bir stratejinin uygulanması olduğuna işaret ediyor.
Her iki araştırmacının duyarlılık uyandırmak istediği esas nokta ise insanlığı bekleyen geleceğin çok düşündürücü hatta kaygı verici olduğu konusu..
Bora Akad
1 Antony C. Sutton: Zulüm gördü ama asla yargılanmadı… 1968’den 1973’e kadar Stanford Üniversitesi Hoover Enstitüsünde araştırma görevlisiydi. UCLA’da ekonomi dersleri verdi. Londra, Göttingen ve UCLA’da eğitim gördü ve İngiltere’deki Southampton Üniversitesinden Bilim alanında doktora derecesine sahipti.
Fransız psikolog ve felsefe doktoru Dr. Ariane Bilheran 2024 yılında yayımlanan “L’internationale Nazie” (Nazi Enternasyonali) adlı eserinde, tarihçi Hannah Arendt’in bir tezini günümüze uyarlayarak Nazilerin yenildiğini, ancak Nazi ideolojisinin yenilmediğini, aksine küresel ölçekte kılık değiştirerek varlığını sürdürdüğünü vurgular. Nazilerden kurtulup Amerikaya kaçan Hannah Arendt (1906-1975) “Totalitarizmin Kökenleri” adlı kitabında bu tarihsel olguya zaten çok önceden dikkat çekmiştir.
Dr. Bilheran, tarihçi Hannah Arendt’ın “Naziler Almanya’yı feda etmiş olabilirler ama savaşı kaybetmediler” savını tarihsel ve felsefi bir düzleme taşıyarak, Nazizmin 1945’te askeri olarak yenilse de ideolojik, yöntemsel ve yapısal olarak yer altına indiğini, gizlice örgütlendiğini, küreselleştiğini, çağdaş dünyayı ele geçirdiğini ve başkalaşım (metamorfoz) geçirerek varlığını sürdürdüğünü savunur. Nazilerin asıl amacının belirli bir toprak parçasını korumak değil, dünya çapında küresel bir totaliter kontrol sistemi kurmak olduğunu; savaşı askeri olarak kaybetmelerine rağmen, ruhen kazanmış olduklarını öne sürer.
Yazar, Nazizmi salt belirli bir döneme ve coğrafyaya, 1930-45’ler Almanyasına özgü tarihsel, bitmiş bir olay olarak görmez. Nazizm, insan psikolojisinin ırkçılık, sapıklık, sapkınlıklarıyla beslenen ve küresel elitler tarafından araçsallaştırılan uluslararası (enternasyonal) bir totaliter ideolojidir. Günümüzde siyasal sınırların önemsizleştiği ya da önemsizleştirildiği, totaliter eğilimlerin küresel ölçekte “tek bir merkezdenmiş gibi” senkronize edildiği uluslararası bir yapının tüm dünyaya egemen olduğunu gösterir.
Yazar, bu uluslararası totaliter yapının kitleleri ve sıradan insanları manipüle etmek için kullandığı psikolojik savaş mekanizmalarını deşifre eder. Korku, dildeki yozlaşma (yenisöylem/newspeak) ve toplumsal dayanışma bağlarının koparılması totaliter sistemin temel yakıtıdır. Bu yakıt ırkçılık, etnik ayrımcılık ve ötekileştirme ile harmanlanır. Bilheran’ın çağdaş toplumlara ve insana yönelik yaşamsal uyarılarını şu başlıklar altında toplayabilirim:
1. İlerleme, Kalkınma ve Teknoloji Maskesi Nazi ruhu ve totalitarizm artık gamalı haçlar, bayraklar, törenler veya askeri üniformalarla değil kamu sağlığı, güvenlik, insancıl ilerleme ve dijital verimlilik gibi kulağa hoş gelen söylemlerle geliyor; ve insanlık bilerek veya bilmeden dijital bir teknokrasiye, açıkçası dijital bir toplama kampına doğru sürükleniyor. Acaba bu dijital kitlesel imha kampı, küresel çetenin insanlığa dayattığı Yeni Dünya Düzeni olmasın ?
2. Dillerin ve Gerçeğin Yozlaştırılması Totaliter sistemlerin ilk hedefi dildir. Sözcüklerin, söylemlerin anlamları boşaltıldığında, ters yüz edildiğinde bireylerin muhakeme/sorgulama/eleştirme yeteneği felç olur. Eleştiri ve sorgulamanın yasaklandığı, dogmaların bilim veya mutlak doğru (postüla) adı altında dayatıldığı ortamlarda Nazi Enternasyonalinin yöntemleri devrededir. Sahte bilimler, büyücülük, okültizm, cincilik ve hurafelerin dijital kılıflarla sunulması da bu kapsama girer.
3. Küresel İtaat ve Grup Düşüncesi Bireyin, kitle psikolojisi içinde eritilerek kendi vicdanını, aklını, etik değerlerini ve rasyonalitesini totaliter sisteme teslim etmesi en büyük tehlikelerden biridir. Sistem, itaat etmeyenleri, boyun eğmeyenleri, marjinalleştirerek, dışlayarak, şeytanlaştırarak, sosyal medya ve hayattan tecrit ederek cezalandırır; sosyal medyadaki yazıları, eserleri, paylaşımları açıkça ya da gizlice engellenir, sansürlenir, ya da onları sadece birkaç kişi görebilir. Bilheran, toplu hipnoz ve kolektif histeri anlarında bireysel rasyonaliteyi ve Kartezyen şüpheciliği korumanın yaşamsal önemi olduğunu ileri sürer.
4. Kurumsal-Siyasal Sapıklık ve Saldırganlık Devletlerin ve uluslararası kurumların, kendi yurttaşlarını, insanlarını korumak yerine onları birer nesne, kobay, denek veya laboratuvar malzemesi gibi görmeye başlaması Nazizmin yöntemsel mirasıdır. Bürokrasi ve uzmanlar hegemonyasının ezdiği, sindirdiği kitlelerin duygudan, her türlü ahlaki-etik değerden arındırılmış, duygusuz ve duyarsız mekanik birer dişliye dönüşme riski vardır. Bu bağlamda Nazilerin ırkı arındırma ve üstinsan yaratma hedefi günümüzde terk edilmemiştir. Bu kez, etnik temizlik yerine genetik mühendisliği ve beyin-bilgisayar arayüzleri gibi teknolojilerle bir “yeni insan ırkı” yaratılması hedeflenmektedir. Yazarın vurguladığı genetik mühendisliği, beyin-bilgisayar arayüzleri, ilaçlar, aşılar, nüfus azaltımı, zombi virüsleri, dijital kimlik gibi olguların tümü senkronizedir, birebir örtüşürler. Pandemiler, ekonomik krizler, savaşlar, terör olayları, kitlesel gözetimi, özgürlüklerin kısıtlanmasını ve kontrolü artırmak için kasıtlı olarak yaratılır ve abartılır. Bunlara gelecekte kontrol edilebilir doğal felaketleri de ekleyebiliriz.
Yazar, günümüzdeki finans, politika ve sağlık alanındaki bir çok uygulamayı, örneğin pandemi yönetimini, bir “totaliter sapma” belirtisi olarak yorumlar; bu durumun George Orwell veya Aldous Huxley’in distopyalarındaki öngörülerle benzerlik gösterdiğini, dünyaya egemen olan gücün “Nazi ruhu” nun başkalaşmış yapıları olduğunu ortaya koyar.
Birleşmiş Milletler, Avrupa Birliği, Bilderberg Grubu, Davos-Dünya Ekonomik Forumu, WHO, WTO gibi yapılar aslında koordinasyon mekanizmalarıdır. Bilheran, Bilderberg’in asıl amacının savaş sonrası Nazi bağlantılı sanayiciler, finansörler ve bankacılar arasında koordinasyon sağlamak, öjenik ve transhümanist ideolojileri hayata geçirmek, sahte demokrasi kılıfı altında seçimlere müdahale ve savaşların finansmanı gibi yollarla fiili bir küresel yönetimi yürütmek olduğunu belirtir. Nazi Almanyasından hiçbir farkı olmayan ve sembiyotik bir canavara dönüşmüş ABD-İsrail emperyalist-siyonist ittifakının dünya barışına ve tüm insanlığa açıkça meydan okuması tüm bu kurumsal-siyasal sapıklığa en somut örnektir.
SONUÇ VE SENTEZ
O halde, ben burada bir sentezleme yaparak Yeni Dünya Düzenini insanlığa dayatan küresel elit çetenin Nazi ruhuyla hareket ettiği sonucuna ulaşıyorum. Zira küresel çetenin nihai amacı zaten, ulus-devletleri ortadan kaldırarak, bireysel özgürlükleri yok eden, tek merkezden yönetilen bir dünya hükümeti kurmaktır. Bilheran, bunun Nazilerin “Bin Yıllık Reich” projesinin günümüzdeki karşılığı olduğunu söyler. İyi de bunun adını açıkça koyalım: Yeni Dünya Düzeni denen olgu zaten budur ve temelinde Nazi ruhunun olması çok olağan ve rasyoneldir.
Küresel düzeninin mimarları arasında Rothschild, Rockefeller ve İngiliz Kraliyet Ailesinin yanı sıra eski Nazi artıklarının olması ve bunların hep birlikte işbirliği yapması gayet doğaldır. O halde Yeni Dünya Düzeni’nin temelinde Nazi ideolojisinin olduğunu söylersek taşlar o zaman tam anlamıyla yerine oturmuş olur.
Yeni Dünya Düzeni dendiğinde dünyayı yöneten Küresel Elit Çetenin (küresel bankacılar, uluslarötesi bir ağ ve eski aileler) Nazi ideolojisinden faydalandığı, benzer taktik ve stratejileri uyguladığı, tepe yönetimin altındaki aktörlerin de Trump, Şi, Putin, Macron gibileri olduğu sanırım artık açığa çıkmaya ve genelde kabul görmeye başlamıştır. “YDD komplo teorisidir” diye yıllardır tepişenlerin sesi de umarım artık kesilir. (Epstein olayından sonra ben onlara Küresel Satanist Çete diyorum)
Nazi öğretisinin, artık bir siyasal parti veya rejim olmaktan çıkıp küresel finans, teknokrasi, Birleşmiş Milletler, Avrupa Birliği, Dünya Ekonomik Forumu, WHO, WTO gibi uluslararası organizasyonların, kurumların, vakıfların, masonik yapılanmaların, Mormonluk, Evanjelikler gibi dinsel mezheplerin içine sızmış olduğu görülmektedir. Bu sızmanın Facebook, Youtube, Google, X, Linkedin gibi teknoloji devlerini ve bunların ürettiği yapay zeka sistemlerini de kapsama alanına aldığı açıktır.
Nazi Enternasyonali bize geçmişin korkunç hayaletlerinin ölmediğini, aksine takım elbiseler giyip, zenginlik, itibar, gösteriş içinde süslenip püslenerek, dijital algoritmalar kuşanarak, fakat aynı kendini beğenmişlik, aynı gaddarlık ve barbarlıkla küresel sahnede yeniden boy gösterdiğini açığa çıkarıyor. Bu yapıt okuyucuyu insanlık düşmanlarına karşı mutlak bir uyanıklığa, dilde ve düşüncede titizliğe, her ne pahasına olursa olsun gerçeği süzgeçten geçirme sorumluluğuna davet eden sert bir manifesto ve adeta son bir uyarı niteliğindedir.
(Delirium sendromu bozuk konuşma, düşünce ve halüsinasyonların eşlik ettiği kafa karışıklığı ve dikkat dağınıklığı ile tanımlanan ruhsal bir dengesizliktir. )
İsrail toplumundaki bu ruhsal hastalığı ilk fark eden sanırım Cumhurbaşkanı Ruben Rivlin oldu. Rivlin 19.10.2014 tarihli bir konuşmasında aynen şöyle demişti: “İsrail tedavi edilmesi gereken bir hastalığı olan, hasta bir toplumdur.” Gerçekten de görünen o ki İsrail özellikle 2019 yılında apartheid bir devlet düzenine geçtikten sonra tepeden tırnağa iyice kafayı yemiş, sağlıklı düşünme yetisini kaybetmiş ve tedavi edilmesi pek de mümkün olmayan bir hastalığın pençesine düşmüştür. Nasıl ki Almanya, Cermen mitleri ve “über alles” çığlıklarıyla Hitler’in peşinden nasıl sürüklendiyse, İsrail de Maşiyahvari kehanetler ve Tevrat masallarıyla şeriatçı partiler ve Netanyahu’nun peşinden sürüklenmiş ve sürekleniyor. Bu deliriıum sendroumu bir zamanlar İsrail’in en saygın gazetesi olam Haaretz’in olaylara bakışında ve yazarlarında da gözlemleniyor. Haaretz yazarlarından Yair Assulin 9 Ocak 2025 tarihli makalesinde şöyle yazmış
“İsrail tüm Ortadoğu’yu fethetse bile bu savaşı kazanamaz. Tüm Ortadoğu’yu fethetsek ve herkes bize teslim olsa bile, bu savaşı kazanamayız. Bunu yazmak zor, acı verici ve yabancı geliyor ama yine de hissettiğimiz şey bu.”
Tüm Ortadoğuyu fethetmek ? Herkesin İsrail’e teslim olması ? Senin kaleminden çıkanı beynin duyuyor mu Yair ? Bu nasıl bir megalomanlıktır ki ? Utanmasa “soykırım yapmak aslında Filistinlilere bir lütuftur, zira biz Allah tarafından kutsanmış ve seçilmiş bir ırkız, İbrahimin soyunda geliyoruz, buna hakkımız var” diyecek. Aslında için için böyle düşündüklerinden eminim. ABD nasıl Amerikanın yerli halkı Kızılderilileri soykırımla yok ederek fethettiyse İsrail de aynısı yapıyor. Filistin topraklarını baştan başa işgal ettiniz, Gazze’yi işgal ettiniz, Lübnan’a saldırdınız, Suriye’yi Şam’a kadar işgal ettiniz ve durmuyorsunuz: Türkiye ve tüm Ortadoğu ülkelerini işgal etmekle tehdit ediyorsunuz, yetmedi mi ? Yair devam ediyor:
“İsrail’in nedensiz yere yıktığını veya nedensiz yere öldürdüğünü düşünmüyorum, ama her böyle eylemin yenilgimizi derinleştirdiğini düşünüyorum ve bu yenilginin farkında değiliz – zaferin böyle göründüğünü düşünerek hata yapıyoruz. Ama düşmana yenilmiyoruz, kendimize, halkımızın ruhuna, farkındalığımıza, çocuklarımıza, belki de burada inşa etmek istediğimiz yere yeniliyoruz.”
Bak Yair, İsrail’in sivillere yönelik katliamları “öldürme eylemi” ya da “savaş” olarak tanımlanamaz. Bu eylemler ancak “barbarlık, cinayet ve soykırım” olarak tanımlanır. 1948 yılında Hganah, Irgun, Lehi, Stern gibi Yahudi terör örgütlerinin kanlı eylemleri sayesinde kurulan İsrail o tarihten beri etnik temizlik ve aralıklarla sürekli soykırım yapıyor. Bu kanlı süreçte kadın, çoluk, çocuk demeden binlerce sivil gerekçesiz katledildi. Bunların arasında gazeteciler, doktorlar, sağlık görevlileri, İngilizler, Fransızlar, Amerikalılar neredeyse her milletten insan var. Bu yenilgi duygusu aslında senin vicdan azabının ve tiksintinin dışa vurumu. Ve tüm insanlık bu vahşet ve barbarlık yüzünden İsrail’den tiksiniyor. Sen de tiksiniyorsun aslında. Bu Antisemitizm değil: Katliam ve soykırım yapan bir ülkeden tiksinmek meşru ve insancıldır, tıpkı Nazilerden tiksinmek gibi. Haaretz’in yazarı sonunda yutamadığı baklayı ağzından çıkarıyor:
“Tarih boyunca hayatta kalmasını sağlayan Yahudiliğin büyük gücü, yenilgilerini, günahlarını, yıkımını fark edebilme yeteneğidir.”
“Yahudiliğin büyük gücü” de ne demek ? İsrail o gücü ancak silahsız sivillere, kadınlara, çocuklara gösteriyor. İsrail ordusu mertçe savaşmıyor. Bu söylem açıkça ırkçılık ve megalomanlık kokuyor. Her ulusun ve etnik gurubun kendine özgü bir gücü vardır. Ama görünen o ki burada kastedilen o “büyük güç” Tevrat’ın “Allah tarafından seçilmiş ve kutsanmış üstün ırk” öğretisinden yani Yahudi ırkçılığından, Goyimlerden nefret etmekten, onları öldürülmeye müstahak görmekten, vadedilen toprakların fethi ve Tapınak’ın yeniden inşası gibi Tevrat’ın ırkçı ve sapkın öğretilerden geliyor. Müslüman orduları da bir zamanlar Fransa’nın göbeği Poitiers’ye kadar gitmişti. Bu yayılma ve fetih cinneti sonra onların sonu oldu. Müslüman ülkelerin çoğu Batılı ülkelerin nüfuz bölgesi ya da sömürgesi haline geldi.
Benim İsraillilere önereceğim şudur: Her şeyden önce Karl Marx’ın “Yahudi Sorunsalı” adlı eserinde önerdiği gibi Yahudilik dininden kurtulun, Tevrat, Talmud, Torah vs tüm sapkın din kitaplarını, rabbileri, hahamları kaldırıp çöpe atın. Bu gerçekten Yahudilerin kurtuluşu olacaktır. Sadece ve sadece insan olmayı öğrenin, insanı sevmeyi öğrenin !
“Kanada 51. eyaletimiz olmalı. Kanada’yı ilhak etmek için ABD askeri gücünü kullanmayı düşünmüyorum: Ekonomik güç kullanırım ! Panama Kanalına ihtiyacımız var, ele geçireceğiz. Panama Kanalı’na askeri müdahaleyi dışlamıyorum. Ekonomik güvenlik için Panama ve Grönland’a ihtiyacımız var. Grönland bizim hakkımız ve ABD’ye katılacak. Meksika Körfezinin adı Amerika Körfezi olarak değiştirilecek” diyerek ahkam kesen Trump İngiltere’yi tiranlık, Avrupa ülkelerini yoldan çıkmış ülkeler olarak suçladı. NATO’dan çıkarız, Avrupa kendini savunsun diye tehditler savurdu. Başa oturacağı 20 Ocak 2025 tarihini beklemeden ortalığı birbirine kattı.
Tüm bu meydan okuma ve tehditlere Avrupa’dan cılız tepkiler geldi. Macron “dış güçler demokrasimizi baltalıyor, Almanya ve seçimlere müdahale ediyor” demekle yetinirken Steinmeier “dış güçler Alman demokrasisine müdahale ediyor” diye lafı geveledi. Sanki tüm Avrupa ABD’nin yeni eyaleti olmaya hazır gibi.
Amerika Britanya halkını tiran yönetiminden kurtarmalı diyerek Trump’ı destekleyen Elon Musk ise Grönland halkı kendi kaderini belirlemelidir, zaten ABD ile birleşmek istiyor derken Grönland Başbakanı Danimarka’dan bağımsızlık istedi.
Dünya siyaset sahnesi allak bullak çorbaya dönmüş durumda. Öyle görünüyor ki Trump Başkan olunca Kanada, Grönland, Meksika, Orta ve Güney Amerika ile Avrupa ülkeleri ABD tarafından ilhak ya da işgal edilebilir. Ve ABD Türkiye’yi de bu programa ekleyebilir.
Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarından sonra Avrupa yeniden yapılandı ve dünyanın merkezi olmaya devam etti. Ancak, şimdi Avrupa’nın sonu gelmiş gibi görünüyor. Avrupa’da aşırı sağ, faşizm, ırkçılık, dincilik ve Siyonizm dışındaki tüm siyasal yapılar adeta ölmüş durumda. Irkçı ve faşist partiler hızla iktidara geliyor. O nedenle ABD tarafından ilhak edilmeyi seve seve kabul edebilirler.
Suriye’nin imha edilmesinden sonra ABD gözüne kestirdiği ülkeleri de facto işgal, ilhak ve imha etmeye başlayabilir. Birçok ülke de ABD ve İsrail’in apartheid ve ırkçı siyasetini izleyebilir. ABD Ukrayna’yı Rusya’ya bırakabilir, Çin’in Tayvan ve hatta Japonya’yı ilhak etmesine ses çıkarmayabilir. Böyle bir kaos ortamında Batılı ülkelerin birbirlerine ya da birbirlerin nüfuz bölgelerine saldırma olasılığını da göz ardı edemeyiz.
İmdi soralım: Hem Rusya, hem de ABD tarafından çembere alınmış olan Avrupa bu duruma direnebilir mi, yoksa bu ikiliden birine teslim mi olur ? III. Dünya Savaşı ABD-AB ile Rusya-Çin arasında çıkacak deniyordu, ancak sanırım paradigma değişti. Umarım Avrupa Birliği Rusya ve Çin ile birlikte yeni bir ittifak kurarak bir Nazi İmparatorluğu kurma yolunda olan ABD’yi tasfiye etmeyi ve haritadan silmeyi başarabilirler. Sanırım insanlık ve dünya barışı için en mantıklı ve akılcı seçenek bu olsa gerek.
Türkiye ise II. Dünya savaşında yaptığı gibi kendi ulusal sınırlarını korumaya odaklanmalı ve tüm bu kargaşanın dışında kalmalıdır. Türkiye, Ortadoğu veya Orta Asya Türk devletleri ile ortaklık yapma yerine Avrupa’ya yakınlaşmayı denemelidir.
2024, bölgemizde bir kırılma yılı olarak tarihe geçti. İnsanlık art arda birçok katliam, savaş ve soykırıma tanık oldu. Bir ateş çemberi içindeyiz; hem bireysel, hem ülke, hem de bölge olarak. Gazze dünyanın gözü önünde yok edildi. Suriye’de yönetim terör örgütü El-Kaide çıkışlı HTŞ’ye geçti. İsrail ve Amerika kazandı. Rusya büyük bozguna uğradı. Suriye’nin kuzey doğusu ABD ve İsrail destekli terör örgütü PKK denetimine girdi. Türkiye’nin yeni komşuları artık terör örgütleri. Türkiye Rusya ve İran ile artık o kadar yakın değil.
Türkiye’ye kurulan tuzak, yeni Başkan Trump çevresindeki isimlerin ağzında yankılanıyor. Trump ile çalışacak olan eski Beyaz Saray Danışmanı Mike Doran, İsrail medyasına verdiği demeçte “İsrail ile Türkiye kol kola iş yapacak” diyor. Trump’ın Ulusal İstihbarat Direktörü Tulsi Gabbard “Türkiye’nin İslamcı diktatörü terör örgütü El Kaide ile işbirliği yapıyor, o örgütü kullanarak halifelik kurmak istiyor, El-Kaide ordumuzun katilidir. Bu işbirliğini affetmeyiz” diyor. İsrail Dışişleri Bakanı “Kürtler dört ülkeye bölünmüştür. Kürtler, İran ve Türkiye’nin baskı ve saldırganlığının kurbanıdır. Irak’ta özerk, Suriye’de ise fiilen özerktirler. Kürtlerle bağlarımızı güçlendirmek çıkarlarımız gereğidir.” diyor.
Oysa ABD ve İsrail çok iyi biliyor ki El Kaide, Taliban, IŞİD ve HTŞ ABD yapımıdır. Bunu Trump zaten kaç kere söyledi. Hem Erdoğan’ı övüp hem kendi adamlarına tehdit ettiren, öte yandan 2019da ona mektup yazıp “don’t be a fool” diyen Trump, bugün ona övgüler düzüyor. DEM Parti ile İmralı’yı buluşturma fikrini veren de ABD ve Yeni Anayasa hazırlıkları büyük olasılıkla federal bir Türkiye için kurgulanıyor. Ege’de Yunanistan savaş hazırlığında. Tüm adalar, Selanik ve Dedeağaç ABD askerleriyle dolu. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ve Güney Kıbrıs da ABD ve İngiliz üsleriyle donandı. Türkiye oyunun sonunu görmek zorunda… Sonunda Libya gibi kullanılıp kenara atılma tehlikesi yüksek bir olasılık !
Rus medyası Suriye’de büyük bir savaşın yaklaştığını, kitlesel katliamların, dini ve etnik azınlıklara karşı şiddet olaylarının yaşanacağını, Türkiye’nin istikrar ve güvenliğinin bunlardan etkileneceğini yazıyor ve ekliyor: “Biz Türkiye’nin düşmanı değiliz ama Türkiye bir kez daha Batıdan büyük düşmanlık görecek”
Yeni bir yılın başlangıcında Türkiye ekonomik, sosyal, kültürel ve demografik zorluklarla yüz yüze. Türk halkı ve aydınlar yorgun ve bezgin. Halk fakirleşti, emir almaya alıştı. Beynimiz tembelleşti. Sandıklar önünde sıraya girmeyi demokrasi sanmaya başladık. Yaşantımız AVMler ve uyuşturucu zehir işlevi gören TV arasında kilitlendi. Türk halkı hepsi birbirine benzer dandik ve dönek partilere oy vermeye, A’dan B partisine oradan C partisine geçiş yapan, seçim zamanı birlerine küfredip daha sonra can ciğer kuzu sarması olan asalakları seçmeye mahkum edildi.
Bu gidişata çözüm olarak gazeteci ve yazar Banu Avar’ın önerisi şu: Geniş tabanda yerel demokratik örgütlenmelerin gerçekleştirilmesi. Ancak, “bunun aydınlar birliği olarak değil, halkın içinden filizlenerek hayata geçmesi önemlidir. Böylelikle her şehirde, partiler üstü kongrelerin toplanması ve vatansever unsurların tartışması sağlanabilir” diyor ve herkesin dileklerini gerçekleştireceği yeni bir yıl diliyor: “Dileklerimizi gerçekleştirebileceğimiz bir yıl diliyorum. Milletimizin insanca yaşayabileceği şartlara kavuşmasını diliyorum.”
Ben maalesef onun kadar iyimser değilim. Türkiye’ye kurulan oyun çok önceden planlanmış ve çok tehlikeli tuzaklarla dolu. İkinci bir Atatürk çıkmazsa ülkenin işi bitik.
(Kaynak: Banu AVAR’ın 30.12.2024 tarihli X’te yayımlanan yazısından derlenmiştir.)
İsrail’in göstere göstere yaptığı soykırım sürerken, şimdi de Suriye’nin kendilerini artık gizlemeye bile gerek görmeyen emperyalist ve Siyonist güçlerce yağmalanmasına tanık oluyoruz. Suriye’yi ele geçiren “Made in USA” terör örgütü HTŞ yine Amerikan patentli El-Kaide ve El-Nusra terör örgütlerinden ayrılan gruplar tarafından kuruldu. ABD ve İngiltere sürekli propaganda yaparak bu ayrılan grupların “ılımlı” olduklarını IŞİD ve El-Kaide gibi olmadıklarını hala iddia edip duruyorlar. Avrupa Birliği de bu propagandaya katıldı.
Ancak, ABD ile birlikte İngiltere’nin cihatçılara yardım ettiği, “Access to Justice and Community Support” (AJACS) projesinin doğrudan cihatçılara kaynak aktardığı, NATO üslerine getirilen cihatçılarıa İngiliz İstihbarat Servisi MI6 uzmanlarınca askeri eğitim verildiği, Suudi Arabistan, Katar ve Ürdün’ün de bu işin içinde olduğu BBC’nin “Panorama” programıyla açığa çıktı. Ve tabi program 2017 yılında askıya alındı.
Emperyalistlerin cihatçılara verdiği destek sadece mali ve askeri alanlarla sınırlı değil. Medya da aynı şekilde teröristler lehine dizayn ediliyor. Haberler “Suriye muhalefeti” olarak etiketlenen cihatçıları destekler şekilde sunuluyor ve BBC, El Cezire, El Arabiya, Le Monde, L’OBS, Libération gibi emperyalizm ve Siyonizmle uyumlu yayın yapan medyaya servis ediliyor.
Bu arada İsrail ordusunun bir çekirge sürüsü gibi Suriye’de başlattığı işgali Golan Tepeleri’nin ardındaki BM gözetimindeki “tampon bölge” ye doğru yaydığı ve Şam’a 20 km yaklaştığı haberlerde yer aldı. Bölgede şu anda tam bir kaos yaşandığı, bazı Suriye köylerinin İsrail’in işgaline boyun eğerken bazılarının da zorla tahliyelere direnmeye çalıştığı haberleri geliyor. Görünen o ki Suriye yağma Hasanın böreği gibi tepeden tırnağa yağmalanacak.
Yugoslavya’nın parçalanmasından sonra ortaya çıkan kaos sırasında olduğu gibi İngiliz ajanlarının bölgeye gelerek ellerindeki sınırsız mali kaynaklarla yerel yöneticiler, polis şefleri ve mafyadan oluşan ağlar inşa etmeleri, çeşitli siyasi suikastler, adam kaçırmaları organize etmeleri olasıdır. Libya İç Savaşında da İngiliz ajanları doğrudan Kaddafi karşıtı cihatçı teröristlere para ve silah desteği sağlanmıştır. Şimdi sırada İran var. Sonra Türkiye.
Sınırları cetvelle çizilen ülke diyerek Suriye’yi aşağılayan ucuz medya propagandasını loppadak yutan işportacıların dikkatine sunulur. Gerçi 1915 yılında Sykes-Picot Antlaşmasıyla cetvelle çizme girişimi olmuştur. Ama evdeki hesap çarşıya uymamıştır. Suriye halkı işgalci Fransa’ya 11 sene boyunca direnmiş ve savaşmıştır. Şöyle ki:
Osmanlı vilayeti olan Suriye 1920 yılında Fransa tarafından işgal edilmiş ve federal devletçiklere bölünmüştü. Fransızların ekonomiyi ele geçirmesinden sonra manda yönetimi kısa sürede askeri bir yönetime dönüştü ve üst düzey kadrolara Fransızlar atandı. 104 yıl sonra aynı filmi tekrar görüyoruz. Suriye tekrar işgal ediliyor. Bu kez devrede cihatçı terör örgütleri, Amerika ve İsrail var.
Fransız mandası sırasında Suriye’de Şam Devleti, Halep Devleti, Alevi Devleti, Büyük Lübnan Devleti, Cebel El Dürzi Devleti, İskenderun Sancağı gibi federal devletler kuruldu. İskenderun Sancağı 20 Ekim 1921 tarihli Ankara Antlaşması ile Türkiye’ye verildi. Ancak Türk Kurtuluş Savaşından esinlenen Suriyeli milliyetçiler Fransa’ya karşı beklenmedik bir direnişe geçtiler.
Suriyeli direnişçiler federasyonun iptalini, tam bağımsız tek bir Suriye Arap devletinin tanınmasını, milletin egemenliği ilkesine dayalı bir temel yasa hazırlamak üzere Suriye Milli Meclisini toplayan bir halk hükümetinin kurulmasını, işgalci güçlerin çekilmesi, milli bir ordunun kurulmasını, hatta Fransız Devriminin özgürlük, eşitlik ve kardeşlik ilkelerinin uygulanmasını istiyorlardı. Bu istekler tanıdık geldi mi ?
Bu istekler kabul edilmeyince direnişin lideri Sultan El Atraş, 21 Temmuz 1925 tarihinde Suriye halkını Fransızlara karşı ayaklanmaya çağırdı. Suriye – Fransa savaşı 11 sene sürdü. Direnişçiler, belki de devrimciler demek gerekir, işgalcileri sonunda bozguna uğratmayı başardılar. 1936 yılında Fransa ile Suriye arasında Bağımsızlık Antlaşması imzalandı. Bu Suriye’nin Lozan’ı gibiydi. Sürgünde olan El Atraş ve arkadaşları 18 Mayıs 1937’de Suriye’ye döndü. Cumhuriyet ve laik bir yönetime geçildi.
II. Dünya Savaşı sırasında Suriye bu kez de Nazi yanlısı Vichy Fransasının işgaline uğradı. Fransız birlikleri, Mayıs 1945’te Suriye parlamentosunu işgal etti. Ancak, Nazi Almanyası yıkıldıktan sonra Fransa Nisan 1946’da Suriye’deki birliklerini geri çekti ve Suriye 17 Nisan 1946’da tekrar bağımsız oldu. 1946 ve 1956 yılları arasında ülkede çok partili yönetime geçildi, seçimler yapıldı, 20 farklı kabine kuruldu ve dört ayrı anayasa taslağı hazırlandı. 13 Kasım 1970’de Savunma Bakanı Hafız Esat, kansız bir askeri darbe ile iktidarı ele geçirdi. Suriye’deki Esat yönetimi kuşkusuz sütten çıkmış ak kaşık değildi. Ama Suriye Ortadoğudaki son laik ve sosyalist devletti.
1920 yılında Bandırma’nın işgalinde Amerikan bayrakları ne arıyor ?
“Sleeping with the Enemy” (Yatağımdaki Düşman) Joseph Ruben’in yönettiği ve başrolünde Julia Roberts’ın oynadığı 1991 yapımı Amerikan psikolojik gerilim filmidir.
Tek adamla yönetilen ülkelerde tek adam ikna edildi mi o ülkeye her şeyi yaptırmak mümkündür. Osmanlı padişah emriyle teslim olmuş, Sevres Barış Antlaşmasını imzalamak zorunda kalmıştı. İşi bozan, işgale ve barışa (!) direnen Atatürk ve Kuvayı Milliye olmuştur. Kuşkusuz, Kuvayı Milliye hareketi olmasaydı Türkiye İç Anadolu’ya sıkışmış küçük bir toprak parçası üzerinde Amerikan mandasıyla yönetilen bir sultanlık olurdu. Zaten Amerikan mandası bir çok aydın tarafından savunuluyordu. Padişahlık ve hilafetin kaldırılması, Arap harflerinin terk edilmesi, yeni Türk alfabesi, Batı tarzı giyim, laiklik ve devrimler Halide Edip, Yunus Nadi gibi çakma aydınların hayal bile edemeyeceği çılgınca eylemlerdi.
Her şey cumhuriyetin ilanıyla başladı. Türkler şirket kurmayı ve ticareti 1923ten sonra öğrendiler. I. Dünya Savaşı 1918de bittiğinde ülkede 426 Amerikan okulu, 17 Bible House Misyonerlik merkezi vardı. ABD, Kurtuluş Savaşı sırasında işgal güçlerine siyasal ve lojistik katkıda bulunmuş, Ermeni ve Pontus çetelerine destek için Samsun ve Trabzon Amerikan savaş gemilerince bombalanmıştır. Öte yandan ABD, Çanakkale ve İstanbul boğazının uluslararası denetime alınmasını, Rum çoğunluğa sahip bölgelerin Yunanistan, doğudaki 6 il ve Mersin limanının Ermenistan’a verilmesini talep ediyordu. 3 Mart 1924te Eğitim Birliği Yasası, Halk Evlerinin açılması, eğitimin laikleşmesi ve din etkisinden kurtarılmasından sonra bu okulların çoğu kapandı. 1927 yılında Amerikan okulu sayısı 8’e iner.
Buna rağmen, Türkiye ABD ile ekonomik ilişkiler geliştirmek istemiş, Lozan görüşmelerinde özgürlükler ülkesi (!) zannettiği ABD’nin siyasal desteğini aramış, 1923de yatırım yapacak Amerikan şirketlerine özel teşvikler içeren Chester Teşvikleri Yasası’nı kabul etmiştir. Ancak bu yasa ABD’nin olumsuz tavrı nedeniyle yürürlüğe giremedi, 1923 sonunda TBMM tarafından iptal edildi. ABD istese güney Kore ve Japonya’ya yaptığı katkıyı TC’ye de yapabilirdi. Ancak, Türk topraklarının jeopolitik konumu, İsrail, Ermenistan gibi ülkelerin varlığı, bölgedeki petrol yatakları ve mesihsel hezeyanlar ABD’nin Türkiye’nin eninde sonunda tasfiye edilmesini hedefleyen çok daha değişik bir politika izlemesine neden olacaktır
Atatürk’ün Kurtuluş Savaşı sırasında Lenin ile anlaşarak Sovyetler Birliğinden ilk taksit olarak 5.000.000 altın finansal destek ve silah yardımı aldığı artık gizlenemeyen bir gerçektir. Yani Kurtuluş Savaşı, ilk okulda öğretildiği gibi kazma ve kürekle kazanılmamıştır. İmdi, komünistlerin büyük desteğiyle kurulmuş bir devletin sanayisini Amerika’nın desteklemesi, üstelik yabancı bankaları ve sigorta şirketlerini millileştiren, her an komünizme kayma riski taşıyan, laik bir ulus-devletin Amerikan katkısıyla geliştirilmesi mümkün olabilir miydi ? Diğer mazlum uluslara çok kötü (!) bir örmek ve ABD’nin çıkarlarına büyük bir tehdit oluşturan Türkiye çok tehlikeliydi. Cezalandırılması, içinin boşaltılması gerekiyordu.
Atatürk’ün ölümünden sonra -Ecevit dönemi hariç- ülke tamamen ABD’nin dümen suyuna girdi. ABD’nin misyon ve vizyonu ülkenin devrimci yapısını eriterek kör, topal, bitkin, yarı sömürge, ekonomik ve finansal yönden dışa bağımlı, dinci, şeriatçı bir ülkeye dönüştürülmesi, ülkenin etnik ve dinsel kargaşayla yok edilmesiydi. Darbeler ve terör tezgahı bu amaçla uygulamaya kondu, Türk entelijentsiyasının en değerli isimleri teröristlerce öldürüldü. Türkiye’nin neden bir Güney Kore gibi ekonomik yönden gelişmesine izin verilmemesinin ardında NATO-Gladyosu’nun yanı sıra Masonik yapılanmalar ile Lions, Rotary gibi kuruluşların da irdelenmesi gerektiği kanısındayım. Türk-Amerikan çıkarlarının bağdaşması jeopolitik açıdan olanaksızdır. Ancak, görünen o ki ne kuklacı, ne de kuklalar asla akıllanamaz. ABD içimizdeki düşmandır.
(Foto: 7 Temmuz 1920 Bandırma’nın işgalinde ABD ve Yunan bayrakları)
Mülksüzleştirme yoluyla birikim, toplama veya el koyma, İngiliz Marksist akademisyen David Harvey tarafından 1970’lerde ortaya atılan bir kuramdır. Bu kuram kamu ve özel kuruluşlar ile halkın elindeki serveti, malı mülkü, daha doğrusu sahip olduğu her şeyi yasal yoldan ya da zorla gasp ederek servetin, mal, mülk ve finansal gücün azınlık elit bir gruba aktarılmasını, egemen bir küresel grubun elinde merkezileşmesini sağlamayı hedefleyen neo-liberal kapitalist politikaları tanımlar. Bu tür politikalar 1970’lerden günümüze kadar birçok Batı ülkesinde görüldüğü gibi dünyaya egemen olan küresel çetenin de en önemli ilgi alanlarından biridir.
Artık sömürülecek ülke bulmakta zorlanan ultra-kapitalist küresel çete ve eski sömürgeci yönetimler iyice azgınlaşmış bir halde kendi halklarını sömürmeye, kendi milletinin malına, mülküne çökmeye ve insanları miras hakkından mahrum bırakmaya hazırlanıyor. Bu bağlamda “mülksüzleştirme projesi” Yeni Dünya Düzeni’nin bir uygulaması olarak çoktandır gündemde.
Kuşkusuz bu projeyi sadece gayrimenkul olarak görmemek gerekir. Misyon ve vizyon çok daha geniş kapsamlıdır: Öyle ki artık insanlar ev, daire, arsa, tarla, bağ, bahçe, otomobil, motosiklet, bisiklet, tekne, kayık gibi gayrimenkul ve menkulleri, hatta müzik seti, müzik enstrümanı, piyano, gitar, bilgisayar, bilgisayar programı gibi emtiaları bile satın alamayacak, onlara sahip olamayacak, onları çoluğuna çocuğuna miras, hatıra, aile yadigarı olarak bırakamayacak, ekonomik olarak bağımsız, kendi kendine yetebilen özgür bir birey olamayacaktır. Asla mal sahibi olamayacak, elinde olan ve sahip olduğu ne varsa yeni yasalar ve yaptırımlarla hepsi küresel çeteye veya devlete aktarılacaktır. Onları sadece “kiralama hakkı” olacak ve yaşamı boyunca kazandığı parayla sürekli olarak kullandığı ama asla sahip olamadığı şeylerin kira bedelini ödemek zorunda kalacaktır. Zamanla giyim eşyaları, beyaz eşyalar, mobilyalar, oda takımları, oyuncaklar bile bu kapsama alınabilecektir.
Ultra-kapitalist küresel çetenin dünya çapında düzenlediği Bilderberg, Davos, Dünya Ekonomik Forumu gibi toplantılarda ne gibi konuların konuşulduğunu zannediyorsunuz ki ? Emekli sınıfı ortadan kaldırma, işçi sınıfı yerine robot kullanma ve “nüfus azaltma” projelerinin yanı sıra bu gibi konuların da ele alındığı biliniyor. Zaten dünya kamuoyu öyle cıvık bir kıvama geldi ki küresel çete ve onun aktörleri yeni kurtarıcılar, yeni peygamberler, yeni mesihler gibi alkışlarla karşılanıyor, en saçma, en bayağı, en ilkel, en cahilce söylemleri bile büyük beğeniyle sosyal medyada, parlatılıyor, paylaşılıyor.
Bu durum karşısında ne mi yapmak gerekiyor ? Artık onu da siz bulun. Benden uyarması ve söylemesi.
“Yeni Dünya Düzeni” nin bir komplo teorisi değil ancak küresel çetenin tüm dünyaya ve Türkiye’ye dayatmak istediği gerçek bir proje olduğu sonunda ortaya çıktı. “Büyük Ortadoğu Projesi” (BOP) de bunun bir parçasıdır. Bu konu ve Suriye’deki durum 4.12.2024 günü Tele1 programında ele alındı.
Yeni Dünya Düzeni projesi ABD’nin kendi planladığı ve kendine karşı düzenlediği 9/11 İkiz Kuleler terör saldırısı ile başlatılmış ve Dünya Ekonomik Forumunda gündeme gelen “Büyük Sıfırlama” (Great Reset) Planı ile devam etmektedir. 9/11 saldırısını bahane eden ABD terör örgütleri ve Batılı Müttefikleriyle birlikte Irak’ı işgal etmiş ve Suriye’nin kuzeyine ve Irak’a yerleşmiştir. BOP’un en önemli hedefi ve amacı da Türkiye’nin ulusal ve laik yapısını bozarak Yugoslavya gibi parçalamaktır.
Tele 1 programında ıska geçildi ama ben dikkat çekmek istiyorum: 29 Kasım 2024 günü terör örgütlerinin Suriye’nin Halep kentine ani bir saldırı başlatıp kenti ele geçirmesinden 2 hafta kadar önce küresel çete Paris’te 11-12 Kasım 2024 tarihlerinde “Paris Barış Konferansı” düzenledi. Bu konferans Türkiye’de en küçük bir yankı uyandırmadı, hatta haber bile olmadı. Sanırım Türkiye’den katılan bile olmadı. Konferansta küresel çetenin aktörleri kendilerini “barışın kilit liderleri” (!) olarak etiketleyerek küresel sorunlara çözümler sunmak üzere toplandıklarını iddia ettiler. Küresel istikrarsızlık ve zorluklarla dolu bir dünyada, bir “İşleyen Küresel Düzen” yaratmak hiç bu kadar acil olmamıştır söylemine vurgu yaptılar.
İyi de dünyayı bu hale getirenler, istikrarsızlığı yaratanlar, insanları kobay gibi kullananlar, savaşlar, terör, ekonomik yolsuzluklar ve salgın hastalıklarla insanlığı mahveden zaten bu küresel çete değil mi? Terör örgütlerini, uyuşturucu kartellerini, kara paracıları destekleyen, onlarla işbirliği yapan ve onları kullanan bunlar değil mi ?
Halep burnumuz dibinde. Halep oradaysa arşın nerede ? Bu konferanstan hemen sonra Halep’e düzenlenen bu saldırı bir rastlantı olamaz. Konferansta alınan kararları gizlediler ki bu konferansın sonucu hakkında hiçbir bilgiye ulaşamadım. Ne tür şeytani kötülükler peşinde oldukları böylece bir kez daha ortaya çıktı. Eğer insanlık bu küresel çeteden kurtulmayı başaramazsa yok olacak ve dünya bu çetenin eline geçecektir. Yeni Dünya Düzeni komplo teorisidir diye tepişenler nerede şimdi ?
Suriye devletinin toprak bütünlüğünü destekleyen iki ülke var: Rusya ve İran ve de ufak milis gruplar. Bunların dışında kalan tüm grupların ve terör örgütlerinin amacı Suriye’nin Yugoslavya gibi un ufak olmasını sağlamak.
Sosyalist Baas partisi tarafından yönetilen ve laik bir devlet olan Suriye’yi yok etmek isteyenler malum sıkı dostlar: ABD, Avrupa Birliği, İsrail ve NATO. Özellikle Batı medyası tarafından olup bitenin anlaşılmaması için büyük bir propaganda yapılıyor. Örneğin Suriye’nin resmi ulusal hükümetinden “rejim”, ülkesini savunmaya çalışan Suriye ordusundan da “rejim ordusu” diye söz ediliyor. Batı medyası Suriye karşıtı terörist grupları “Suriye milli güçleri” olarak etiketliyor. Bizim yalaka medya da koro halinde aynı yolu izliyor. İktidar ve muhalefet de aynı durumda. (Denklemi unutmayalım. MHP=AKP=CHP)
2011 yılında IŞİD’i bahane ederek Koalisyon Güçleri ile birlikte Suriye’nin kuzeyini işgal eden ABD’nin bölgede 7000 askeri olduğu iddia ediliyor.. Amerikan üsleri, Türk sınırına yakın, terör örgütlerinin işgalindeki bölgelerde yer alıyor. Münbiç, Kamışlı, Tabka, Darbesiye, Rümeylan ve Aynel Arap’da ABD’nin hava üsleri bulunuyor. Haseke’de ise bir radar üssü yer alıyor. Amerikan ordusu bu noktalardan hava saldırıları düzenliyor, terör örgütlerine de eğitim ve destek veriyor.
İmdi ABD desteğiyle Halep’i ele geçiren HTŞ, tıpkı El Kaide, Taliban ve IŞİD gibi ABD istihbaratının kurduğu, İsrail’den destek alan ve Suriye’nin İdlib şehrinde konuşlanmış bir terör örgütüdür. Türkiye ile Rusya bu örgütü 2008’in Eylül ayında, Soçi Mutabakatı ile silahsızlandırmaya karar vermiş ve bu görev Türkiye tarafından üstlenilmişti. Ancak anlaşmanın gereğini yerine getirilmedi.
HTŞ’nin Suriye’de saldırdığı yerlere bakıldığında, kısa süre önce İsrail uçakları tarafından bombalanan yerler olduğu görülüyor. ABD ve İsrail’in hedefi Suriye’yi kalıcı olarak bölmek ve Afganistan’da yaptıkları gibi bir terör devleti kurmaktır. Bu gidişle ABD ve İsrail Türkiye ile komşu olabilir.
Özetle Büyük Ortadoğu Projesi tam gaz devam ediyor. Yeni bir “federasyon Anayasası” yalaka CHP’nin göz kırpmasıyla yolda. Suriye’deki kaosun İran ve Türkiye’ye sıçratılması olası; yeni bir sığınmacı akını olası, Diyarbakır başkentli yerel belediyelerinin özerklik ilanı yolda; üniter devlete son noktanın konulması yolda, Fırat ve Dicle ile petrol, altın, gümüş, bor ve diğer yeraltı kaynaklarının küresel holdinglerin denetimine geçmesi yolda. Durum sanırım bu. Çözüm ne derseniz ? Yok öyle armut piş ağzıma düş. Bir sürü siyasetçi, tarihçi, bilim insanı var: Çözümü onlar bulsun !
ABD Kongresinde bu son haftalarda UFO ve uzaylı konuları sürekli köpürtülüyor ve neredeyse bir numaralı gündem oldu. 2024 Ocak ayında basına sızdırılan kızılötesi video görüntüleri, bir Amerikan üssü üzerinde uçan ve çıplak gözle görülemeyen “denizanası” şeklindeki bir UFO’yu gösterdi. Bu görüntüler ABD Kongresinde 1-16 Kasım 2024 tarihlerinde tartışılarak uzaylıların varlığına dair en büyük kanıt olarak incelendi. Gizlendiği iddia edilen kanıtlar olduğunu ileri süren Amerikan Karşı Casusluk Örgütü eski yöneticilerinden Luis Elizondo bu kanıtların Kongre tarafından görmezden gelindiğini iddia etti. Uzaylıların varlığı konusunda bir karara varamayan Kongre bu bağlamda araştırmaların sürdürülmesini tavsiye etti.
Tam bu sıralarda Ukrayna’nın NATO silahlarını kullanmasıyla yoğunlaşan Üçüncü Dünya Savaşı tartışmaları hız kazanmışken UFO zamanlamasının ABD Kongresinde ele alınması ve medyaya bir numaralı haber olarak yansıtılması bana çok yerinde ve anlamlı göründü. İmdi, Nietzsche’nin “tehlikeli belki” si ile geniş açıdan olaylara bakacak olursak hiç de mantıksız olmayan bir varsayımsal senaryoyu paylaşmak istiyorum:
ABD Kongresinde görüşülen UFO ve uzaylılar tezgahının dünyayı yöneten ve 9/11 saldırısını düzenleyen küresel çetenin yakın bir gelecekte kullanmayı planladığı kitle imha silahlarından biri olduğu kanısındayım. Nasıl ki laboratuvarlarda ürettikleri Covit virüsü ve genetik yapıyı bozan aşılarla insanları ve özellikle yaşlı nüfusu yok etmeyi denedilerse, aynı şekilde UFO tezgahı ile dünya çapında kitlesel temizlik yapmayı da deneyeceklerdir.
Eğer Ukrayna’nın NATO silahlarını ve son olarak Amerikan ve İngiliz füzelerini kullanması sonucunda bir III. Dünya savaşı çıkarsa bu savaşın prelüdü fazla sürmeyecektir. Gerçi III.cü Dünya Savaşı başlamış gibi olacak. Ama derken bir bakacağız söz gelimi Amerika’da Rapid City ile Rusya’daki Omsk veya Tomsk kentleri beklenmedik bir şekilde yok edilmiş. Aaa ne oluyor, nasıl olur demeden, aaaa bu uzaylı saldırısı ! BM acilen toplanarak ortak düşman uzaylılara karşı birleşelim derken Kubbetüs Sahra, Mescidi Aksa, Eiffel kulesi ve Özgürlük Anıtı gibi simgesel yerler hipersonik füzeler, ya da HAARP ile yerlebir edilecek. Aaa kim yaptı ? Uzaylılar ! (Aslında yapan kendileri tabi ki).
Küresel çete ve yardakçıları dünyada üretilen bir takım siborgları, biyonik robotları uzaylı kılığında millete yutturacaklar, TVlerden yapay UFO enkazları, ceset parçaları gösterecekler. Putin, Trump, Macron, Cinping ve Kral Charles gözyaşları içinde birbirlerine sarılıp uzaylı saldırısına karşı dayanışma içinde olduklarını açıklayacaklar. Herkes buna inanacak. Papa ve Kilise de Nuh Tufanı olayının aslında uzaylı saldırısı olduğunu itiraf (!) edecek. Sonunda bu “İkinci Tufan tehdididir” ve “biz uzaylılarla savaşıyoruz” diyerek dünya nüfusunu bu kaos ve kargaşa ortamında %80-90 oranında yok edecekler. Ondan sonra “oh be dünya varmış” diyecekler ! “Ne devlet kaldı, ne ülke, ne sınırlar, sadece et yığınları ! Gelsin o zaman “The Great Reset” Büyük Sıfırlama Projesi ve herşeye en baştan yeniden başlıyoruz. Tıpkı Nuh Tufanından sonra olduğu gibi !”
Üstelik dünya kamuoyu küresel çetenin medyatik sözcüleri ve yazarları tarafından doğa ve çevre için “en zararlı tür” olarak aşağılan insanın soykırımlarla, salgınlarla imha edilmesine alıştırılmış bir haldeyken. Öyle ki kitlesel imha ile dünya nüfusu azalıyor diye sevinenler var. 7 Kasım 2023ten bu yana Filistin’de sürdürülen soykırım artık sıradan bir haber oldu, önemini kaybetti. Dünyanın en uzun süren ve göstere göstere yapılan soykırımını artık herkes gerilim filmi izler gibi izliyor.
İNSANA ARTIK İHTİYAÇ YOK
Yeni Dünya Düzeni ya da yeni adıyla “İşlevsel Küresel Düzen” (Functioning Global Order) artık insana gereksinim duymuyor: Onun yerini makineler, yapay zeka, robotlar ve siborglar (sibernetik organizmalar – yarı makine/ yarı insan) alacak. Bu küresel çetenin “insansızlaştırma” (deshumanisation) ya da “transhümanizm” planı. Bunun toplantısı 11-12 Kasım tarihlerinde “Paris Barış Konferansı” ile yapıldı. 18-19 Kasım 2024 tarihlerinde Brezilya’da gerçekleşen G-20 zirvesinde ise yapay zeka konusu özellikle ön plana çıktı. İnsanlık ve barış kimsenin umurunda değil. Küresel çetenin aktörleri Elon Musk, Donald Trump, Jeff Bezos, B. Gates, M. Zuckerberg, Kral Charles, Klaus Schwab, G. Soros gibilerinin başını çektiği her türlü girişim çok güzel ve cazip görünse bile aslında her türlü melanet ve kötülük doludur. Onlar barış ve insanlık düşmanıdır.
Oysa bizim kuşağımız Woodstock Barış Festivalinin bir devamı olarak ırkçılık, renk ayrımı, cinsiyet ayrımı, dinsel dogmalar, etnik ayrımcılığı yadsıyan antimilitarist bir kuşak olarak yetişti. Ama küresel düzen tam tersini bize ve insanlığa empoze etti ve etmeye devam ediyor. İnsanlığı bekleyen küresel aydınlanma değil “küresel karanlık” tır. Dünya öyle bir noktaya geldi ki artık geriye dönüş süreci çoktan aşıldı. Küreselciler ve küresel çete “ırkçılık, renk ayrımı, cinsiyet ayrımı, dinsel dogmalar, etnik ayrımcılık, milliyetçilik” bitiyor dese bile onların tek bir kelimesine inanmıyorum. Onların en güzel görünen insancıl söylemlerinin altında bile kirli hesaplar, pislik, hayal bile edemeyeceğimiz şeytani kötülükler vardır.
İnsanlar suçluların ceza görmemesine, serbest bırakılmasına, teröristlerin meclise davet edilmesine, el üstünde tutulmasına alıştırılmadı mı ? Kadın ve çocuk katilleri, caniler, psikopatlar, tacizciler, pedofiller, tarikatlar, mafya çeteleri, sığınmacı çeteleri, kara paracılar, uyuşturucu çeteleri ortalıkta kol gezmiyor mu ? Barış, kardeşlik, sevgi, umut hakkı gibi sözcükler artık Büyük Ortadoğu Projesi gibi kirli emelleri ve karanlık planları gerçekleştirmek amacıyla kullanılmıyor mu ?
Barış ve insanlığın geleceği konusunda maalesef umutlu değilim ve bu Yeni Dünya Düzeni veya İşlevsel Küresel Düzen’e karşı direnebilecek bir güç, bir erk maalesef ortalıkta yok. Bu durumda ne yapabiliriz bilemiyorum. Ancak küresel çeteyi ve onun yardakçılarını kınamak yetmez, lanetlemek gerekir. Koşullar ne olursa olsun onlara teslim olmamak, sonuna kadar mücadele etmek ve dayatmalarına boyun eğmemek gerekir.
Erdağ Duru 